Kendini bilmek
Öğle yemeği için ofis dışına çıktığımız bir gün Zafer ile konu döndü dolaştı bu sefer de Türk halkının istisnasız her kesiminden insanların kendilerini bir türlü olduğu gibi değerlendirememeleri bir yana, çok daha büyük beklentileri ve/veya umutları olduğuna geldi konu.
Genelde yemekte basit konular konuşuyoruz tabi kuantum fiziği falan ama bu sefer sosyolojik bir konu denk geldi demek ki:)
Çok ilginç bir konu aslında bence: Dünya üzerinde herşeyi kabullenip normalleştiren ama kendini kabullenemeyen tek toplum olabiliriz diye düşünüyorum. Toplum olarak bakıldığında bu neredeyse bir kültüre dönmüş durumda bizde. Yoksa tabii ki bireysel anlamda daha çok kendini bilmez insanlar vardır biryerlerde:)
Aslında durum tam olarak kendini bilmezlikmiş gibi adlandırılamaz çünkü gerçeklikten kopmuş değiliz, ancak maalesef kendimizi genel anlamda olduğumuzdan büyük görüyoruz. Düşünsenize:”Sen benim kim olduğumu biliyor musun?” diye bir soru cümlesi kullanılıyor halen ve belki de gittikçe artarak ya da “Ne mühendisler ne doktorlar istedi de vermedik” diye hayıflanılıyor ve bu örnekleri çoğaltabiliriz ne yazık ki…
Sadece kötü değil tabii ki yaklaşımımız kendimize, aynı zamanda hiç bitmeyen bir ümit ve hayal etme kapasitemiz var. Her zorluğun altından kalkıp, her acının ardından yaşamaya devam edebilmek bu özelliklerimiz sayesinde sağlanabiliyor bence. Bunun en büyük örneği Kurtuluş Savaşı ve Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşudur diye düşünüyorum.
“Peki neden muasır medeniyetler seviyesinde değiliz?” diye düşünmemiz lazım bu örneğimin ardından bence. Nerede yanlış yapıyoruz?
İlk yanlışımız bence hayallerimizin veya kendimiz için istediklerimizin peşinden yeteri kadar koşmamamız ve çalışmamamız. Bunun en güzel örneği de sanırım son dönemlerin en başarılı Türk bilim insanı olan Aziz Sancar’dır. Bunun gibi eminim birçok gurur verici örneklerimiz var ancak Aziz Bey en çarpıcısı diye düşünüyorum. Mardin’in Savur ilçesinde doğmuş, büyümüş ve İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesine girip 1.’lik ile mezun olana kadar da orada okumuş bir insandan bahsediyoruz. Sonrasında Amerika’nın en prestijli Üniversitelerinde çalışmalar yapmış ve 2015 yılında Nobel Kimya ödülünü almış bu bilim insanının şu sözleri inanıyorum ki neden bu kadar başarılı olduğunu ve aynı zamanda da onu örnek gösterdiğimi anlatacaktır:
Çoğu insan zekaya inanır, ben inanmıyorum, bizi birbirimizden ayıran emektir, ben çalışmaya inanıyorum
Bir diğer yanlış ise bence daha derin bir konu: Eğer kendimiz için istediklerimize eriştiğimiz halimize 10 puan verecek olursak, kendimizi 5 gibi görüp hareket etmemize rağmen aslında 3 puanda olmamız. Bu durum biz duvara tosladıkça: Yetersizlik hissine, kızgınlık ve stresse, tahammülsüzlüğe ve en sonunda da ümitsizliğe neden oluyor. Alt toplamda kazandıklarımız ise mutsuzluk ve huzursuzluk; hem kendimiz hem de dokunduğumuz herkes için…
Belki çoğaltabiliriz hatalarımızı sonuçta insanoğluyuz ve mükemmel değiliz. Ama pek tabii tüm hataları kabullenip bir de üstüne tekrar hataya düşmemek için denememek ve hatalarımızdan öğrenmemek olmaz.
Get Atilla Kuruüzüm’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Yani Albert Einstein’ın da dediği gibi:
Hiç hata yapmamış bir kişi, yeni bir şey denememiştir.
İşte bunların hepsi toplandığında kendini bilmek noktasına maalesef erişemiyoruz bir türlü. Yeri geliyor doktor oluyoruz hepimiz, yeri geliyor futbol direktörü, avukat, genel müdür… Oluyoruz da oluyoruz ama en güzel pilot oluyoruz:) Hiç bir zaman da tatmin olamıyoruz gerçekten olduğumuz kişiden. O yüzden kaçıyoruz hep başka kimliklere, başka hayatlara, başka yalanlara. Bunların hiçbirini yapmıyorsak da kendimizi avutuyoruz aslında hiç denemiyoruz hiç de hata yapmıyoruz bitki gibi yaşıyoruz…
Bu kadar problem yeter peki ne yapmamız lazım? Bunun bir formülü var mı?
Tabii ki var: Eğitim, gelişim, çalışma ve dürüst olmak…
Eğitim çünkü nerede olduğumuzu bilelim diye. Gerçekten ne kadar biliyoruz diye.
Gelişim nereye kadar gidebiliriz bizim 10 puanlık halimiz ne onu sürekli güncel tutabilelim diye.
Çalışma şimdiki halimizden 10 numara halimize sürekli bıkmadan usanmadan gidebilelim diye.
Ve kendimize karşı dürüst olmamız gerekiyor ki aynı hataları yapmayalım diye.
Tabii ki bu tamamen benim düşüncelerime göre şekillenen bir formül elbette ki daha doğrusu daha iyisi olabilir. Bunları da herkesten dinlemeyi isterim açıkcası bendeki katkısı büyük oluyor çünkü.
Herkese sevgiler selamlar esen kalın:)
