Paul Auster|New York Üçlemesi
Cam Kent, Hayaletler ve Kilitli Oda
Orijinal adıyla New York Trilogy. Şöyle bir göz ucuyla bakınca bile insanın ağzını sulandırıyor bu kitap ismi. Ve bende Auster seven biri olarak bu üçlemeyi okumak için can atıyordum, ama daha önce araya son yazdığı Baumgartner’ı okumayı almıştım ve çok sevdim.
Gel gelelim aradan neredeyse bir sene geçtikten sonra New York Üçlemesininin ilk iki kitabını okuyunca neye uğradığımı şaşırdım. Zira bu bir dedektiflik romanı ama hiçbir şey bir çözüme ulaşmıyor, kitaplar birbirine bağlanması gerekirken bağlanmıyor, hal böyle olunca üçüncü kitabını bir kenara bıraktım ve araya okumak için başka kitaplar seçtim. Ve New York Üçlemesi ile ilgili hiçbir araştırma yapmadım, yazarın neden böyle bir yazım stiline vs. başvuracağı yönünde bir araştırma yapmadım yani. Çünkü üçüncü kitapta bütün taşların yerine oturacağına olan inancım hala diriydi. Ve araya aldığım romanları okuduktan sonra artık seriyi çok fazla geride bırakmadan üçüncü kitap olan Kilitli Odayı okumak istedim ve kitabı okumaya başlar başlamaz içerisine çekildim…
Hatta o kadar çok çekildim ki artık nihayet üçlemenin bir yerlere varacağına olan inancım canlandı ama o da ne? Son sayfalarda yine her şey allak bullak oldu, tam tersine döndü. eski karakterlere orada burada rastladık ama o karakterler diğer kitaplarda yazıldıkları kimlikleriyle değil de bambaşka kimseler olarak karşımıza çıktılar ama yinede bir çırpıda okuyup sonuna geldim ve son sayfayı okuduktan sonra kitabı yatağa fırlattım sinirden…
Ben Auster’ın bir okuyucusu olarak değilde direkt yeni bir okuru olarak bu seriye başlasam kendisiyle hiçbir bağ kuramazdım gibi geliyor. Ay Sarayı romanını tesadüfen edinip okuduğumda yazarın kalemini o kadar çok sevdim ki o günden beri karşıma çıkan ve elime geçen her kitabını okumaya çalışıyorum ve bu güne kadar okuduğum her kitabını çok sevdim. Biri dışında o kitap ise Yazı Odasında Yolculuklar kitabıydı. O kitapta daha önce yazdığı romanlardan karakterlerle farklı bir anlatım çizmişti sanırım o kitabı da elime alıp tekrardan bir göz gezdireceğim.
Gelelim esas konuya bu üçlemeyi sevme konusundaki inadımdan ötürü bir araştırmaya tutuldum az önce hatta yapay zeka ile bile tartıştım kitabı ve üçlemeye olan saygım bu araştırmadan sonra arttı. Yani öylesine yaratılmış gizem olmadığına ikna olduktan sonra bu gizeme bir anlam yüklendikten sonra yazarı daha kolay anlayabildim. Ama üçlemeyi anlama kısmı ise hala bulanık. Benim kilitli oda ile ilgili ilk teorim Fanshawe’in kendi hafızasını kaybeden bir adam olduğu ve çevresindeki insanlar tarafından ona onun kim olduğunun hatırlatılmaya çalışıldığı yönündeydi ama gel gör ki yazar anlatıcıyı annesiyle seviştirince bu teori kırıldı, yapay zekaya göre bu yazar tarafından yapılan bilinçli bir hamle. (Umarım öyledir hahaha.)
