PERDİTA
(3. Bölüm)
“En karanlık zamanlarda bile mutluluk bulunabilir; yeter ki insan ışığı yakmayı hatırlasın.” Albus Dumbledore, Harry Potter and the Prisoner of Azkaban
Sabah olmuştu ama sabah denilen şey her zaman aydınlık değildir, bazen yalnızca gecenin rengini değiştirir, karanlığı biraz seyreltir ama dağıtmaz, Perdita gözlerini açtığında bunu düşündü ya da belki düşünmedi, yalnızca hissetti, rüyanın içinden tam çıkamamış gibiydi, on beş yıl önceki o kız, omuzları dik, yürürken önüne bakmaktan korkmayan, güneşe gözlerini kısmadan bakabilen o kız, hala içinde bir yerde duruyordu, fakat oda ağırdı, hava görünmeyen bir sıvı gibi duvarlara yapışmıştı.
Perde aralığından süzülen ışık odayı aydınlatmıyordu, yalnızca içindeki tozu görünür kılıyordu, sanki ışık görmek için değil, neyin üstünün örtülü olduğunu göstermek için gelmişti, Perdita başını yastıktan kaldırdı, yanına baktı, çarşaf düzdü, yastık soğuktu, aynı yatakta iki insanın iki ayrı iklimde yaşayabileceğini ilk kez fark etmiyordu ama her fark edişte şaşırıyordu.
Başının içinde ince bir uğultu dolaştı, bir anlık, uzaktan gelen bir deniz sesi gibi, ya da camın arkasında kalmış bir kalabalık gibi, gözlerini kırptı, geçti sandı, insan bedeninin küçük ihanetlerini çoğu zaman yorgunluğa yorar.
Koridordan geçerken adımlarının sesi büyüdü, bu ev konuşmaları yutuyor ama boşlukları çoğaltıyordu, mutfakta kahve kokusu vardı, keskin ve kararlı, Nero masadaydı, gömleği beyaz, bakışı telefona sabit, parmakları ekranda dolaşıyor, sanki dünyayı düzene koyuyordu, dışarıda güçlü bir adamdı o, insanlar onun yanında kendilerini emin hissederdi, evde ise bir koridor gibiydi, geçilen ama içinde durulmayan.
Günaydın dedi Nero, başını kaldırmadan, kelime masaya konmuş bir eşya gibi durdu.
Günaydın dedi Perdita, sesi ne sıcak ne soğuktu, yalnızca vardı.
Ethan sandalyede kıpırdandı, çocuklar bir odadaki gerilimi sezebilir ama adını koyamazlar, Baba resmime bakacak mısın dedi, Nero başını kaldırdı, yüzü değişti, yumuşadı, işte bu değişim Perdita’nın göğsünde her defasında küçük bir çatlak açıyordu, aynı adam, farklı ışık.
Resimde kırmızı çatılı bir ev vardı, sarı pencerelerden ışık taşıyordu, üç kişi el ele tutuşmuştu, kimse yalnız değildi, çocukların çizdiği evler her zaman içeriden aydınlıktır, gerçek evler ise bazen dışarıdan bakıldığında bile karanlık görünür.
Get Eleni’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Akşam geç geleceğim dedi Nero, bu bir açıklama değil, bir bilgi idi, Perdita tamam dedi, eskiden cümleler birbirine tutunurdu, şimdi her biri tek başına duruyordu. Kapı kapandıktan sonra ev nefes aldı, Ethan annesine sarıldı, Anne parka gidelim mi, çocukların dünyasında gelecek hep birkaç saat sonradır, daha ilerisi yoktur, Gidelim dedi Perdita, o kelimeyi söylerken sanki kendine de bir söz vermişti.
Parkta gökyüzü akşama dönüyordu, çocuk sesleri rüzgâra karışıyor, salıncakların gıcırtısı zamanın sesine ekleniyordu, Dolores bankta oturuyordu, yüzünde kaybın çizgileri vardı ama omuzları çökmemişti, bazı insanlar acıyla küçülür, bazıları sertleşir, o sertleşmişti.
İyi misin dedi Dolores.
Bu soru evde sorulmaz diye düşündü Perdita, ya da evde sorulsa bile cevabı dinlenmez, bilmiyorum dedi, insan bazen iyi olmadığını söyleyebilmek için bile cesarete ihtiyaç duyar.
Kaybolmuş gibi misin dedi Dolores.
Kaybolmak değil dedi Perdita, silinmek gibi, bir yazının yavaş yavaş suya karışması gibi. Silinen şey tamamen yok olmaz dedi Dolores, izi kalır, bu cümle havada asılı kaldı, iz, insanın geride bıraktığı şey midir yoksa içinden eksilen mi.
Ethan biraz ötede bağırıyordu, Babam çok güçlüdür, çocukların gözünde babalar yenilmezdir, anneler ise görünmez bir ağırlığı taşır, Nero kötü bir adam değildi, ama iyilik bazen sıcaklık üretmez, yalnızca düzen üretir, düzen ise kalbi doyurmaz.
Eve geldiklerinde Ethan annesinin elini bırakmadı, Anne seni seviyorum dedi, Perdita’nın kalbi bir an duraksadı, sonra devam etti, insan bazen bir çocuğun nefesiyle hayata bağlanır, Ben de seni seviyorum dedi, hem de her şeyden çok, bu cümle odanın içini lambadan daha fazla aydınlattı.
Gece çöktüğünde ev yeniden genişledi ama içindeki boşluk daraldı, Perdita kitabını açtı, harfler bir an bulanıklaştı, satırlar yer değiştirdi, başının içindeki basınç geri döndü, kısa bir kararma oldu, koltuğun kenarına tutundu, geçti dedi kendine, yorgunluk dedi, insan her şeyi bir sebebe bağlamak ister çünkü sebepsiz olan korkutucudur.
Kapı açıldı, Nero geldi, göz göze geldiler, aralarında söylenmemiş cümleler vardı, Beni görüyor musun, Yorgunum, Böyle mi devam edecek, hiçbirini söylemediler, çünkü bazen konuşmak körlüğü ortadan kaldırmaz, yalnızca ona isim verir.
Perdita rüyasındaki kızı hatırladı, güneşe bakabilen o kızı, belki de en büyük kayıp bir başkasını değil, kendi içindeki ışığı unutmak diye düşündü, başının içindeki uğultu yeniden yükseldi, saat tik tak ediyordu, zaman ilerliyor muydu yoksa yalnızca ölçülüyor muydu, bunu kim bilebilir, insan çoğu zaman yaşadığını sanırken yavaş yavaş görünmez olur.
Perdita gözlerini kapadı.
Ve bilmeden, henüz adını koyamadığı bir karanlığın eşiğinde durdu, ışığı yakmayı hatırlayıp hatırlamayacağını bilmeden.
