Yeniden’lik
Hemşirem nasılsın?
2021'den yazıyorum ama aklım ve ruhum 2009–2010–2011'de kalmış. Büyük bir imparatorluğun çöküşten önceki en parlak yılları sanki. Son zamanlarda her zaman ara ara olduğu gibi bende bir ‘silme’ hastalığı peyda oldu. O yılları silmeliyim, çünkü hatırlamak tatlı bir acı veriyor ve ben bundan zevk almaya devam etmekten korkuyorum. Özlüyorum. O benliğimi. İnsanlı insansızlığımı belki tam tersi. Yeniden doğma duası ederdim o zamanlar. Doğdum ve doğurdum. Ama ölen o yanımın burnumda tütmesine mâni olamadım. İşte bu tatlı acıyı sökmek için var olduk şimdi 2021'de. Plansız ve öylesine. Yine sökülelim mi? Bu kez daha fâni ve dünyevi isteklerim olacak. Mesela tekrar 38 beden olmak gibi basit. Evet biz gençliğinde içindeki çocuğa şefkat gösterilmediği için büyüyememiş ve genç kız gibi hissedememiş 33'lük kızlar için bu büyük bir olay. Allah’ım niyet ettim tekrar 38 beden olmaya. Ömrümün bir evresinde kesinlikle 38 beden olmuşumdur di mi? Toprak tonlarında uçuş uçuş bir elbise giymek istiyorum bu yaz ya da keten hafif bir takım. Evet şu an böyle bir derdim var. Hadi yaza kadar 38 beden olalım.
Get Hikayeninsonunda’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Niye siliyorum eskimi? Kalbime oturan herhangi bir anı yok. Sadece dijital çöplüğe dönüşmesinden korkuyorum galiba. Neden korkuyorum? Kimsenin ulaşamayacağı yerdeler ama sanırım zaten birinin ulaşmasından korkmuyorum zaten. Yenilenmek istiyorum. Yeni, pırıl pırıl, huzurlu ve hafif olmak istiyorum. Kahkaha ile gülmek, kahkaha ile gülmekten korkmamak istiyorum. Mutlu olmaktan korkarak büyüdüm sanki. Mutlu olunca elimizden alınır mı mutlu olduğumuz şeyler? Sahi kim bu bombayı bıraktı hikayemize? Kim bu bombayı.
Bugün, üzerime hâlâ olan bir elbisemin düşen iki düğmesini diktim. O kadar iyi hissettirdi ki. Sallanan bir şeyin yerini sağlamlaştırmak mı yoksa ipin iğne ile kumaşa girip çıkması mı bilmiyorum, bir şey beni aşırı rahatlattı. 3 ay dikiş kursuna gitmiştim ve bir zamanlar kumaş satın almak en büyük hobilerimden biriydi. O düğmeyi dikerken kendimi de mi bütünlüyordum? Belki. Niye artık zihnimiz her şeyde bir şey arar hale geldi? Bir düğme neden sadece bir düğme olamıyor? Kendimizle ilgili şeyleri düşünmeye çok mu zamanımız var? Ve buna rağmen ben neden Allah’tan korkmaya başladım. Elimi bırakıyor mu yoksa? Ben mi aramaktan, zikretmekten ve beklemekten vazgeçtim? Noluyor bana, ne yaptım kendime? Ne yaptım?
Korkuyorum. İlk defa bu kadar güçlü. Yaşlanıyorum ve korkuyorum.
