Şu an yanımda uyuyor… Eğilip boynundan o derin nefesi aldığımda yine aynı şey oldu. Hani aylardır uykusuzluktan gözlerimin altı morardı ya, hani bazen mutfakta boş boş duvara bakıp “ben ne zaman kesintisiz uyuyacağım?” diye hayaller kuruyorum ya… O koku burnuma değdiği an, sanki o zorlukları yaşayan ben değilmişim gibi her şey silinip gidiyor.
9 Eylül 2025 sabahı hayatıma girdiğinden beri aslında en çok bunu öğrendim: Annelik, büyük zorlukların minicik bir kokuya yenik düşmesiymiş. Sekiz ay olmuş… Dile kolay, koskoca sekiz ay! Geriye dönüp baktığımda; tuttuğum o uyku tablolarındaki bölünmüş geceleri, “acaba karnı mı aç, neden ağlıyor?” diye çaresizce çırpınışlarımı hatırlıyorum. Ama sonra tam o an geliyor; bana bakıp gülümsediği ya da uykusunda o eşsiz kokusunu saldığı an. İşte o an bütün dertler masal olup uçuyor.
Get Eylül Masalı’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Bu günlükte size mükemmel bir hayat anlatmayacağım. Size bazen ağladığımı, bazen çok yorulduğumu ama her seferinde o kokuyla nasıl yeniden ayağa kalktığımı anlatacağım. Masalımız sekiz ay önce başladı, ama anlatacaklarım daha yeni başlıyor.
Sizde de öyle mi? O koku gelince siz de her şeyi unutuyor musunuz?
