sebastian vettel
sebastian vettel hakkında konuşmak her zaman biraz zor gelmiştir bana. bu yazının da bu kadar geç gelme nedeni aslında bu yüzden, çünkü onun hikayesi sadece formula 1 hakkında değil, hız hakkında değil, hatta kazanmak hakkında hiç değil.
çünkü sebastian vettel’i unutulmaz yapan şey kusursuz olması değildi aksine, insanların onun kırıldığını izleyebilmesiydi. çünkü bu sporun en kilit noktası bir pilotun kırılma noktasını görebilmektir.
red bull yıllarında neredeyse gerçek dışı görünüyordu. çok gençti, fazla hızlıydı ve direksiyon başındayken sanki herkesin birkaç saniye önünde düşünüyordu. yarışları sadece kazanmıyordu, kontrol ediyordu. ritmini bulduğu anda geri kalan herkes görüntünün arkasında kalıyordu. o dönem sebastian’ın sürüşünde garip bir sakinlik vardı. fazla temiz, fazla kesin, neredeyse mekanik ama işin ilginç kısmı, kendisi hiçbir zaman gerçekten “mekanik” biri olmadı, ezbere geçen metal soğukluğunda biri değildi. çevresindekiler onun sürekli notlar aldığından, her şeyi anlamaya çalıştığından bahsediyordu. o, arabayı ezberlemek değil, onunla bağ kurmak istiyordu.
çocukluğundan beri diğer sürücülerden biraz farklı bir havası vardı zaten. karting yıllarında bile aşırı gösterişli biri değildi. michael schumacher’e hayrandı ama onu taklit etmeye çalışan çocuklardan biri gibi davranmıyordu. daha çok izleyen, öğrenen, içine atan bir çocuk gibiydi. röportajlarında ailesinden bahsederken bile o klasik “yarışçı ego”sundan eser yoktu. formula 1’e girse bile normal hayatını tamamen kaybetmek istemeyen insanlardan biriydi.
hatta fame meselesiyle hiçbir zaman tam olarak barışamadı sanırım. kariyerinin zirvesindeyken bile paddock dışında oldukça sıradan görünüyordu. sosyal medyadan uzak kaldı, özel hayatını korudu, kendisini sürekli görünür kılmaya çalışan sporculardan biri olmadı. modern formula 1 yıldızlarının çoğu bir marka gibi davranırken sebastian vettel hep gerçekten insan gibi kaldı.
ve sanırım insanlar onu ilk başta yanlış anladı.
çünkü dışarıdan bakınca dominant bir şampiyondu. dört dünya şampiyonluğu kazanan, herkesin nefret etmesi gereken o yenilmez sürücü. ama sebastian hiçbir zaman o soğuk karakterlerden biri olamadı. fazla duygusaldı bunun için, fazla dürüsttü. ferrari’de zorlanmasının sebeplerinden birinin bile “fazla dürüst” olması olduğu söylenmişti gerçekten de.
ve ferrari…
sanırım sebastian vettel’in hikayesini gerçekten trajik yapan şey ferrari idi.
ferrari onun çocukluk hayaliydi. michael schumacher’den sonra kırmızı tulumu giymek, o arabayı şampiyon yapmak, tarihin bir parçası olmak istiyordu. bir noktada gerçekten mümkün gibi de görünüyordu. 2017 ve 2018’de bazen mercedes’ten daha hızlıydılar bile ama sonra hatalar başladı. almanya, baku, monza, singapur. insanlar onun çöktüğünü izledi ve bunu bir karakter kusuru gibi anlattı. o dönemde medya ve taraftarların bir kısmı vettel’in baskı altında hata yaptığını, mental olarak kırıldığını söyledi.
Get jenny’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
ama bence insanlar sebastian’ın en büyük problemini kaçırdı. o hiçbir zaman baskıyı umursamıyormuş gibi davranabilen biri değildi.
yarışırken her şeyi hissediyordu, hata yaptığında gerçekten utanıyordu. takım kaybettiğinde bunu kişisel alıyordu. ferrari’deki son yıllarında sanki sürekli kendisini kanıtlamaya çalışan birine dönüştü ve formula 1 gibi acımasız bir yerde bu, insanı yavaş yavaş tüketir. garip olan şu ki, insanlar onu en çok kazandığı zamanlarda değil, insan gibi görünmeye başladığı zamanlarda sevmeye başladı.
özellikle kariyerinin son yıllarında daha da kendini ifade etmeye başladı. iklim krizi hakkında konuştu. lgbtq+ haklarını destekledi. yarışlardan sonra çöp topladı. sporun dışında da bir vicdanı olduğunu saklamadı. formula 1’in devasa karbon ayak iziyle ilgili rahatsızlığını açıkça dile getirdisporla olan ilişkisini sorguladığını bile söyledi.
ve bence insanlar tam o noktada onu sadece bir sürücü olarak görmeyi bıraktı.
çünkü sebastian vettel’in olayı hiçbir zaman yalnızca hızlı olması değildi. o, büyürken herkesin gözlerinin önünde değişen biriydi. o bu soğuk sporun içinde sıcak kalbini en iyi şekilde koruyabilen biri oldu. gençliğinde kusursuz olmaya çalışan bir çocuktu, kariyerinin sonunda ise kusursuz olmaya çalışmayı bırakmış bir adama dönüştü. belki de bu yüzden hâlâ bu kadar seviliyor çünkü formula 1 tarihindeki çoğu efsanenin aksine, sebastian vettel kendisini ulaşılamaz biri gibi göstermedi.
tam tersine.
insanlar onun yorulduğunu gördü, kırıldığını gördü, hata yaptığını gördü, yine de nazik kalmaya çalıştığını gördü.
formula 1 genelde insanları sertleştirir. sebastian vettel ise bu sporun içinde yumuşak kalabilmeyi başardı, onu gerçekten özel yapan şey buydu.
dört şampiyonluk değil.
pole pozisyonları değil.
kazandığı yarışlar bile değil.
belki de insanların onu hâlâ özlemesinin sebebi de budur, bu kadar acımasız bir sporun içinde bile iyi biri olarak kalabildiği içindir.
ve onu ben de çok özlüyorum.
by, jenny💌
