Doktora Yıllıkları-3
Third part of PhD diaries
Merhabalar,
Bir süredir verimli çalışmaktan çok çok uzaktım. Fiziksel olarak deney süreleri yüzünden aktif olarak çalışıyor olsam da beyinsel/düşünsel olarak kolay bir dönem geçirdiğimi söyleyemem. Doktorada, yüksek lisans performansımın bile altında seyreyliyorum.
Çözüm üreten ve katkıda bulunan insanın kendine ve dünyaya bakışı ile gelişmek için eleştiriden ziyade kuru bir olumsuzluktan beslenen insanın kendine ve dünyaya bakış açısının farklı olduğunu düşünüyorum. Bakalım, benim doğrultum hangisi olacak?
Geçenlerde New York Times (NYT)’ta güzel bir köşe yazısı çıktı (Languishing) bununla alakalı. Kesinlikle tek olmadığımı anladım (ne değiştirecek bilmiyorum ama :D). Hani buna bir isim koymanın bile rahatlatıcı bir etkisi olabilir yine de diye tahmin ediyorum.
Get Ortaya Karışık (Fatma Betul Dincaslan)’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Sonraları, “biz naptık abi, daha çok strese boğduk bunları, yetmez o zaman çözüm de sunalım” fikri ile olsa gerek bu “meh” halindekilere yardımcı olmak ümidiyle, NYT’ta başka bir makale (Flourishing) daha yayınladılar. Kişisel gelişim yazılarından fırlama özet bir yazı gibiydi ama canları sağolsun, düşünmeleri yeter.
Sadece doktora değil, kişisel gelişimim adına yaptığım hobilerim, roman okumak, makale okumaları, yeni bir dil/programlama dili temeli öğrenmek ya da alan dışı okumalar için zaman ayırmak, küçük beyin fırtınaları gibi alışkanlıklarım yerini Gülseren Budayıcıoğlu dizileri ağırlıklı, akşam yemeği ile başlayıp uyuyana kadar giden bir Türk dizisi izleme seanslarına dönüştü.
Bundan memnun muyum? Hayır, tabiki! Bir bilim insanı kolay yetişmiyor. Ve akademik camia, hakikaten çok rekabetçi. Kaldı ki nereye gidersek gidelim her zaman önce kendimizi, sonra ülkemizi temsil edeceğiz. Şikayet değil, çözüm odaklı olmazsak kendimiz de dünya algımız da yıkılır gider. Elimdeki imkanları düşününce, hem kendimi, hem vaktimi, hem de imkanlarımı boşa harcıyormuşum düşüncesi beni biraz üzüyor. Dünyadaki kaliteli bilim insanları ile benzer derecelerde katkıda bulunmak, üretmek için ekstra çaba göstermek lazım. Bilim dışı hobilerimiz kesinlikle olmalı (hem rahatlamak hem de ufkumuzu genişletmek için), ama bu hobiler oturup saatlerce dizi/TV showu izlemek olmamalı diye düşünüyorum.
Bu arada böyle şikayet ettiğime bakmayın, yine de çabaladım. Detaylarını İngilizce olarak ayrı bir yazıda vereceğim (kim bilir ne zaman), ancak çocukluğumdan beri içimde kalan savunma sanatı öğrenmek işine koyuldum stres atmak ve hobi edinmek için (biraz basketbola da ara vermiş oldum). Tam olarak hayal ettiğim gibi olmasa da biraz da sosyalleşmiş oldum Singapurlularla bu vesileyle. Birkaç günlük de olsa bazı sanatsal faaliyetlerde gönüllü olarak yer aldım (ve aşırı zevk aldım, onlarla ilgili de notlarımı paylaşmayı umuyorum). Yakın bir zaman diliminde buradaki liselilerle bir bilim söyleşi yapacağız. Geçmiş tecrübelerimi yine ara ara yazıya döktüm (tabisi RSG Turkey ile), hala da birkaç planım var. Yine yakın zamanda bir arkadaşımın istatistik sorusuna çok yabancı olduğumu farketmemle, hem temelleri kendim hatırlarım hem de Türkçe kaynak oluşturmaya katkıda bulunurum temennisi ile birtakım planlar kurdum. Yine, yeniden….
Ne var ki altı üstü basit bir araştırma raporunu bile o kadar sürüncemede biraktım ki biraz kendimden utandım (-ama hala yazmıyordu). Eşlik eden “writing guilt” de cabası… Burada mükemmeliyetçiliğe biraz top atmakta sakınca yok diye düşünüyorum.
Farkındayım, herkes zor bir zamandan geçiyor. Bazıları sadece kendine itiraf edemiyor, ve başkalarını suçluyor. Bazılarımız, meh diyor. Bazılarımız nasıl düzeltebiliriz diye kafa patlatıyor. Çözüm üreten ve katkıda bulunan insanın kendine ve dünyaya bakışı ile gelişmek için eleştiriden ziyade kuru bir olumsuzluktan beslenen insanın kendine ve dünyaya bakış açısının farklı olduğunu düşünüyorum. Bakalım, benim doğrultum hangisi olacak?
Yeni ve daha pozitif bir yazıda görüşmek dileğiyle, hoşçakalın ^^
