Korkma. Düşündüğünden çok daha iyi durumdasın. Sadece hatırlamaya ihtiyacın var.
Geçtiğimiz günlerde, bir süredir ufak soğuk gerginlikler yaşadığımız bir arkadaş grubuyla bir araya geldim. Sevimli bir akşam yemeği eşliğinde geçen dört beş ayın muhasebesini yapacağımız kesinleştiğinde ise ister istemez biraz gergin hissetmeye başladım. Son sekiz yılımın kendimi sürekli bu insanlarla kıyaslayarak geçtiğini düşünecek olursam, hissettiğim kaygı pek de yersiz sayılmazdı. Yine de tüm endişelerimi çantama attım ve olağan, en çabasız hâlimle masadaki yerimi aldım.
Yemek tahmin ettiğim gibi ilerledi. Yavaş yavaş miadını dolduran ilişkiler işleve takıldı, ne kadar çabalarlarsa çabalasınlar eski ritimlerini bulamayan sohbetler havada asılı kaldı. Aramızda senkronizasyon, samimiyet ve enerji eksikti. Ama ne hikmetse herkes hayatından çok memnun ve pek mutluydu. Yetişkinliğin karşımdakilere teğet geçerken bana böylesi şiddetli bir şekilde çarpmasına anlam veremedim. Ya da tam tersi miydi?
Eksik olan bir şeyler vardı. Yanlış olan da… Hem de uzun zamandır. Ama neydi?
Gece nihayete erip herkes evlerine dağılırken, Burcu beni mutfakta bir köşeye çekip “Belki de iyi gidiyorsun, bu kadar kafaya takma,” dedi. İşte o cümle, bu yazının ortaya çıkmasına aracılık etti.
