Bir Karantina Molası
Etrafımdaki herkesin en az 1 kez yaşadığı benimse 2 yıl boyunca kaçtığım, hatta zaman zaman nasıl ıskaladığıma şaşırdığım virüs sonunda benimde kapımı çaldı. Ama benim başıma normali gelmez, Koronavirüs de ona eşlik eden sağlam bir Larenjit hastalığı ile geldi. Hangisi önceydi hangisi sonraydı bilemiyorum, ama öksürük en sağlam semptomumdu. Genel olarak hastanede her gün onlarca çalışma arkadaşımızın pozitif olduğu, vaka oranının yüksek olduğu bu dönemde yine sağımız solumuz bu virüsle sarılmıştı. Omicron varyantının hafif semptomları sebebiyle pek korkulmuyordu, kısa sürede işe geri dönüş imkanı da sağlanmıştı. Benimde Larenjit teşhisiyle ilaç kullandığım hafta, toplantı öncesi ne olur ne olmaz diyerek verdiğim testimin pozitif çıkmasıyla başladı karantinam. Dedim ya hangisi hangisini tetikledi bilemiyorum.
Get Büşra Aytaç’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Öksürüğümle beraber 1 haftalık karantina molam böylece başlamış oldu. Sıkılırım sandığım bu sürede asssla sıkılmadım. Hafta sonundan ziyade hafta içi evde olmak bana ayrı bir keyif verdi. Kar yağışının etkili olduğu böylesi dönemde evde olmak konusunda da şansım yaver gitti diyebiliriz. Normalde tatile çıktığımda her anı doldurmak için bir koşuşturma içinde olurum, ama bu sefer plansız ve hareketsiz bir molaya mecbur kaldım. İlk günler dinlenmeye ihtiyacım olsa da bu moladan çok keyif aldım. Bu sanki, akan bir filmi durdurup üzerine düşünmek gibi oldu benim için.. Çünkü artık her şey çok hızlı, çok karmaşık, özünden çok uzakta, çok yapay ve çok taktiksel. Hal böyle olunca, rutin diye adlandırdığımız çarklarda bizde çok kolay yerimizi alıyoruz. Çünkü çarklar dönmek zorunda, hep döndü, dönmeye de devam edecek. İşte böyle, bende filmimi ansızın durdurup, elimde kahvem, dışarda yağan kar, kendi rutinime dönmeden önce düşündüm biraz.. Sonra da kendimi burada buldum.
