Bir kız vardı.
Ne çok konuşurdu, ne susardı.
Ne uslu sayılırdı, ne yaramaz.
Hep aradaydı.
Bir ses kadar uzakta.
Bir bakış kadar eksik.
Büyüdüğü evde kimse kötü değildi.
Ama çok şey söylenmeden geçilirdi.
Kapılar biraz sert kapanırdı,
ama yüzler hep “bir şey yok” derdi.
Bu kız, her şeyi fark ederdi.
Annelerin yorgunluğunu,
babaların içe batan suskunluğunu,
Büyüklerin rol yaptığı neşeleri…
Ama bunları sorduğunda,
“Sen çok abartıyorsun.”
“Fazla hassassın.”
“Sen hep büyütüyorsun.” dediler.
Kız sessizce içine çekildi.
Bir şey anlatmamayı öğrendi.
Ama içi susmadı.
Ne hissettiğini bilmiyordu aslında.
Sadece bir şeyler içini sıkıştırıyor,
boğazına düğüm oluyordu.
Bazen ağlıyordu çünkü ağlamaktan başka yolu yoktu.
Bazen bağırıyordu çünkü içindeki dağılmayı başka nasıl anlatacağını bilmiyordu.
O yaşta kim duygularını tanıyabilir ki zaten?
Get nefesleyaz’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Korku demedi ona kimse.
Üzülmek, kırılmak, bunlar kitaplarda yazardı.
Ama evde?
Evde sadece “sorun çıkarma” vardı.
Sonra bir etiket geldi:
Asi.
Oysa o sadece:
“Beni görün” diyordu.
“Ben bir şey hissediyorum, adını koyamıyorum, ama burada bir şey var” diyordu.
Yıllar geçti.
O kız büyüdü.
İyi göründü.
Kendine hâkim oldu.
Ama içinde hâlâ isimsiz bir şey vardı.
Ta ki bir gün şunu duyana kadar:
“Sen fazla değildin.
Sadece anlaşılmamıştın.”
Ve o an bir şey çözüldü.
Bir hafiflik geldi.
İlk defa bir yetişkin olarak geri döndü o güne:
Ve o küçük kıza kendi sesiyle şöyle dedi:
“Adını koyamadığın duyguların vardı.
Bu senin suçun değildi.
Şimdi birlikte söyleyebiliriz:
Üzgündüm.
Kırgındım.
Kaybolmuştum.
Ama ben vardım.”
