Bireycilik ve Moronik İlerlemecilik
Merhaba.
Tanımları doğru yapmanın düşünce dünyamızda önemli bir yeri olduğunu hep söylerim. Mevcut dünyada her şeyin yeni baştan tanımlandığını ve moronik ilerlemeciliğin rasyonel düşünmenin yerini aldığını hatırlatmak isterim öncelikle. Moronik ilerlemecilik kavramını ortaya atan ilk kişi olarak sanırım internet çöplüğündeki yerimi almış bulunmaktayım. En azından tarihe not düşmüş olduk.
Bugünkü tanımıyla bireycilik, toplumsal yapılanmadan ziyade insanlığın bireylerden oluştuğunu söyler. Bu tip bir değerler sistemi de tıpkı bugünkü devlet sistemi gibi problemlidir. Bir kere insan sosyal bir varlıktır. Davranış motivasyonları çok büyük oranda toplumsal değerlere göre şekillenir. Bu toplumsal değerler de zamana ve mekana göre değişkenlik gösterir. Yani bizi güdüleyen faktörler arasında birlikte yaşadığımız toplumsal yapı -belki de- ilk sıradadır.
Bireycilerin devleti zorunlu bir olumsuzluk olarak görmesi anlaşılabilir bir durumdur. Yalnız bunu söylerken devleti oluşturan parçaların da bireylerden meydana geldiğini ıskalamamak lazımdır. Bireyciler her ne kadar aynı zamanda “ilerlemeci” olsalar da bugünkü anlamıyla ilerlemecilik çok saçma bir hâl almıştır. İngilizcede “woke” denilen kavram henüz Türkçeye çevrilmedi. O nedenle “wokeism” yerine “moronik ilerlemecilik” diyorum. Bazıları bunun karşılığı olarak “duyarcı” kelimesini tercih etse de kelime özü itibarı ile müspet bir manada kullanılıyor normalde. Ancak “duyarcılığın” olumlu bir tarafı yoktur. “Yumurta yemek tavuğun dişiliğini sömürmektir.” cümlesi neresinden bakarsanız bakın aptallıktır. Kelimelerin doğrudan karşılıkları ve algılanış şekilleri farklı olabiliyor. Amerikalılar “Karen” derken bizdeki tam karşılığı “Kezban” olabiliyor mesela ancak “woke” için “duyarcı” tam karşılamıyor.
Get Invisible Ink’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Bireysel algı ile toplumsal algı da zaman zaman farklılık gösteriyor. Buradan daha doğuda su bardağı bile bizim algıladığımızdan farklı oluyor. İnsanlık ortak bir kültür mirasına sahip değil. Hiçbir zaman da olmadı. Olmayacak da. Tektipleştirme çabaları da boşa çıkıyor hep. Toplum mühendisliği yapmak isteyenler oldu geçmişte ve tutmadı. Günümüzde de Batı dünyası bunu yapmak istiyor ancak karşısında ciddi bir direnç görüyor. Hülasa insanlar hayatlarının devlet tarafından bu derece kontrol edilmesini istemiyor. Hele ki devlet politikasının LGBT’yi yüceltmek olduğu toplumlarda. Zira birçok insan ikiden fazla cinsiyetin varlığına inanmıyor. Batılılar da zorla üçüncü, dördüncü, beşinci … yolu açmaya çalışıyor. Bunu yapma motivasyonlarının ne olduğu üzerine çok kafa yoruyorum. Aklıma gelen ilk şey hep para oluyor. Doğrudan ve ya dolaylı olarak. Gökkuşağı renklerinde şemsiye satmak da diyebiliriz. Ama mesele o kadar basite indirgenebilecek durumda değil. Çok ayaklı bir politika bu. Dünya nüfusunun tehlikeli eşiğe geldiğini görüyoruz. Çok ciddi kitlesel göçler oluyor. 2. bir kavimler göçü yaşıyoruz. Bunun farkında olan devletler politikalarını buna göre geliştiriyor. Bizim gibi üçüncü dünya ülkeleri de satılmış siyasetçiler ve bürokratlar yüzünden yolgeçen hanına dönüşmüş durumda. Avrupa’nın arsız çocuğu Yunanistan bile kabul etmeyip bu tarafa iteliyor her gün.
