Paul Auster|Lulu on the Bridge
Paul Auster|Lulu Köprüde
Kitap Yorumu;
Az önce ne okudum ben böyle??? Kitabın ismini ilk gördüğümde aklımdan geçen onu okumak istediğimdi. Lulu ismi kulağa çok hoş ve melodik geliyordu çünkü. Diğer yandan bu kitaba yakından göz atana kadar onun bir senaryo kitabı olduğunu ve Auster’ın bir filmi olduğunu fark etmemiştim bile. Bunu fark ettiğimde biraz tereddüt ettiğim için okumayı ertelemiştim ve bugün onu okumak için sabah açtım ve şu an saat akşam 18.00 onu okumayı tam olarak az önce bitirdim…
Deli gibi hakkında araştırma yapmak istiyorum. Bir yandan da filmi izlemek istiyorum ama onu izleyebilecek hiçbir yer bulamadım. Yinede bir yerden bulursam bir ara kesin izleyeceğim. Konumuza dönelim.
Tamamen bir trans haline girdim kitabı okurken ve şu an hala bu devam ediyor. Beni vuran şey onun mükemmel oluşu falan değil. Tam olarak arkasında yatan düşünceler zinciri, arkasında yatan akıl. Ve konusunun bir noktadan başlayıp beni oradan oraya taşıması. Son ana kadar ne olacağını ön görememek…
Sona geldiğimde tatmin olup olmadığımdan emin değilim ama bu New York Üçlemesinde de böyle olmuştu. Ve öyle olduğunda uzun araştırmalarım sonucu yapay zeka bana Lulu Köprüde bir sonraki Auster kitabın olmalı demişti sanırım ve gerçekten aynı beyninden vurulma hissiyatını Lulu Köprüde de yaşadım.
Şu an ne dediğimi kendim algılayamıyorum bile o denli etkilendim. Ve gerçekten yazmakla ilgili iştahım kabardı.
Auster sen nasıl bir yazarsın??? Nasıl bir yazardın???
Get Buse Oktar’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
O olmak istiyorum demiyorum ama bu kalibrede bir iş çıkarabilir miyim ömrümce bunu bilemiyorum. Sanki ne yazarsam yazayım o içimdeki mükemmeliyetçi ses onu Auster’ın yazdıklarıyla falan kıyaslayacak ve bir dakika ya sen gerçekten bunlara yazı mı diyorsun diyecek. Bir yerden Auster’ın kaleminin hayaleti gerçekten bunları söyleyiverecek sanki.
Ona duyduğum hayranlık her kitabıyla resmen perçinleniyor. New York Üçlemesinin başlarında biraz gerileme yaşamıştık ama sona geldiğimde o hayranlık dirilmişti. Tıpkı bugün olduğu gibi ve gerçekten oturup o yazmayı istediğim romanları yazmadığım için içimdeki kendime kızgınlığımı bir parça daha körüklemiş oldu okuduklarım. Öyle şeyler hissediyorum ki düşüncelerim birbirine geçiveriyor. Nasıl etkilendiğimi kelimelere dökemiyorum bile. Dökebilsem bile Auster’ın yazdıkları kadar etkileyici bir iş olmayacak öte yandan.
Beni bu senaryo üzerinden etkileyen birkaç nokta var. Bunlardan ilki karakterleri birbirine bağlayan taş;
Bu taş metaforu bana şunu düşündürttü okurken (ve daha sonra Auster’ın röportajında bahsettikleriyle birlikte); (SPOİLER İÇERİR!!!)
o taşa baktıktan sonra direkt aşık olmaları biraz çok alelacele geldi ve açıkçası çok çiğ geldi ama daha sonraki olay örüntüsü oradaki çiğliği pişirdi resmen, bu da bana şunu dedirtti yazdıklarımı yazarken değil daha sonra uzun uzun yazdıktan sonra okumalıyım demek ki. Çünkü ben sürekli şöyleyimdir yazarken, şurayı da okuyayım da sonra devamı gelir şurayı tekrar okuyayım da devam ederim vs vs. Yani bir türlü ileri doğru akamaz hikaye.
Halbuki kulağa ilk başta sevimsiz veya bayağı gelen o kırılma noktaları ilerideki ilmekleri oluşturacak biraz sabredersen.
Kendime bu kitaptan bu dersi aldım. Auster’ın yazdıklarını her okuduğumda oradan kendime çıkaracağım şey çok bulurum. Düşünecek edecek ve en önemlisi bana yazmak için yardımcı olur kendisi.
Sanırım bu güzel metni anlatmak için iyi bir yol izlemedim. Ama bunlar ilk elden samimi düşüncelerimdi. Sabah başına oturduğum kitabın başından akşam bitince ancak ayrılabildim ve o trans haliyle düşüncelerimi bir çırpıda yazdım. İlk ham düşüncelerim yerini sağlam düşüncelere bıraktığında da başka yazılarda ille konuşur ederim.
Sen hala Auster okumadıysan okumak için çok bekleme derim. O yarattığı kurgu dünyasının içerisinde kaybolmak için hiç tereddüt etme sen hiç anlamadan seni içerisine çekecektir. Hatta Ay Sarayı kitabını öneririm. Çünkü bende ilk oradan başlamıştım…
