Majör Depresyon 8. Ay
Hala iyileşme yolculuğum bitmedi. Panik bozukluk etkilerini hala hissediyorum. Bazen üstüme ağır bir melankoli çöker, dünyaya ve kendime küserim. Hiçbir etkinlik keyif vermez. Ama hayat katıldım. Seyahat ettim. Orada da elbette baş dönmelerim oldu. İlacı yeni kesmiştik. Son terapide ağlamıştım baya. İyi de geldi ama ne zaman en derin duygularıma temas etsem terapi sonrası özellikle bedensel krizler yaşıyorum. Sıkıntıya giriyorum, geceleri geçmiş anılarla uyanıyorum. En önemlisi ne zaman kendimle kalsam bir boşlukta gibi. Oyalanıyorum elbette ben de telefonla felan. Ama sessizlikte kaldığım da sanki bedenim dile geliyor. Nefesim tutulmuş, bedenim kaskatı kesilmiş ve boğazım düğümlenmiş gibi. Tam yatarken alışamadığım yeni bir durum kalbimin çarpıntısı duyuyorum. Normal atsa da benim için yeni ve sinir bozucu. Belki de normali budur. Ben normali nedir bilmiyorum ki o kadar uzun yıllar depresyonda yaşamışım ki. Şimdiki anın içinde ki ben tuhaf geliyor. Eskiden sürekli plan yapar, geleceğini düşünürdüm habire. Şimdi ise etrafımda ne oluyor bitiyora pür dikkat kesiliyorum. Ben istemesem de beynim otomatik yapıyor. Neler olmuş bana hiç anlamadım. Depresyonda olduğumu bile sonradan öğrendim. Hatırlıyorum ilk defa ben bununla mücadele edemiyorum doktora gideceğim dedim. Eskiden hep halledeerim gibi geliyordu. Her şeyi tek başına yaşamış biri için bu zayıflık o kadar korkutucu geliyor ki. Diyorsun nasıl ya ben mi kontrol edemiyorum. Sanırım çağın da etkisi. Her şey senin elinde gibi bir sürekli mesaj var. Dolayısıyla çektiğim onca şeyden sonra diğer her şeyi kontrol edebileceğim gibi bir anlayış, ,inanç geliştirmişim. Yardım istemek bazen hala bana zayıflık gibi itiraf edeyim. Bazen psikoloğumda beni küçümsüyor mu benim onun hakkında düşündüğüm gibi. Ama bu durum yine her şeyi küçümsediğim depresyon anlarında olur. Yine de Jung’a katılıyorum. Bu bireysel yolculukta elbette birinin seni yüzde yüz anlayacağını beklememek lazım. Çünkü deneyimler de insana özgü. Hala gerçek nedir? Doğru nedir ?konularında kafam karışık olsa da bazen de belki de öyle bir şey hiç yoktur diyorum. Yani fizik felan değil bahsettiğim veya matematik. İnsanın ruhsal durumdan bahsediyorum. Yani insan bir şekilde yaşıyor. Bizim normal kabul ettiğimiz normal mi peki? Mesela Prag’ da birini gördüm. Kendine kendine konuşuyordu.
Ama o da hayatta ve kendi gerçeğini yaşıyordu. Bizler kendimiz olmaktan çok bence kabul edilmek için, o normal dediğimiz yerde kalıyoruz. Türümüz elbette ait olmayı öncelik haline getirecekti bu hayatta kalmak için hayvani bir iç güdü. Ama artık gerçekten tehlike yoksa neden hala ait olmak önemli. Mesela diğerleri gibi giyinmek, diğerleri gibi konuşmak, diğerleri gibi olmak. Çılgınca bir söz etmemek, düşündüğünü söyleyememek, dilediğin zaman itiraz etmek. Dediğim gibi normal neydi? Delilik neydi? Kim karar veriyor yani. Neyse işte hala ara sıra ağlama krizlerim, melankoliklerim var. İyi hissedizm faşiszminden sonra belki de ben normal kalıyordum. Depresyon sandığımız şey çöküşten bahsetmiyorum belki de aşırı ısınan motorun dinlenmesidir ha. Ben baya bir dinlendim hem de dinledim. Kendime kulak verdim. Çok çok acı çektim son depresyonumda hem bedenen hem de ruhen. Aklımla sınandım. Deliriyorum sandım. Doktora ben delirmek istemiyorum hayatımı çok seviyorum diye yalvardım. Aylarca hem geçmişte yaşadığım yardım edilmemişliğe, çocukluk utançlarımla, bedensel etkilerle hem de deliriyorum fikirleri ile mücadele ettim. Çok korktum. Hala beynim gölgelere ilk bakıyor ama en azından irkilmiyor. Kısacası ben hem çok korktum hem canım inanılmaz yandı. İlk değildi bu arada.
Maskeleri taktığım sürece de iyileşme olmayacak. Çünkü ben her depresyondan sonra ayrı ayrı maskeler taktım. Galiba depresyon bedenin ve ruhun biraz da sikerim bu maskeleri, yeter yoruldum senin maskelerinden demesidir ha.
