Italian jam session
Gdańsk nocą i rytmy, co kręcą bardziej niż Tinder
Muzyka znowu udowodniła mi, że rozumie ludzi lepiej niż oni sami siebie. Może dlatego tak chętnie w niej toniemy.
Wszystko poszło jak zwykle, aż do momentu, gdy nie.
Byłam wczoraj na randeczce, która zostanie mi w pamięci. Spotkaliśmy się pod Neptunem — klasyka. Najpierw szybki spacer i szybki wywiad: rodziny, kraje, studia, praca. Pakiet startowy.
Gdy zachód się skończył, przenieśliśmy się do mojej ulubionej kawiarni. Rozmowa zrobiła się gęstsza, aż w końcu wylądowaliśmy przy cydrze. Ja — zero wiedzy o barach. On — encyklopedia.
Opowiadałam mu legendy o Gdańsku, on wrzucał anegdoty z lokalnych miejscówek. W końcu padła decyzja na Red Light. Wchodzimy ,a tam na dole — instrumenty. Naturalnie usiedliśmy obok. On: tęskni za perkusją, były członek orkiestry. Ja: pianino, przestałam ze względu na sport, powrót śni mi się regularnie jak refren.
Nagle kilku typków zaczęło podłączać kable. „Witamy na kolejnej edycji naszego jam session!” — oznajmił wąsacz. Jam session. Wiedziałam, że takie rzeczy istnieją, ale omijałam je z zazdrości. Ta chemia między uczestnikami… Tego wieczoru mówili: bas, gitara, perkusja, saksofon, trąbka i wokal. Rozmowa płynęła jak spotkanie ludzi na tej samej częstotliwości. Najpiękniejszy język, jaki znam.
Czułam, że uczestniczę, ale to za mało. Lubię rozmowy, w których mogę się naprawdę odezwać.
Siedzieliśmy i analizowaliśmy. Trochę obgadywania, trochę zachwytu. On rzucał uwagi o perkusji, że „werbel kładziony jak trzeba”. Ja chłonęłam.
W pewnym momencie ogłosili nabór dla chętnych. Dałam mu resztę cydru, klepnęłam w ramię i zgłosiłam. Sam by nie wszedł, a tak — został bohaterem. A ja widzem pierwszego rzędu.
Kopara mi opadła i długo potem nie mogłam jej zebrać.
Pomijając jego wyśmienity performance — cała trójka dała niesamowity popis.
Po wszystkim wyszliśmy na papierosa. Zapytałam, jak to możliwe, że nieznajomi tak się zsynchronizowali. On próbował tłumaczyć, ja próbowałam uwierzyć. Marzy mi się, żeby kiedyś opisać to zawodowym muzycznym językiem. Na razie mogę powiedzieć jedno: chłopaki wyczuli się świetnie. Każdy miał swoją chwilę, nikt nikomu nie wchodził w zdanie. Płynne przejścia, porządek w chaosie. I tak jak szybko zaczęli, tak szybko skończyli…
Get Julka Morkowska’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Trzy minuty. Dla niektórych aż nadto. Dla mnie stanowczo za mało.
— — eng — — -
Italian jam session
Gdańsk after dark and beats that swipe right on you faster than Tinder
Music keeps showing me it understands people better than they do themselves. No wonder we’re so eager to get lost in it.
Everything felt routine — until it flipped.
Yesterday I went on a date worth remembering. Met under Neptune — where else. Quick walk, quick round of questions: family, country, studies, job. The standard starter pack.
Once the sunset was done showing off, we switched to my favorite café. The conversation thickened, until cider appeared on the table. Me — hopeless with bars. Him — a full-on encyclopedia.
I threw in some Gdańsk legends, he countered with stories from local hangouts. Eventually Red Light won. We walk in, and downstairs — instruments. Of course we sat right next to them. Him: missing the drums, ex-orchestra guy. Me: piano — quit because of sports, but the comeback still haunts me like a chorus.
Suddenly a couple of guys started plugging in cables. “Welcome to another edition of our jam session!” — announced the mustache guy. Jam session. I knew these things existed, but I always skipped them out of jealousy. That chemistry between the players… That night the speakers were bass, guitar, drums, sax, trumpet and vocals. The conversation flowed like people meeting on the same frequency. The most beautiful language I know.
I felt like I was part of it, but it wasn’t enough. I like conversations where I can actually speak up.
We sat there analyzing. A bit of gossip, a bit of admiration. He kept throwing in comments about the drums, like “the snare landed right where it should.” I soaked it up.
At some point they called for volunteers. I handed him the rest of my cider, patted his shoulder and signed him up. On his own he wouldn’t have done it, but this way — he became the hero. And I had the best seat in the house.
My jaw dropped and I couldn’t pick it up for a while. His playing was brilliant — and the whole trio put on an amazing show.
Afterwards we went out for a cigarette. I asked how it was possible for complete strangers to sync like that. He tried to explain, I tried to believe it. I dream of one day being able to describe it in proper musical language. For now I can only say this: the guys really felt each other. Everyone had their moment, no one cut anyone off. Smooth transitions, order in chaos. And just as quickly as they started, they were done…
Three minutes. For some, more than enough. For me, nowhere near enough.
