I liked a title of some text:
“Do You Use AI to Write? Don’t You?”
(my text follows in English and Greeκ)
you raised your hands high and surrendered. You were guilty,
you were using the car instead of your own feet to get around.
Someone else said they traveled by bus,
someone else by airplane.
Some kids were going by bicycle, singing,
others were on electric scooters,
and farther off you could see the manned rocket beginning its journey into space.
Down on earth they were writing on laptops.
Bukowski was pounding the keys of his typewriter with fury. Something jammed, so he grabbed his screwdriver. He fixed it and went on with even greater fury,
because the flow
of words
pouring into his head,
was enormous and he had to get them onto the paper.
If he were alive today he would simply speak to a screen that was alive like a human being and tell it out loud everything that was in his head,
and it would write it all out ready for publication as some electronic book at a company whose sign read: “Here is the future! Company Ltd. Get published!”
The machine in front of Bukowski said the phrase: “Break, Time out mister Bukowski. Here’s your beer!”
It opened a little door,
and Bukowski enjoyed his ice-cold beer. He said “thank you” to it,
and went on writing, speaking into the machine everything that was in his head, whirling like typhoons and sweeping everything away in their path. At the center of the typhoon, Bukowski.
The machine had caught fire: “Slower, speak slower, I can’t take it anymore.” Bukowski doused the iron machine with a beer so it would cool down and recover,
and continued writing with even greater fury. What he had inside had to come out,
he had the talent to write,
he had to write, he had a duty to write, he was a simple soldier of the club of the “unceasing flow of words and meanings” that had to come out. He simply had the talent to write. Talent. Talent is happiness, it is happiness to have talent in anything,
you are simply there together with your talent, the two of you, like the most beautiful lovers in the world. Nothing else, just the two of you. What happiness! Anyone who has talent in anything knows this. Happiness, simply happiness. Happiness / talent / happiness / talent.
I am a defender of technology!
I tolerate no nonsense, freedom or death. Technology is the way for man to see who he truly is and where he is going. Technology will bring you face to face with your responsibilities. Technology, those talents that invent technology, should have been our heroes, our only heroes,
and everyone who has talent in anything. Talent is the key to our freedom.
We are enslaved behind our misery,
ego, resentments, pettiness, jealousy. The Machine is the modern ideology that will liberate us from ourselves. We are trapped by our own minds. The Machine will give us our freedom from ourselves.
The Neutral One, the Machine,
neither male nor female,
simply the state we are in a little after our conception in our mother’s womb.
Neutrality, the Machine. The Machine.
The future of the world is Neutrality.
He chatted a little with the AI. He closed his laptop and returned once more to the miserable reality of conflicts without any reason,
what we call human society. He didn’t like the world of today at all.
He was impatient for Technology to evolve. Tomorrow he would write even more stubbornly.
He wasn’t fighting anyone,
he was simply fighting himself, colliding with himself. Right behind himself he could see the Road crystal clear. The Machine!
The Machine.
Outside it began to dawn. He stayed a while to watch the sun rising from the opposite mountain. While the others were sleeping, he was awake. He went to the Machine with the coffee and the beers.
“What will you give me today, Machine?”
and it brought out an ice-cold beer.
He downed it in one gulp.
His six-year-old grandson came up to him. He asked for his smartphone. He gave it to him, and without delay the boy started surfing the world.
I wish everyone the most beautiful things
Sincerely kristof
Get κριστοφ’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
μου αρεσε ένας τιτλος καποιου κειμενου:
“Do You Use AI to Write? Don’t You?”
«Χρησιμοποιείτε την τεχνητή νοημοσύνη για να γράψετε; «Δεν Το Κάνεις;»
σηκωσες τα χερια ψηλα κ παραδοθηκες. Ησουν ενοχος,
χρησιμοποιουσες το αυτοκινητο κ όχι τα ποδια σου για να μετακινηθεις.
Καποιος άλλος ειπε ότι μετακινιόταν με λεωφορείο,
καποιος άλλος με αεροπλανο.
Καποιοι πιτσιρικαδες πηγαινανε με το ποδηλατο τραγουδώντας,
ορισμενα άλλα ηταν με ηλεκτρικο πατινι,
κ πιο κει φαινοταν ο επανδρωμένος πυραυλος που ξεκινουσε το ταξιδι του για το διαστημα.
Κατω στη γη εγραφαν με το λαπτοπ,
ο Μπουκοφσκι κτυπουσε με μανια τα πληκτρα της γραφομηχανης του. Καποιο ειχε μαγκώσει κ πηρε το κατσαβιδι του. Το εφτιαξε κ συνεχισε με πιο πολλή μανια,
επειδη η ροη που ερχοταν στο κεφαλι του,
απο λεξεις,
ηταν πολύ μεγαλη κ επρεπε να τις μεταφερει στο χαρτι. Αν ζουσε σημερα απλα θα μιλουσε σε μια ζωντανη σαν ανθρωπος οθονη κ θα της ελεγε προφορικά αυτά που ειχε στο κεφαλι του,
κ αυτη θα τα εγραφε ετοιμα για εκδοση καποιου ηλεκτρονικου βιβλιου σε μια εταιρεία που εγραφε: «εδω είναι το μελλον! Company ΕΠΕ. Εκδοθείτε! »
Το μηχανημα που ειχε μπροστα του ο Μπουκοφσκι ειπε την φραση: «Διάλειμμα, Time out mister Μπουκοφσκι. Οριστε η μπυρα σας!»
