Why so tired faab?
Waarom toch zo moe faab?
— -english below — -
- De wens -
Ik kom erachter dat ik een hele diepe wens heb om veilig te zijn, een wens om een plekje te hebben waar ik niet weg hoef, een plek waar ik kan eten en een plek waar mijn creaties kunnen gezien en gebruikt worden. Een inkomstenbron, van de oneindigheid muziek die al in mn kielzog ligt.
Mijn muziek is denk ik uitermate geschikt voor film en consorten. er zijn websites waar je je muziek kan uploaden, en waar een hoop filmmakers ronddwalen die mijn muziek graag willen gebruiken. en waar ik dan dus een passief inkomen van krijg. de droom!! al dat werk gaat lonen!
ik maak een account aan en kom op de pagina waar je je paspoort moet inscannen en je belasting nummers moet invullen.
en mijn hart zakt weer, de grond in.
een verdriet, een zwaarte en een levensmoeheid komt over me heen.
‘maar fabian, waarom niet gewoon ff bij kvk inschrijven?”
- De staatsloterij -
In 1726 is de staatsloterij opgericht zag ik in een reclame. ik dacht wow, 300 jaar, waarom hebben ze em eigenlijk opgericht.
Nou wat blijkt, naast oorlogen, een ernstige vloed en de V.O.C. die ten einde kwam door onze rivalen. Was er nog een reden dat de staatskas deed imploderen. Massale belasting ontwijking.
Die tijd was in vele fronten misschien een mindere tijd, daar is over te discussiëren, maar één ding was er nog wel wat er nu niet meer is.
Een reëel beeld van eigenaarschap van de maatschappij. We waren eigenlijk door vrijwillige bijdrage (aandelen) eigenaar van het bedrijf wat Nederland heet. We hadden toen nog t gevoel, en blijkbaar de ballen om te zeggen, hee, ik ben het hier niet mee eens, dus ik steun het niet met mijn geld.
Waar men het er niet mee eens was, was de immense hoeveelheid belasting die er verwacht werd, namelijk 10%!!! dat is naar mijn mening ook teveel, vooral als je t niet netjes vraagt.
dus verzonnen de mannetjes in den haag de staatsloterij.
uiteraard legde ik de percentages van toen ff naast die van nu, en dan schrik je wel.
En ja onze zorgstaat etcetera, maar netjes vragen zit er nog steeds niet in. wat ik heel makkelijk een beetje dictatoriaal vind. hoe mooi je het ook aan kleed.
- Integriteit -
Wat mij dus niet lukt is meedoen, meedoen aan belastingaangifte, etcetera. het doet me teveel pijn om te zien dat er niet netjes gevraagd word, en vervolgens, hoe klein het percentage ook, wapens voor worden gekocht. Dat lukt me gewoon niet. al heel lang niet.
vaak genoeg wens ik dat ik dat wel kan, want dan was mijn situatie zoveel beter. maar het lukt me gewoon niet. het brand, het klopt niet. En als ik t wel doe, uit overleven, verdwijnt er een inhoud van mijn ziel.
op dit moment, kan ik niet voor de hemelpoort staan en toegeven dat ik maar gewoon mee ben gegaan, hoeveel het me ook maar heeft gekost.
dat resulteert in een heel heel heftig leven.
want je kan niks, geen huis, geen inkomsten, helemaal niks.
Altijd survival
Wat nooit interessant is
— de aftakeling -
De afgelopen, om en nabij 8 of 9 jaar, doe ik dus niet meer mee. Dat betekend dat je creatief moet zijn. Hoe je geld verdient, en hoe je woont.
Creatief is een understatement. Geloof me maar, het is fucking slopend. Mijn gezondheid is immens achteruit gegaan, mijn energie, en to be honoust, mijn wil om te leven ook.
Ik ga geen zelfmoord plegen, want ik weet niet wat er om de hoek ligt, maar ik zou t een bevrijding vinden als mn hart ermee stopt. Wat niet gek is want hij pruttelt vrij raar vaak, door veel ontstekingen aan mn gebit.
Ik ben door en door op.
— Wat houd je staande? -
Dat vraag ik mezelf ook af, bijna iedere dag.
Iets wat altijd terug komt is, mooie dingen achterlaten.
Mooie, ware, waarachtige sferen achterlaten.
En de meest directe manier om sferen te voelen is muziek.
Dus maak ik muziek, altijd, no matter what.
Nu bijvoorbeeld, ben ik een album dat uit 7 albums bestaat aan het releasen. 7 sferen, 7 uur muziek.
Als ik dan voor de hemelpoort sta, waar ik niet in geloof, kan ik zeggen, ik heb mijn geweten gevolgd, en mooie dingen achtergelaten.
