Geceyi Kurtarır
Sevmeye, kendimi teslim ederek başlıyorum. Yanlışlıkla “aşk” diyorum.
Sonra bir bakıyorum, utanıyorum. Cesaretimi toplayıp bir daha bakıyorum
utanıyorum. Meğer aşk yanlışlıkla söylenmemiş. Gerçekten hissedilmiş. Kelimelerimle yüzleşmeye başlıyorum. Kötü hissediyorum, vazgeçiyorum.
Her şey parmak uçlarında yaşanıyor.
Ne zaman ki birileri gözlerimin içine bakıyor, sözlerim anlamsızlaşıyor.
Unutulur diye korkuyorum ama her an binlerce kez tekrarlanıyor.
Kırmızı bir sahnenin ortasında hayal ediyorum kendimi. Usta ellerden çıkmış, muazzam bir hikayenin çaresizliğiyim.
Korkuyorum.
Get BusraE’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Tek bir sebebi var: inanmıyorum.
Yalnız olmadığımı biliyorum. Görüyorum. Orada.
Önce hafiften belini kıvırıyor, gözlerini deviriyor, arkasını dönüyor ve gidiyor.
Bir an bu anın basitliğinde boğuluyorum, hemen geçiyor.
Işıklar sönüyor. Karanlık, her zamanki gibi soğuk ve ürkütücü haline bürünüyor.
“Yalnızlık”
Artık gözlerim de karanlığın eşiğinde.
Belki biraz göz yaşı, bir kadeh şarap
ve Bach
bu geceyi kurtarır.