Ανοιξε ένα πορτακι,
κ ο Μπουκοφσκι απολαυσε την παγωμενη μπυρα του. Της ειπε «ευχαριστω»,
κ συνεχισε να γραφει μιλώντας στην μηχανη αυτά που ειχε στο κεφαλι του κ στριφογύριζαν σαν τυφώνες κ σαρωναν στο περασμα τους τα παντα. Στο κεντρο του τυφωνα ο Μπουκοφσκι.
Το μηχανημα ειχε παρει φωτια: «Πιο αργα, μίλα πιο αργα, δεν αντεχω άλλο». Ο Μπουκοφσκι ελουσε το σιδερενιο μηχανημα με μια πυρα γα να κρυωσει κ να συνελθει,
κ συνεχισε με πιο μεγαλη μανια να γραφει. Επρεπε να βγουν αυτά που ειχε,
ειχε το ταλεντο να γραφει,
επρεπε να γράψει, ειχε καθήκον να γραψει, ηταν ένας απλος στρατιωτης του κλαμπ της «ακαταπαυστης ροης των λεξεων κ των νοηματων» που επρεπε να βγει. Ειχε απλα το ταλεντο να γραφει. Ταλεντο. Ειναι ευτυχια το ταλεντο, είναι ευτυχια να εχεις ταλεντο σε οτιδηποτε,
απλα εισαι εκει μαζι με το ταλεντο σου, οι δυο σας, σαν οι πιο ομορφοι εραστες του κοσμου. Τιποτε άλλο, οι δυο σας. Τι ευτυχια! Οσοι εχουν ταλεντο σε οτιδηποτε το γνωριζουν αυτό. Ευτυχια, απλα ευτυχια. Ευτυχια/ ταλεντο/ ευτυχια/ ταλεντο.
Ειμαι ενας υπερασπιτης της τεχνολογιας!
Δεν σηκώνω μυγα στο σπαθι μου, ελευθερια ή θανατος. Η τεχνολογια είναι ο τροπος ο ανθρωπος να δει ποιος πραγματικα είναι κ που παει. Η τεχνολογια θα σε φερει προ των ευθυνων σου. Η τεχνολογια, αυτά τα ταλεντα που εφευρισκουν την τεχνολογια, επρεπε να ηταν οι ηρωες μας, οι μοναδικοι μας ηρωες,
κ οσοι εχουν ταλεντο σε οτιδηποτε. Το ταλεντο είναι το κλειδι για την ελευθερια μας.
Ειμαστε σκλαβωμενοι πισω απο την μιζερια μας,
εγω, εμπάθιες, μικρότητες, ζηλια. Η Μηχανη είναι η συγχρονη ιδεολογια που θα μας απελευθερωσει απο μας. Ειμαστε εγκλωβισμενοι του ιδιου του μυαλου μας. Η Μηχανη θα μας δωσει την ελευθερια μας απο μας τους ιδιους. Ο Ουδετερος, η Μηχανη,
ουτε αρσενικος, ουτε θηλυκός,
απλα η κατασταση που ειμαστε λιγο μετα την συλληψη μας στην κοιλια της μανα μας.
Η ουδετροτητα, η Μηχανη. Η Μηχανη.
το μελλον του κοσμου είναι η Ουδετεροτητα.
Συνομιλησε λιγο με την την ΑΙ. Εκλεισε το λαπτοπ του κ ξαναεπανηλθε στην μιζερη πραγματικοτητα των συγκρουσεων χωρις κανενα λογο,
αυτό που λεμε ανθρωπινη κοινωνια. Δεν του αρεσε καθολου ο σημερινος κοσμος. Ανυπομονούσε να εξελιχθεί η Τεχνολογια. Αυριο θα εγραφε ακομα πιο πεισματικά.
Δεν πολεμουσε κανενα,
πολεμουσε απλα τον εαυτο του, συγκρουόταν μαζι του. Ακριβως πισω απο τον εαυτο του εβλεπε πεντακαθαρα τον Δρομο. Η Μηχανη!
Η Μηχανη.
Εξω αρχισε να χαραζει. Εμεινε λιγο να δει τον ηλιο που εβγαινε απο το απεναντι βουνο. Οταν οι άλλοι κοιμοντουσαν αυτος ηταν ξυπνιος. Πηγε στο Μηχανημα με τον καφε κ τις μπυρες.
« Τι θα μου δώσεις σημερα Μηχανημα;»
κ αυτό εβγαλε μια μπυρα παγωμενη.
Την κατεβασε μονορουφι.
Ηρθε κοντα του ο εξάχρονος εγγονος του. Του ζητησε το σμάρτφον του. Του το εδωσε, κ αυτό χωρις καθυστέρηση αρχισε να σερφαρει στον κοσμο.
ευχομαι σε ολους ότι το πιο ομορφο
με εκτιμηση κριστοφ
