UNETHICAL
Bir kuş misali özgür hissederken, bir anda kanatlarının yok olması gibi bir boşluk hissi…
Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak; çünkü her şey elinden alınmış sanki. Başarı takıntısı olan birinin en büyük korkusudur bu: Tam “olacak” derken, inşa ettiği her şeyin bir anda yıkılması. Kim ister ki bunu?
“Bırak gideyim,” dedi. Elinde kaybedecek bir şeyi kalmamıştı zaten; sözlerinden, duygularından ya da hissettiklerinden başka…
Get Eylül Kırallı’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Ne anlar ki insan; ömrünü iyi hissetmeye, kendine yetmeye adamış birinin bir anda tüm istediklerinden vazgeçmesinden? “Keşke duygularımı açabilsem, keşke beni gerçekten hissedebilecek, fark edebilecek birinin olduğunu bilsem” dedi içinden. Oysa başkaları tarafından fark edilmeyi beklerken, en çok kendini unuttuğunu henüz bilmiyordu.
İnsan en çok da bu yüzden yorulurdu zaten: Kendi hikayesinin içinde görünmez bir figürana dönüşmekten. Herkese yetişmeye çalışırken kendine geç kalmaktan…
Oysa durmak, pes etmek değildi. Yıkılan şeylerin enkazında oturmak da çaresizlik sayılmazdı bazen. Çünkü insan, elindeki her şeyi kaybettiğinde geriye sadece kendi kalıyordu. Neyle övünürse övünsün dışarıdakiler, ne kadar sahte sevgiler yarıştırsalar da; insanın en büyük zaferi kendi gürültüsünü susturup o yalnızlıkla barışabilmesiydi.
Kanatlar bir kere kırıldıysa, gökyüzü yok olduğu için değil, belki de sadece yere basmayı öğrenmek gerektiğindendi. Ve belki de yeniden uçmak, bir başkasının el uzatmasıyla değil; insanın kendi içindeki o unutulmuş sesle yeniden tanışmasıyla başlayacaktı…
