Półmetek

Drogi pamiętniku…

Z perspektywy czasu muszę przyznać, że założenie tego bloga było jedną z najlepszych decyzji na mojej trudnej drodze podnoszenia się z upadku. Upadku tak wielkiego, że jeżeli dobrze pamiętam emocje i myśli z tamtego czasu, nie miałem wiary w to że kiedykolwiek uda mi się wyjść na prostą. Jedną z form terapii, którym się poddawałem, był właśnie ten blog.

Gdzieś głęboko była we mnie myśl, która mówiła mi że już nigdy nie stanę na nogi. Nie miałem ani pomysłu na to co zrobić ani wiary w to że cokolwiek jest w stanie naprawić sytuację w której się znalazłem. W jako takim pionie trzymały mnie moje dzieci. To dzięki nim nie obraziłem się na rzeczywistość i nie uciekłem przed problemami na drugi koniec świata. Musiałem zostać tu w Polsce i jakoś żyć z faktem, że jestem rozwiedzionym i zadłużonym po uszy bankrutem. Jeszcze 3 lata wcześniej miałem dwie własne nieruchomości, jakieś tam oszczędności, działającą firmę, kochającą żonę i pierwsze dziecko. Teraz byłem bez gotówki, bez firmy, bez mieszkania i bez żony, za to z całkiem sporym zadłużeniem. Jestem raczej odporny ale to co działo się wtedy było zdecydowanie ponad moje siły. I najzwyczajniej nie chciało mi się żyć. Jako że nie miałem wyboru, to żyłem, a przynajmniej starałem się. Krok po kroku leczyłem depresję i z czasem coraz częściej wychodziłem do ludzi. Oczywiście po drodze po ludzku popełniałem kolejne błędy, co jak łatwo się domyślić nie pomagało mi w znajdowaniu motywacji do walki. Byłem bardzo nieszczęśliwy. W końcu zacząłem szukać nowych sposobów na budowanie spokoju i poczucia równowagi.

Nowe szczęście znalazłem między innymi w stawaniu się minimalistą. Pamiętam jak bałem się wizyty komornika reprezentującego bank, któremu byłem winien pieniądze. Patrzyłem na moje meble, elektronikę i wyobrażałem sobie jak komornik przychodzi i obkleja to wszystko swoimi stempelkami. Do wizyty komornika u mnie w domu na szczęście nigdy nie doszło, jednak te przeżycia sprawiły iż postanowiłem uwolnić się od potrzeby posiadania. Minimalizm okazał się też przydatny w okresie kiedy nie było mnie stać na wynajem mieszkania i musiałem przez wiele miesięcy pomieszkiwać u znajomych i rodziny. Coś co kiedyś byłoby problemem zarówno psychicznym jak i logistycznym, nagle było po prostu kolejnym etapem na drodze do celu.

Get Krzysztof Bulski’s stories in your inbox

Join Medium for free to get updates from this writer.

Remember me for faster sign in

Będąc zmęczony zobowiązaniami i problemami nie chciałem jakichkolwiek zbędnych zależności. Sprzedałem lub rozdałem właściwie wszystko poza książkami. Swój majątek ograniczyłem w sumie do 42 przedmiotów. Pamiętam, że wtedy po raz pierwszy od bardzo dawna poczułem się wolny. Powiecie nic dziwnego, biorąc pod uwagę okoliczności. Dziwne może być jednak to, że od tego czasu nigdy nie żałowałem tej decyzji i nigdy nie tęskniłem za jakimkolwiek przedmiotem, którego się pozbyłem. Nauczyłem się też żyć bez samochodu, który zamieniłem na rower i komunikację miejską.

Moje codzienne życie kosztowało ułamek tego co kiedyś a stawałem się szczęśliwy jak nigdy wcześniej. Minimalistą jestem do dziś, staram się nie przekraczać posiadania więcej niż 100 rzeczy jednocześnie.

Drugim punktem zwrotnym była totalna obojętność na pieniądze. Moim celem stała się praca, tyle samo czasu pracowałem za darmo i dla płacących klientów. Z człowieka, który był przedsiębiorcą dla pieniędzy zmieniłem się w takiego, który przedsiębiorczość traktuje jako styl życia, niezależnie od tego ile zarabia. I dopiero wtedy zrozumiałem czemu kocham to co robię. Robiąc rzeczy wartościowe, które podobały się klientom, powoli odzyskiwałem wiarę w siebie. Oczywiście jeżeli kiedykolwiek mam zrealizować plan spłaty wszystkich długów to pieniądze są mi bezwzględnie potrzebne, jednak jestem przekonany, że nie ma lepszej drogi do bogactwa niż wyzbycie się wpierw potrzeby zarabiania dużych pieniędzy. Może nie działa to tak samo dla każdego ale w moim przypadku jest to najlepsza recepta na sukces. Kiedyś napiszę o tym więcej bo to wymaga co najmniej jednego dłuższego wpisu.

Dziś czas na kolejny status z mojej drogi w której od jakiegoś czasu cieszę się tym, że jestem na półmetku. Półmetek znaczy, że już się nie boję. Wierzę w swoją siłę i widzę koniec tego procesu, który rozpoczął się w moim życiu jakieś dwa lata temu. Półmetek oznacza, że mogę zacząć wcielać w życie działania o których rok temu mogłem tylko pomarzyć. Półmetek oznacza przyspieszenie i większą stabilność. Choć do celu jeszcze długa droga, to jestem spokojny i wiem że przyjdzie taki dzień (może za trzy może za pięć lat), kiedy będę w stanie spojrzeć w lustro i powiedzieć sobie — gratuluje, spłaciłeś wszystkie długi.

I wtedy w końcu będę miał się czym pochwalić. Póki co wracam do pracy.