ona już tak ma
Od zawsze słyszała: „Ona już tak ma”. Zasłyszana prawda o niej samej stała się jej własną. „Ja już tak mam” powtarzała sobie i innym, kiedy wybuchała „bez powodu”. Innym miało być trochę jej żal, że urodziła się z jakimś defektem. Jej natomiast było ciężko odszukać rzeczywistych powodów tych wybuchów bez fajerwerków. Nie rozumiała mechanizmu, który nią rządził. Skoro to nieznany mechanizm doprowadzał ją do tego stanu, uznała z przykrością, że ma wadliwą konstrukcję i nic nie da się już z tym zrobić.
Długo żyła średnio szczęśliwie na stwierdzeniu „ja już tak mam”, choć ostatnimi czasy uśmiechało jej się to coraz mniej. Uśmiech zbladł i był ledwo dostrzegalny, stając się bardziej zarysem, bo z oczu nie biło już radością. Zaczęła drążyć temat swojego uśmiechu, śmiechu, radości z rzeczy, które kiedyś wprawiały ją w przyjemny stan. Teraz ten stan wydawał się jakąś zaprzeszłością. Jakby wyłączyła sobie tę funkcję, choć nie wiedziała, po co miałaby to sobie robić. Niedorzeczne. Wyjaśnienie „ja już tak mam” odnośnie do przyjemnego stanu przestało jej wystarczać. Zechciała „tak nie mieć” odnośnie do radosnej części życia.
Get Katarzyna Boyen’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Jedyną wskazówką, jaka przychodziła jej do głowy, było dziwne uczucie kumulacji czegoś — jakiejś energii w ciele, która powodowała, że kark drętwiał, a nogi same się trzęsły przy stole. Niewygodny stan, niepoprzedzony nagłym pogorszeniem zdrowia. Przychodziło coś i szukało ujścia. Zaraz potem źle odłożone naczynia czy rozlana kawa powodowały reakcję co najmniej taką, jakby doszło do zdrady albo wiadomości o pożarze dobytku życia. Paliło się, owszem. Zdrada też miała miejsce. Ale to wszystko działo się odśrodkowo, jakby sama sobie to ufundowała. Wówczas „ja już tak mam” zupełnie nie pasowało do ciągu zdarzeń. Zadała sobie więc pytanie: „A co, jeżeli ona tak ma, ponieważ zdradziła samą siebie w smutku i złości?”. Paliło jej się do ucieczki, a nie do wygaszania samodzielnie smutnych i nieprzyjemnych pożarów. Ucieczka zamiast ratowania sytuacji tu i teraz. Zbieg z miejsca zdarzenia. To było coś nieumówionego z samą sobą, ale funkcjonowało w jej życiu za jej pozwoleniem — w nadziei, że gdy uniknie tego wszystkiego, co nieprzyjemne, to jej to nigdy nie dotknie.
Ale to nie znikało. To krążyło w niej i co jakiś czas dotykało ją siłą wybuchu, po którym nigdy nie czuła się lepiej. Czuła się właśnie wadliwie — a to poczucie wadliwości obejmowało przecież wszystko: zarówno brak przyjemności, jak i nagromadzenie nieprzyjemności. To poczucie oraz odkrycie, że wylała dziecko z kąpielą i nie miała już dostępu do czerpania z życia dziecięcej radości, doprowadziło ją do gorzkiej refleksji. Unikanie działało bardzo sprawnie, bo w danym momencie nie czuła np. złości — mówiła do niej: „Nie istniejesz, nie jesteś realna i nie zniszczysz mi dnia. Będę cię unikać, to nie będę odczuwała skutków twojego najazdu”. Przez cały czas wydawało jej się, że postępuje jak prawdziwy zwycięzca. Była może nieco zblazowana, ale wychodziła w danej chwili bez szwanku w zderzeniu z wrogiem.
Przyjęła powszechną pozę: „Nie obchodzi mnie to, to mnie nie dotyczy i w ogóle wisi mi to”. Obchodziła się ze wszystkimi tymi smutnymi czy nieprzyjemnymi intruzami obcesowo, a oni przecież chcieli tylko być częścią jej życia. Nie chciała ich poznać i wpuścić do siebie, bo im nie ufała — byli dla niej zagrożeniem. W tej obronnej znieczulicy na siebie otrzymała jednak znieczulicę na radość w pakiecie. Okazało się bowiem, że nie można pojedynczo wybrać, na co się znieczula.
