Ik spring!
Een blogpost over mijn blogangst
Met een kop gember-citroen thee, een flink stuk taart en mijn laptop zit ik aan een tafeltje in de schaduw op het terras. Klaar voor het schrijven van mijn eerste blog tekst. Ik vang flarden op van een gesprek verderop tussen een paar Nederlanders dat gaat over Ayahuasca. Al langer ben ik geboeid door Ayahuasca en twijfel ik erover om een keer met een ceremonie mee te doen. Het kan geen toeval zijn dat ze het hier nu net over hebben. Even vragen wat hun ervaringen waren.
Ik raak in gesprek met een jongen die me een uitgebreid verhaal vertelt over hoe geweldig het was wat hij allemaal gezien en ontdekt heeft in zijn trip. Wanneer ik hem vertel dat ik twijfel om het ook een keer te doen, maar ook wel een beetje bang ben voor de heftigheid ervan, vertelt hij me dat ik het beste eerst een tijdje kan gaan werken aan bewustwording. Ik moet gaan mediteren op het proces er naartoe en dan komt er vanzelf een moment dat ik er klaar voor ben. Voorzichtig vertel ik hem dat ik wel het één en ander gedaan heb op het gebied van bewustwording en dat ik mensen ook coach op dat gebied. Ik probeer een beetje uit te leggen wat ik dan doe, maar al vrij snel gaat het gesprek terug naar hem en vertelt hij me dat hij ook coach is op Bali en daar 5 daagse coach-surf-yoga programma’s aanbiedt. Boeiend. Ook vertelt hij me dat hij een enorm succesvol bedrijf heeft gehad, in de top speelde met hockey en vorig jaar bijna dood was. Geïnteresseerd luister ik naar zijn verhaal en nadat hij mijn nummer heeft opgeslagen, zodat hij mij de gegevens kan sturen van de sjamaan die de Ayahuasca ceremonies leidt, kruip ik weer achter mijn laptopje om verder te schrijven.
Get Gouwe de Waard’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Langzaamaan bekruipt me een onprettig gevoel. Ik heb wel bedacht dat ik een blog wil schrijven, maar wie zit er eigenlijk te wachten op mijn verhalen? Ik ben helemaal geen boeiende verhalenverteller. Ik heb geen grote, wilde verhalen en kan ze ook niet verzinnen. Mensen hangen meestal niet aan mijn lippen, ik heb geen honderden volgers op facebook of instagram en ik ben niet iemand die iedereen als eerste uitnodigt voor zijn verjaardag omdat ik de hele boel opfleur alleen al met mijn aanwezigheid. Ik ben gevoelig en rustig. Ik kijk vaak eerst de kat uit de boom en vertel mijn verhaal pas als ik voel dat mensen echt geïnteresseerd zijn. Ik hou van diepe gesprekken en écht contact. Mijn wel bekende angst heeft de kop opgestoken; kan ik dit wel? En toch voel ik een drang om te schrijven, om mezelf te laten zien.
Het is net als vroeger, alsof ik op de hoge duikplank sta. Ik wil springen, maar het lijkt ineens wel erg hoog. Ik heb er net mensen vanaf zien springen, dus ik weet dat het kan maar, iets in mij zegt: “Moet je dit nu wel doen?” Ik praat mezelf moed in en loop naar het randje. Ik ga. Nee toch niet! Wel, niet, wel, niet… De drive om te springen, in dit geval schrijven, voelt groter dan de angst of het goed genoeg is. Ik wil mezelf laten zien, me kwetsbaar opstellen ongeacht of er iemand is die het boeit.
Een uitdaging is het wel. De angst is er. Alsof ik op die hoge duikplank sta. Maar ik voel ook dat ik mijn grenzen wil verleggen door mijn angsten op te zoeken en ze te doorleven. Ik wil niet langer wegrennen voor angst maar deze zien als een uitdaging om mijn bewegingsvrijheid te vergroten en meer en meer mezelf te kunnen zijn. Ook al is dat misschien niet waar de grote meerderheid op zit te wachten. En dus mag je mijn teksten lezen of niet lezen én je mag er van vinden wat je wil. Ik spring!
In een later blog zal ik je vertellen hoe deze sprong in het diepe me vergaan is :-).
Ps. De jongen heeft me nooit meer de gegevens gestuurd en toen ik zijn bedrijf op Bali googelde bleek het van heel iemand anders te zijn…
