Quarantainegedachten — #3
Dagboek in tijden van coronavirus
Zaterdag 21 maart 2020 — Een Nieuwe Wereld
De zon schijnt. Vanuit mijn slaapkamer zie ik hoe de takken van een boompje wiegen in de wind. De takken dragen knoppen, op sommige zijn zelfs al de eerste, voorzichtige groene blaadjes zichtbaar. Het is lente, de natuur herleeft, gaat verder, terwijl óns leven zo goed als stilvalt.
Get Jeroen Bernaer’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Wanneer gaan we beseffen dat ook wij een deel zijn van het grotere geheel? De natuur is een onmetelijke kracht die ons leven schenkt en beter maakt. Maar de voorbije decennia hebben we de natuur steeds vaker schaamteloos geëxploiteerd. We voelden ons superieur, niets kon ons overkomen, wij zouden de natuur wel domineren.
Niet alleen de uitstoot van broeikasgasse, maar ook de massale ontbossing in functie van stadsuitbreiding, landbouw en welvaart, hebben het evenwicht in de natuur verstoord. Zoals milieujurist Hendrik Schoukens aantoont in Knack, veroorzaakt die verstoring van afgezonderde ecosystemen een grotere kans op de overdracht van besmettelijke ziekten tussen dier en mens. De voortschrijdende ontbossing van het Amazonewoud resulteerde bijvoorbeeld in 50% meer gevallen van malaria. De mens heeft zich als een uiterst onnadenkend, egoïstisch wezen getoond en daar moeten we nu de gevolgen van dragen.
Maar als de crisis voorbij is, gaan we weer door, hernemen we onze zotte zorgen. Zo is het altijd geweest, zo zal het altijd zijn. De nederigheid en solidariteit, hoe mooi die nu ook zijn, zullen opnieuw wijken voor de ratrace, de economische vooruitgang, het eigenbelang, het onbegrip. Wij zijn in wezen niet anders dan de personages uit Gomorra, die rauwrealistische tv-serie over de Napolitaanse maffia. In het tweede seizoen probeert Ciro Di Marzio een democratisch bestel uit te werken onder de leiders. De winst uit de drughandel wordt onder iedereen verdeeld. Tot het eigenbelang weer de kop opsteekt.
Ik zeg niet dat wij even doortrapt en slecht zijn, verre van zelfs, maar het zit in ons ingebakken. We vergeten onze diepste afgrond veel te snel. Alleen in tijden van ellende zien we onze medemens staan.
Maar misschien, heel misschien, plant deze coronacrisis toch een zaadje voor een heel Nieuwe Wereld. Een Wereld op een heel ander ritme, waarin straks of morgen ook wel goed is. Een Wereld met minder oppervlak, minder profilering, maar méér profiel. Een Wereld van denken, voor we doen.
