Historio de Rozo
Casimiro de Abreu, brazilano (1837–1860)
Diris al rozo venteto:
“Ho rozeto,
sciu ke mi amas vin;
spiri do ĉe via koro,
bela floro,
bela floro, lasu min.
Je l’ vesper’ mi, el l’ arbaro,
tra l’ herbaro
ĉiutage venos ĉi;
per kisado delikata
vin, amata,
vin, amata, lulos mi.”
Sed la flor’ respondon donas:
“Ne bezonas
mi la amon vian, ne!
Ĉar vi estas nekonstanta,
vi tedanta,
vi tedanta estas tre.
Get Júlio César PEDROSA’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
En vi estas ja nenio
poezio;
vi lacigas per murmur’.
Mi preferas fortan senton,
kaj Nordventon,
kaj Nordventon amas nur.”
Je l’ mateno la rozeto
sur trunketo
sen foli’, jen klinas sin,
ĉar de l’ Norda vento forta
blovo morta,
blovo morta tuŝis ĝin.
El la portugala lingvo tradukis Francisco Valdomiro Lorenz.
In: LORENZ, Francisco Valdomiro. Diverskolora Bukedeto. 2-a eldono. Rio de Janeiro: Federação Espírita Brasileira, 1987. p. 36–37.
Noto:
Unu el la plej konataj brazilaj verkistoj el la romantisma epoko, Casimiro José Marques de Abreu vivis malmultan tempon, sed postlasis faman verkon kun ŝatataj kaj ĉiam deklamataj poemoj. Tiu ĉi estas alia belega traduko de F. V. Lorenz.
eo.wikipedia.org/wiki/Casimiro_de_Abreu
