Het begin
Ik hoorde afgelopen vrijdag nog in ‘Een podcast over media’ de zoveelste herhaling van de ultieme schrijftip. Begin gewoon. Begin halverwege. Begin aan het einde. Begin met alles wat je uiteindelijk weer weggooit, maar begin.
Dus: Bij deze. Het begin.
Zoals iedereen boven de 35 nog levendig kan herinneren was er een internet vóór sociale media, of iig. vóór facebook. Op dat internet had ik een website: Stendec.tk. Met op elke pagina het ‘werk’ van een gemêleerd groepje mensen. Van fotografie tot illustratie tot muziek. Een kliekje mensen die pre-YouTube en pre-Insta graag aan de wereld wilde laten zien wat ze maakten, wat ze vonden en wat ze waard zijn. Daarnaast had ik een online fotodagboek, waarop ik een paar heerlijke puberjaren lang mijn eigen leven, en deels het leven van vrienden deelde.
Deze sites heb ik na enkele jaren opgeslagen op harde schijven (die ik ondertussen kwijt ben) en opgedoekt.
De zendingsdrang die aan de basis lag van deze websites, heeft in de jaren na 2010 uitgebreid vorm gekregen in allerlei sociale media uitspattingen. Van Myspace naar Hyves naar Facebook naar Tumblr en Instagram. Allemaal platformen waar ik me thuis voelde tot ik me daar om verschillende redenen niet meer thuis voelde.
Get Danny Lelieveld’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
En nu… niets.
Alleen dan die zendingsdrang. Die is er nog. Ik wil nog steeds graag delen. En dan niet een portfolio of werkervaring, maar juist alle andere dingen. Dingen die mij in beweging krijgen. Dingen die ik ontdek en luister en lees en zie en misschien soms ook meemaak (hoewel, 2020… een grotere en eenzamere ‘shared experience’ is er denk ik niet).
Ik ontdekte laatst iets heel belangrijks (of iig, het was een ontdekking van mezelf over mezelf, dus hoe belangrijk het is voor jou is maar de vraag): Alles wat ik mooi vind, waar ik graag naar kijk, wat ik graag lees / luister / etc. Het heeft allemaal één ding met elkaar gemeen. Het geeft hoop. Of het geeft mij hoop. Een kinderlijke hoop die niet alleen laat zien dat het ‘ooit goed kan komen’, maar een misschien wel meer radicale hoop dat ‘er nu al van alles goed is en in een rap tempo beter wordt’.
Hier wil ik over praten. Soms een lyrische boekrecensie, soms een bespiegeling op een artikel, soms een podcast die je moet horen of een YouTube kanaal dat je moet zien, en waarschijnlijk net iets te veel Star Trek.
Ik hoop dat ik dit niet alleen maar in een zwart gat gooi, maar dat jij dit leest en ouderwets denkt ‘hey wat leuk! Daar wil ik meer van’. Dat je sommige dingen stom vindt, maar andere dingen ontdekt. Dat ik dingen leer en ontdek door jou, en dat we daarmee wat hoopvoller door het leven heen gaan.
gr.
D.
