Hasret-keş
Dijital yaşam ile tanışmamızdan itibaren beynimiz gözlerimize indi gözlerimizde elimizdekine…
Gerçeklerle yüzleştiğimde kendisiyle barışık olmayan "sahte platformun" kurbanı, mutsuz ve umutsuz gençler görüyorum ucundan kıyısından aslında bende o neslin bir parçasıyım bir yanım 90'lı yılların içtenliği ile kasıp kavrulur iken diğer yanım hızla değişen yaşam telaşesine yetişmeye çalışan, koşmaktan yorulmuş bir biçare…Koca bir sahtelik havuzunda boğulmadan yaşamaya çalıştığımızı düşünüyorum, insanı insan yapan değerler yitmiş ve bizzat bunu biz yitirmişiz sesimizi çıkartmadan esir olmuşuz.
Get Defne Karataş’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Hatırlıyorum da pazar gününden pazartesinin okul hazırlığı yapılır, sanki pazar değil de pazartesi yapsak olmuyormuş gibi illa pazar günleri banyo yapardık. Parkta yeterince yorulup, yeterince seksek oynayıp, 9 taş da kazanmadan, üstümüz yeterince kirlenmeden ya da annemiz bizi eve çağırmadan, ev denen şeyin varlığını unuturduk…Doya doya sokakta oynadık bisikletin zincirine pantolonumuzu sıkıştırıp yırtar üstüne bir de azar yer ama asla umursamaz çocukluğumuza devam ederdik…uyanır uyanmaz mahallede oynayacağımız oyunu düşünür alelacele ekmek alır lokmaları ağzımıza tıkar apartmandakilerin zilini çalardık, kimi zamanda arkadaşlara siz gelin annemden izin alın o zaman kesin izin verir diyip kapı çaldığında yerimizden zıplar arkadaşlarla beraber anneye “noooolur valla akşam ezanı okunur okunmaz eve geleceğiz” çekerdik…Şimdi çocukluk zamanlarını anlatmaya başlasak sabah olur o yüzden vesselam bundan çok değil 20–30 sene öncesi başkaydı, bambaşkaydı.
insanlar insan gibiydi.
mahalle arkadaşlığı vardı, dostluk vardı, laubalileşmeden birbiriyle iletişim kuran saygılı insanlar vardı, şimdiki gibi ikiye pasta misali bölünmüş bir ülke yoktu.
Sonra teknoloji patladı, kablolar geldi, internet geldi…Geldi de geldi işte öylesine sessizce hayatımızda yer edindi öylesine ustaca kendisini kabul ettirdi ki bizde sadece bir fotoğraf albümü bir çocukluk arkadaşı görünce kısmen de olsa “samimiyetin” olduğu geçmişimizi anımsar hale geldik ama tekrar o günlere dönmek teknolojinin zararlarını minimuma indirmek için çabalamadık, kafamızı beş dakikalığına geçmişe döndürdük ve sonra tekrar elimizdeki teknolojiye gömüldük.
2021'den geleceğe;
Umarım ellerimizle evimize, içimize kadar soktuğumuz teknoloji sonumuz olmaz…Umarım teknolojinin insan bedeni ve ruhu üzerinde tahribata yol açan etkileri gündem konusu olur ve milenyum sonrası nesli felakete götüren bir miras bırakmayız, umarım bizi biz yapan değerleri hatırlar ve sonumuzu ellerimizle yazmayız.
Esen kalın.
