Blessed.
Het luisteren naar muziek neemt me vaak mee in een andere wereld. Púre euforie. Alsof ik even word meegenomen naar een dimensie die niet hier is.
Die lichtheid wordt me weleens afgenomen door de lasten van de wereld.
Ik lees over Gaza. Onmacht bekruipt me. Wat kan ik doen? Ik lees erover uit mijn luie zondagstoel, met de kachel op 20 graden en mijn Spotify-playlist op de achtergrond. Mijn favoriete plaatjes galmen door de woonkamer en verzwolgen door de muziek zweef ik naar die andere dimensie.
Tot ik met m’n neus tegen het plafond knal. De lichtheid is weg. De realiteit loopt langs en geeft me lekker nog een trap na.
Hoe kan ik euforie voelen, terwijl de wereld in de fik staat? Ik realiseer me hoe willekeurig mijn geluk is. Ik voel me schuldig over het feit dat ik het gevoel heb niet meer te kunnen doen voor mensen in nood. Lees je hoe erg dit een interne worsteling is? Ik voel me schuldig over een gevoel. Gottegot, wat een gevoelens. En dan heeft de boze vreemde buitenwereld nog niets van deze gevoelens ervaren of gezien. Pure interne verwikkeling. Dat speelt zich enkel in mij af. Haha, nu ik er zo over schrijf word ik weer gewezen op mijn liefde voor bezinning.
Get Demibodde’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Ik voel me schuldig over het feit dat ik geluk en euforie ervaar, terwijl zoveel mensen in de shit leven — letterlijk.
Ik voel een grote mate van solidariteit, maar daar hebben de mensen in de genocide niets aan. Zij zouden denken: ‘leuk dat je dit voelt meisje, maar daar kopen we geen brood van’. Dus ja, dan schrijf ik mijn schuldgevoel maar van me af. Alsof door erover te schrijven mijn (schuld)gevoel kan worden rechtgetrokken.
Dan alsnog blijft de moraal van het verhaal bestaan. Het is compleet willekeurig dat ik hier in Nederland ben geboren. Met fijne ouders en een fantastische omgeving: kortom, een goede basis.
De vraag die mij bezighoudt: (hoe) kan het dat ik mijn zegeningen afkoop door mijn medeleven (enkel) kenbaar te maken? Dat gaat bij mij heel diep. Het is niet alleen dat ik het gevoel van solidariteit ervaar, maar het feit dat ik er vervolgens niets mee doe, behalve peizen. Het blijft een intern proces. Ik schrijf erover. Ik praat erover. En dan? Dan houdt het op. Dan ga ik weer verder met mijn veel te onbezorgde leven. Dat waar ik me in mijn dagelijkse leven druk over maak, zit compleet bovenin de piramide van Maslow. Wat een ontzettend voorrecht.
Ja. Ik kan meer doen. Maar wat dan? Behoor ik, net als Greta Thunberg, op een bootje stappen naar Israël? Misschien wel.
Terwijl ik hier nog even over filosofeer, klinkt Avicii door de speakers met ‘Blessed’. Accuraat.