Dat is iets.
Maar ik ben wel gevangen, in mijn eigen geweten, en armoede.
Ik kan nergens heen. behalve hopen dat er een mirakel gebeurt.
Dus de tweede reden wat me nog staande houdt is hoop.
Maar die was eerder groter, ik ben nu vooral bek af.
Maar zou er alles aan doen om de mooiste muziek te maken die ik me niet eens kan voorstellen. Want ja, als mijn lichaam zo afgetakeld is, en mijn emotioneel lichaam ook, kan ik maar beter elk stuk muziek als mijn requiem beschouwen.
het klinkt misschien allemaal zwaarmoedig, want dat is het ook.
Maar het is wat het is.
ik hoop dat je er iets aan hebt.
— — — — — — — — english — — — — — — — —
Why so tired, faab?
- The Wish -
I’m finding out that I have a very deep wish to be safe, a wish to have a place where I don’t have to leave, a place where I can eat and a place where my creations can be seen and used. A source of income from the infinity of music that is already in my wake.
I think my music is extremely suited for film and the like. There are websites where you can upload your music, and where a lot of filmmakers hang out who would love to use my music. And where I would then get a passive income from it. The dream!! All that work is going to pay off!
I create an account and end up on the page where you have to scan your passport and enter your tax numbers. And my heart sinks back down into the ground.
A grief, a heaviness, and a weariness of life washes over me.
“But Fabian, why not just register with the Chamber of Commerce?”
- The State Lottery — In 1726 the state lottery was founded, I saw in a commercial. I thought, wow, 300 years, why did they actually found it.
Well, what turns out, besides wars, a severe flood, and the VOC coming to an end due to our rivals, there was another reason that caused the state treasury to implode. Mass tax evasion.
That era was perhaps a lesser time on many fronts, that is open to debate, but there was one thing that still existed back then which doesn’t exist anymore.
A realistic view of ownership of society. By voluntary contribution (shares) we were essentially owners of the enterprise called the Netherlands. Back then we still had the feeling, and apparently the balls, to say, hey, I don’t agree with this, so I’m not supporting it with my money.
What people didn’t agree with was the immense amount of tax expected, namely 10%!!! In my opinion that’s also too much, especially when they don’t ask nicely.
Get fabian van der dussen’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
So the little men in The Hague invented the state lottery.
Naturally, I compared the percentages from back then with those of today, and it’s quite a shock.
And yes, our welfare state et cetera, but asking nicely is still not part of the deal. Which I easily find a bit dictatorial, no matter how nicely you dress it up.
- Integrity -
What I fail to do is participate, participate in tax returns, etc. It hurts me too much to see that they don’t ask nicely, and subsequently, no matter how small the percentage, weapons are bought with it. I just can’t do it. For a very long time now.
Often enough I wish I could do it, because then my situation would be so much better. But I just can’t. It burns, it doesn’t add up. And if I do it anyway, out of survival, a part of my soul disappears.
At this moment, I cannot stand before the gates of heaven and admit that I just went along with it, no matter how much it cost me.
This results in a very, very heavy life.
Because I cannot do anything, no income, no house, its always survival.
And survival is never interresting.
- The Decay -
For the past roughly 8 or 9 years, I haven’t been participating anymore. That means you have to be creative. How you earn money, and how you live.
Creative is an understatement. Believe me, it’s fucking exhausting. My health has deteriorated immensely, my energy, and to be honest, my will to live too.
I’m not going to commit suicide, because I don’t know what’s around the corner, but I would find it a liberation if my heart stops. Which is no surprise because it sputters rather weirdly often, due to many inflammations in my teeth.
I am through and through exhausted.
- What Keeps You Going? -
I ask myself that too, almost every day.
Something that always comes back is leaving behind beautiful things.
Leaving behind beautiful, true, authentic atmospheres.
And the most direct way to feel atmospheres is music.
So I make music, always, no matter what.
Right now, for example, I am releasing an album consisting of 7 albums. 7 atmospheres, 7 hours of music.
If I then stand before the gates of heaven, which I don’t believe in, I can say, I followed my conscience, and left behind beautiful things.
That is something.
But I am trapped, in my own conscience, and poverty.
I can’t go anywhere, except hope that a miracle happens.
So the second reason that keeps me going is hope.
But that used to be bigger, now I’m mostly completely worn out.
But I would do anything to make the most beautiful music I can’t even imagine. Because yeah, if my body is so decayed, and my emotional body too, I might as well consider every piece of music my requiem.
It might all sound gloomy, because it is.
But it is what it is.
I hope you find something in it.
