Tansiyon
Bu hikayeyi İlkgüz Yaratıcı Yazarlık Kulübü etkinliğinde yazmıştım. Tema olarak ahizeli telefon ve saat çağrışımlarıydı. Bağlantıda ayrıntılarını bulabilirsiniz.
Patron “Adamı beklettiğimiz yeter. Artık elinde ne varsa 10 dakika içinde at. Ben şimdi uçağa biniyorum. Öğleden sonra o seni arayacak. Revize verirse üzerinden geçersin” dedi.
Benim telefonun şarjı bitti. Şarj aleti de diğer çantada kalmış. Ofiste zaten 3 kişiyiz, biri dışarda diğeri de kim bilir nerede.
Zaman yok, şimdi şarjla uğraşamam. E-posta atmak zorundayım. Öğle yemeğinden dönmesem bahaneyle zaman kazanabilirdim. Ama üstat Daft Punk’ın da dediği gibi Vazgeçmek için çok açıldık.
Zaten mesele bahane üretmek de değil. Daha iyisi olsun istiyorum, da o “daha iyisi” hiç gelmiyor. Varamıyorum. Neyse, artık işi atayım da benden çıksın. Zaten revizyonsuz iş olmaz, sevabına-günahına o zaman bakarız.
Oh, bitti. Ne demiş filozof “Paylaştım ve rahatladım”.
Get grilerde’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Şimdi bekle bakalım eleştirileri. İyi de, şarjım yok ki ! Şarj aleti için çıksam git-gel 2 saat sürer. En iyisi ofiste beklemek. Acilse madem, ofisin telefonunu da bir yerden bulsun. İş ki müdüre kadar yansımasın.
Yıl olmuş bilmem kaç, 2005 model şarkıcı gibi telefonun başında bekliyorum. 10 dk kımıldamadan bekledim, bana bir ömür gibi geldi. Sonra gittim, mutfakta kahve yaptım. İyi geldi. Kahveydi, suydu derken modum yükseldi. İki yudum aldım- almadım telefon çaldı. Şahin gibi yetiştim.
“Alo, Mehmet… he , sen misin? İyi denk geldi. Biz kapıda kaldık. Daha doğrusu anahtar içerde kaldı. Bizim köpeği yürüyüşe çıkaracaktım. Ayakkabılarımı giyerken rüzgar kapıyı kapattı.
Bizim yedek anahtar olacak sizde. Onu verebilir misin ?”
Bu öykü sizi yakaladıysa istediğiniz kadar alkış 👏bırakabilirsiniz.
Kaçırdıysa, o zaman da yorumlarınız dinlemek 📢 👂 istiyorum.
Benzer öyküler ve denemelerim 👇
Instagram https://www.instagram.com/p/DMfQhrtoEFv/ ✍
