Her Şeyini Kaybetmek…
Bir gün uyanmışsın ve hafızan silinmiş. Hastanedesin. “Ne oldu?” demeye kalmadan, sağ gözünü açamadığını fark ediyorsun. Sanki hareket dahi ettiremiyorsun. Gazlı bezle kapatılmış. Etrafında hiç kimse yok. Sol tarafında telefonunu görüyorsun, ulaşmak istiyorsun, ama ulaşamadığını fark ediyorsun. Çünkü sol kolunun yarısı yok! Panikliyorsun. Kalbin çok sert bir şekilde atıyor. Ne olduğunu hemen öğrenmek istiyorsun. Telefonunu alıyorsun; şifreyi başka hiç kimse bilmediği için girememiş. 1000'lerce mesaj! “Geçmiş olsun.” “Durumun nasıl?” “Çok geçmiş olsun kardeşim!” gibi mesajlar… Ne oldu ki bana? Sonra hemşire geliyor ve sana durumu anlatıyor. Bir araba kazasında sağ gözünü ve sol kolunu kaybetmişsin. Oracıkta ağlıyorsun. Her şey bir anda geliyor. Hayatının daha başındayken olan olaya bak!
Sanki her şeyin elinden alınmış gibi…
1 hafta önce arkadaşınla yaşadığın kavgayı düşünüyorsun. 1 sene önce evinizin yanmasını düşünüyorsun. Doğal gaz kaçağı sonucu anneni kaybettiğini hatırlıyorsun. Sanki her şey elinden kayıyor gibi…
Bu kadar ekstrem bir olay yaşamasak da, mutlaka bir şeyler hayatımızda kaybetmişizdir ve kötü haber ise kesinlikle kaybedecek olmamızdır. Bir anneniz ya da babanız varsa, kaybedeceksinizdir. Ya da onlar sizi kaybedecektir. Bir bilgisayarınız varsa, en fazla 12 sene (çok büyük bir başarı) dayandırabilirsiniz. Ondan sonra onu da kaybedeceksinizdir. Evinizi kaybetme olasılığınız vardır. İşiniz hiçbir zaman sağlamda değildir. Her an bir şey olabilecektir. Ama durum böyleyken, bizim tavrımız nasıl olmalıdır?
Stoacı bir bakıştan baktığımızda, elimizde olmayanlar için üzülmemiz sadece bir zaman ve enerji kaybıdır. Biliyorum, kulağa çok kolay geliyor, hemen bir anda endişelerimizden kurtulmak vs., ama iş o kadar da kolay olmuyor, çünkü sevdiğimiz bir şeyi kaybetmek bize mutlaka acı verecektir. Bunun iyi bir hissi varsa, yokluğu kötü hissettirecektir. Ben bile 18 yaşında olmama rağmen eskiden günde 8 saat konuştuğumuz arkadaşımı kaybettim. Haberi aldığımda şok olmuştum. Ne zaman elektrikle alakalı bir konu açılsa, o aklıma gelir genellikle.
Get Deniz Arda Arslan’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Ama hayatın bize verdiği imkânlar, aldığı imkânlardan katlarca daha fazladır. Birisini kaybederiz, ama bir bakmışız ki 2–3 hafta sonra başka birisi hayatımıza girmiş. Evimizi kaybetmişizdir, ama hâlâ çocuklarımız ve ailemiz hayattadır. Kolumuzu kaybetmişizdir, ama kolumuz dışındaki her yerimiz çok iyi bir şekilde çalışıyordur. Bize haksızlık yapılmıştır, hem de bariz bir şekilde olmuştur bu; ama bunu engelleyecek gücümüz yoktur ve bununla yaşamak zorundayızdır.
İsterseniz bir hapiste olun, ya da çok kötü bir yerde olun. Sanki orada hiç değilmiş gibi hissedebilirsiniz. İsterseniz yatlarda ve lüks arabalarda hayatınızı yaşayın, sanki hapisteymiş gibi hissedebilirsiniz.
Hepsi bizim bakış açımızla alakalıdır. Stoacılık da bunu benimser. Size stoacı olun demiyorum, ki olmanız çok büyük bir avantaj, en azından mutsuzluğunuzun kaynağının siz olduğunuzun farkına varın. Çünkü emin olun, sizin yerinizde olup da sizden defalarca kat daha mutlu insanlar var, ama onların yaptığı tek şey diğerleriyle kendilerini karşılaştırmamak ve önlerine bakıp devam etmek.
Çünkü hayat adil değil. Olmayacak da. Hayat herkese farklı verecek.
Ama bunu düşünüp de kafayı yerseniz, çok büyük bir kayıp yaşamış olursunuz. Zaten müslüman olana sabretmesi daha kolay, çünkü ahirette bu musibetlerin mükafatını sabrettiği şekilde alacaktır, ama müslüman olmasanız bile, bence o kadar da kafa yorulması gereken bir mesele değil. Öyleyse öyle, değilse de değil. Sizin yapmanız gereken tek şey, önünüze bakıp sevdiğiniz işi yapıp saatlerce akışa girmek. Sonrası gelecek. Gelmese bile gurur duyduğunuz bir hayata sahip olacaksınız. Çünkü hayattaki asıl amacımız para kazanmak değil, zamanımızı harcayacak erdemli işler yapmaktır. Ancak böyle geri dönüp baktığımızda korkmadan bir hayat yaşadığımızı görebiliriz. Sonucu ne olursa olsun, biz yine de o şeyi yaparız, çünkü kaybedecek bir şeyimiz yoktur. Hata yapmaktan da korkmayız, çünkü sonucu elde etmesek dahi, sonuç en başta umurumuzda değildir.
Futbol antrenmanındayız. Topa sahip olma oyunu oynuyoruz. Hoca herkesi izliyor. Benim takımımdaki herkes korkak gibi oynuyor. Top almaktan çekiniyorlar, köşeye saklanıyorlar. O sırada ben, ortada bütün topları alıp yönetmeye çalışıyorum. Neden mi? Hata da yaptım bu arada, hatta diğerlerinden daha fazla hata yapmış dahi olabilirim. Ama hocanın bana kızması umurumda bile değildi. Tek istediğim şey, tam eforumla akışa girebileceğim bir şekilde stres atmaktı.
Çünkü karşılık beklemeden efor vermek, benim en büyük ilkemdi…
