Bir Deneyelim Mi? 🤍💜
Merhabalar 🌸
Bugün etrafımıza bakınca neredeyse hiç göremediğimiz bir durumdan bahsetmek istedim. O hâlde uzatmadan konuya geçelim.
Yaşadığımız dünya üzerinde yüzlerce farklı ırk, dil, din var. Birbirinden apayrı yaşam şartları var. Binlerce farklı düşünce var. Hatta dünyayı da bir kenara bırakalım sadece ülkemizi düşünelim. Tamamen birbirimizin aynısıyız diyemeyiz. Bambaşkayız ve bence bu aslında bir zenginliktir. Ülkemizin doğusu ile batısı veya kuzeyi ile güneyi çok başka. İnsanları çok başka. Herkesin inandığı farklı, düşündüğü farklı, yaşam tarzı farklı, büyüme şekli farklı. Peki bu farklılıkları görüp neden birbirimizi kalıplara sıkıştırıyoruz? Neden birbirimizden bazen nefret edecek düzeye geliyoruz?
Herkes herkesi çok kolay etiketliyor, çok kolay nefret ediyor, çok kolay kavga ediyor. Kimse kimseyi kabullenmek istemiyor. Bu böyle düşünüyor e o zaman kesin şöyle biridir ondan nefret ediyorum, bu şu tarafı destekliyor o hâlde iğrenç biri, öbürü şurada büyümüş ne olduğu zaten belli. Herkesin ağzında ve aklında sürekli bir kalıp yargı, kesinlikler, eminlikler. Bana uymuyor o hâlde çatışalım. Çatışmak çok kolay çünkü. Nefret etmek ondan daha da kolay. Öyle kesin çizgilerle bölmüşüz ki kendimizi. Öyle kesin bir dille ve iğrenç sözlerle yargılıyoruz ki yani cidden diyecek hiçbir şey bulamıyorum.
Bakın hatta gözümün önünde olan bir şeyi anlatayım. Birkaç hafta önce sınıfımıza yeni biri geldi. Sınıfımızdaki bir arkadaş yeni gelen hakkında ne dedi biliyor musunuz? Kesin sağcıdır bu, çok iğrenç. Evet şaka değil dedi bunu. Hatta edebiyat dersinde bir araştırma hakkında tartışılıyordu öğretmenimiz de yeni gelen arkadaşa fikrini sordu hani biraz konuşsun, fikrini belirtsin, katılım göstermekte zorlanmasın diye. O da dedi ki “hocam bilim çok gelişiyor evet ama bazen bunları lafta çok abarttığımızı yani henüz olmayan şeyleri kesin şöyle olur diye büyüttüğümüzü ve birbirimizi korkuttuğumuzu düşünüyorum dedi” (Konu hafıza aktarımı gibi bir şeydi bu arada). Çocuk daha lafını bitirmeden kendisinin arkasından iğrenç biri diyen arkadaş sözünü kesti ve dedi ki yalnız bu bir din değil yargılamak gibi bir durumun yok gerçekler bunlar. Ama bakın çok kaba bir dille söyledi. Ya o zaten onu demek istemedi kii. Bundan bahsediyorum iştee. Birlikte aynı sınıfta eğitim gördüğümüz insana karşı bile nasılız ya biz. Birbirimizi yargılayacak, saldıracak yer arıyoruz. Böyle bir şey olabilir mi?
Get Umut Yoldaşı’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
İnanışlar yüzünden yargılıyoruz, desteklediğimiz partiler yüzünden birbirimize giriyoruz, düşündüğümüz ve yaptığımız şeyler için iğrenç şeyler söylüyoruz. Ama neden neden?? Gerek var mı ya bunlara? Bu kadar net bir şekilde nefret etmeye ve yargılamaya gerek var mı? Zor olan her şey daha da zorlaştırıp şu kısacık ömrü birbirimize zindan etmeye gerek var mı? Özellikle şu yıllara geldiğimizde zaten nefret daha da arttı ve sanki geri dönülemez gibi geliyor. Çünkü en başından beri o kadar kötü davranmışız ki birbirimize. Saygımızı ve anlayışımızı neden kaybettik diye sormayacağım çünkü zaten hiç bulamadık. En başından beri öyle bir saygı yoktu zaten. En başından beri kendimize uymayanı düşman saydık zaten. Fikirlere saygı duymadık, önümüzde olup bitene kulak tıkadık, uzlaşmaya bile çalışmadık tam tersine daha da nefret kustuk. Ayrıştık, ayırdık, yargıladık, bağırdık, kavga ettik, koptuk. Aynı milletten olmayı da geçtim ya insan insandan bu kadar iğrenir mi?
