AN

O an… O son bakış… Uyuşan eller… Ağızda atan bir kalp… Güçsüzleşmeye başlayan bir çift bacak… Tüm sesler çok uzakta ama bir o kadar da keskin. Ne geriye dönüş var o andan sonra ne de devam edebilme. Ayten Alpman der ya şarkısında; “Zaman durdu sanki…”. Bazı acıların ilacı zamana bırakmaktır derler. Peki ya durmuş bir zamandan ilaç olmasını beklemek, zamanın kendisine yüklenen büyük bir sorumluluk değil mi? Durmuş bir zaman gerçekten bir acıya ilaç olabilir mi?