Her neyse sonuç olarak teorim yine de sağlamdı, Auster aslında üç kitapta da kendini arıyor, farklı isimler, aynı New York ama bir labirentin içerisinde gezinir gibi, aynı isimler ama farklı görünümler özetle hayatın amacını arar gibi bizi oradan oraya sürüklüyor yazar ama aslında hayat gibi kitabında hiçbir anlamı yok. bu kadar karmaşık bir yapıyı nasıl kurabildi diye düşününce bile yazarı takdir ediyorum. Ben dedektif romanları seven biri değilim zaten (Sherlock veya Agatha Christie okumuşluğum beğenmişliğim var ama daha fazlası için açlık duymadım hiçbir zaman). Ama dedektif romanı okuyacaksam biraz olsun bir çözüme ulaşmak istemiştim bu yüzden kocaman bir belirsizliğin içerisine düşmek açıkçası beni hayal kırıklığına uğrattı ama Auster’ın kalemi öyle güzel ki işte okumadan geçemiyorsunuz…
Gerçekten böyle bir üçleme okumayı hiç beklemiyordum beni uzun süre düşündürecek büyük ihtimalle, ve kim bilir belki bir gün tekrardan okuyup bir şeyleri birleştirebilir miyim diye onu tekrardan okuyacağım çünkü gerçekten okurken insanı fena gıcık ediyor, ne zırvalıyor bu yazar diye değil ama bu gıcıklık. Bu karmaşayı nasıl yarattın be adam, sonuçta bir şeması var onun kafasında bu olayların ama biz asla bu şemayı oturtamıyoruz kafamızda, e helal olsun demek düşer bize de.
Get Buse Oktar’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Gerçekten düşündükçe bir o kadar üzerine düşündürtüyor, zaten Auster’ın amaçladığı şey de buymuş. Dedektif romanını bozmak istediğini söylemiş, böyle değişik kitaplar okumak her zaman bana iyi geliyor, çünkü kendim de yazarken acaba neye bağlı kalmalıyım düşüncesine çok fazla takılı kalıyorum ve sonuç olarak yazamıyorum. Ama farklı farklı şeyler okuyup gördükçe bir romanın, bir kitabın asla tek bir şey olarak kalmadığını, biçim değiştirebildiğini, önemli olanın yazarın kalemi olduğunu görmek bana bir kere daha cesaret veriyor, umarım bende bir gün üzerine düşünülecek bir romana imza atmış olurum.
Kendimi bildim bileli bir roman yazmak istiyorum ama onun asla yazılmış olmak için yazılmış olmasını istemediğimi biliyorum sadece, ve birkaç deneme girişimi dışında ileriye gidemedim… Ben genelde konular ve başlıklar bulmak konusunda iyiyim onu nasıl büyük bir şeye dönüştüreceğimi hala çözemedim ama yukarıda da dediğim gibi bir romanın, bir kitabın asla tek bir şey olması gerekmediği düşüncesi beni bir kere daha cesaretlendirdi ve bu sefer elime geçen ilk düşünceyi alıp onu romana çevireceğim kendime söz veriyorum.
O romanı yaz!!!
📌 DİPNOT; Ben daha önce de Goodreads, 1000kitap gibi platformlarda kitap incelemesi yazıyordum ama ne zaman yazmaya başlasam acaba bir özetle mi başlamalıyım, yazardan da bahsetmeliyim ya şundan bahsetsem nasıl olur derken sonuç olarak birkaç kelime saçmalayıp bırakıyordum, kitabı okumayan birine dahi kitabı tanıtmaya çalışıyormuş gibi bir ruh haline girmiştim ama şimdilerde ancak duygularımı rastgele dökmeyi becerebiliyorum ve bundan sonra da böyle devam edeceğim, ya kitabı okuyan kitlenin önüne düşer ya da kitabın okumasına vesile olur umuduyla. İki türlüsüde beni aşırı memnun edecek biliyorum çünkü okuduğum kitapların hem okunmuş olmasını hem de o kitabın okunmasına vesile olmayı aşırı seviyorum. Ve buraya kadar okuduysan teşekkür ederim!!!