Kim geçmişte ne yapmış ne etmiş ne söylemiş geçin bunları çünkü onların hiçbiri olmamalıydı. Bu kadar nefrete değecek ne olduysa oldu ama olmamalıydı. Nefret nefreti ateşledi, yargılar daha da keskinleşti. Peki ne uğruna? Ne elde ettik? Birbirimizi yedik de elimize ne geçti? Olan bir şeyi düzeltmek yerine neden daha da uzaklaşmayı seçtik? Neden bölündük bu kadar?
Anlayışlı olmak zor değil. Saygı duymak imkansız değil. Bırak o nasıl düşünmek isterse düşünsün ona nefret kusma. Çünkü sen de ona göre yanlışsın. Bırak ya kimi isterse desteklesin onun doğrusu bu. Saçma veya değil ona bağırıp çağırarak sadece huzursuzluk doğurursun. Yapmayalım böyle şeyler işte. Farklılıklara saygı duysak ne olur? Sadece biraz dinlesek, farklıyız ama sorun yok birlikte yaşıyoruz sonuçta desek ne olur? Bakın kimse kimsenin kalıplarına uymak zorunda değil. Herkesin yaşamı farklı, düşüncesi farklı, büyüme şekli farklı. Kimse kimseyi bunlar yüzünden yargılayamaz. Kimse kimseyi tanımadan sadece destek verdiği kişi için zorbalayamaz.
Zaten yeterince kopmuşuz, bölünmüşüz hani artık level atlamışız görünüşten anlamaya çalışıyoruz nasıl biri olduğunu. Bunlara yemin ederim ki gerek yokk. Cidden yok. Yine yargılayanlar olur, nefret edenler olur ama en azından az olsunlar kendilerinden utansınlar. Daha fazla kötülüğe gerek yok. Saygı duyun, katılmasanız da anlayış gösterin, ilk bakıştan yargılamayın. Böyle gelmiş diye böyle gitmek zorunda değiliz. Birileri bir kalıptır tutturmuş diye buna uymak zorunda değiliz. Böyle söyleyince de tabii söylemesi çok kolay diyebilirsiniz. Haklısınız da sınırları aşmak çok zor. Zaten bunlar yeni olan şeyler de değil hani kaç yıldır böyleyiz. Ama belki de bu biraz değişir. İmkansız değill. En azından bi deneyelim mi?? Belki de dönülemeyecek kadar düşman olmamışızdır birbirimize.
Şimdilik bu kadardı diyelimm. Görüşürükk daha sonra 🤍💜
Bu arada başta nasılsınız diye sormadım çünkü az çok tahmin edilebiliyor şu an herkesin nasıl olduğu. Lafta iyiyiz de iştee içten pek de iyi değil gibi. Bazen böyle yaşamaktan da sıkılıyormuşuz. Nefes almak da boğuyormuş. Öyle devam ediyoruz da yani içimizden geliyor mu acaba? Yine gülüyoruz ama içten mi ki?
Neyse tamam hadi çok inanılmaz fazlaca iç karartıcı oldu. Bu günlerde geçecek illa ki. Biz ilerisi için çalışmaya devam edelim. Her şey her zaman kötü kalmayacak. Tabii eğer biz iyiliği ve insanlığı seçersek kii seçeceğimizi biliyorum. Umut etmekten, iyilikten, güzellikten hiç vazgeçmeyelimm. 💜🤍🌸💖