Muhtemelen adını ilk defa burada duyduğunuz Donna Surge’ün çalışmalarını takip edenler göreceklerdir ki bugün yaşadığımız süreç tıpkı Kavimler Göçü süreci. İklim değerleri bile birbirine yakın. Sonuçları da benzer olacak. Dünyada nüfusu 1 milyarı aşmış 2 tane ülke var. Bu ülkelerden bir şekilde göç olduğunu hayal edin. Şu an Hindistan’ın tarımla ilgili çok ciddi sıkıntıları olduğunu biliyoruz. Kast sistemi olmasa iç savaş çıkar. Çin’in son 20 yıldaki abuk politikaları bugün meyvelerini veriyor. Neredeyse her gün içeriden bir felaket haberi geliyor. Aşırı yağışlar altyapıyı ve tarım alanlarını tehdit ediyor. Çin yönetiminin tabii ki umrunda değil bunlar. Baraj yıkılmış, “ee yenisini yaparız.” İnsanlar ölmüş, “ee bizde daha çok var.” Heriflerin kafası böyle çalışıyor.
Şimdi bunların bireycilikle ne alakası var? Bireycilik bizde narsisizmle birlikte anılan ve algılanan bir şey. Bizim dünyayı algılayış biçimimizle uyuşmaz normalde. Ancak görünen o ki halkımız zeka geriliğinden kaynaklı bir bireycilik geliştirmiş durumda. Benim önerim her zaman “farkındalığı” yüksek bireylerin toplumu idari etmesi yönünde. Beni -her yerde olduğu gibi- takan yok tabii ki. Ayrıca biz farkındalığı yüksek insan sevmeyiz. “Öyle akıllı akıllı laflar etme” diye dilimize yerleşmiş laflarımız vardır. Dünya genelinde ve Türkiye özelinde farkındalığı komplo teorisyenliği ile birbirine karıştıranlar var. Bunlar covid aşıları yüzünden 5 bacaklı çocuğunuz olacağını iddia edenler. En çok onlar bilir. En az onlar okur. “İnsan neslinin kökünü kazıyacaklar” teorisi en çok duyduğum. Ya hu kardeşim insan denilen şey maymundan bir tık yukarda zaten. 3000 kelime anlayan maymun var çoğu insanda bu meziyet bile yok. Varlığının farkında olmak zor bir şey, biliyorum. En azından böyle insanların sayısı artsaydı, millete pipet kullanmayın deyip özel jetiyle avokadolu omlet yemeye giden sırtlanlara verecek cevabımız olurdu.
Geçenlerde de yazdığım gibi bizim insanımızın yaşama motivasyonu kendinden akıllıyı aşağı çekmek üzerine. Toplumsal olarak ilerleyebilmenin yolunun aslında kitlesel olarak gelişmek olduğunun farkında değiliz. İlerlemeci olarak görünen tipler de paranın peşinde. Teneke teneke komplo teorisi yazıyorlar. Ya birader birisi sağda solda kumar oynatıp zengin oluyor, hop bir bakıyorsun saygıdeğer iş adamı. Ortada devlet yok ki “kardeşim nedir bu paranın kaynağı” diye sorsun. Zizek’le aynı noktada buluştuğum nadir noktalardan biri devletin güçlendirilmesi. O daha Stalinist yaklaşıyor yalnız. Birbirini denetleyen mekanizmalar olmalı evet. Ancak bunun da dozu kaçınca İran oluyorsun. Herkes birbirini gammazlama ve çıkar peşinde bir diğerinin üstüne basmaya teşne olunca (ki yönetici elitler bunu teşvik ediyor) sistem tıkanıyor. Önemli sistemi tıkamadan bunu yapabilmek. Bizim İslamcılar’ın Atatürk nefretinin özünde bu var zaten. İstedikleri gibi at koşturmaları devlet tarafından engelleniyordu. Devlet de işin cılkını çıkarmakla meşguldü bu arada. Dışarıdan destekli askeri manevralarla toplum mühendisliği yapmaya kalktılar ve sonuç Anadolu İktidarı dediğim şey oldu. Hülasa bu ülkede kimsenin derdi toplumsal bir ilerleme (ya da zenginleşme, gelişme, muasır medeniyetler seviyesi adına ne derseniz deyin) değil. Ne bireyci olabiliyoruz ne de milliyetçi/devletçi/ulusalcı/solcu artık gerisini siz doldurun. Kafamız karışık da değil. Başkalarının hayatlarına burnumuzu sokmakla meşgulüz.
Yapmamız gereken de çok basit. Bireyi öldürmeden devleti güçlendirmek. Bunun da yöntemleri var. Üzerine düşünüp, tartışıp, uzlaşmamız lazım. Ama bizde “çok düşünme manyarsın” diye laf var. Gel de içinden çık.
Çıkamadınız mı? E görüşürüz o zaman.
