Member-only story
ses.
‘‘Kelimelerini yükselt sesini değil! Yağmurdur çiçekleri büyüten gök gürültüsü değil!”
Anlamsız demek geliyor içimden; sık sık tekrarlanan ve tekrar kaybolan seslere. Kendimi, sessizliği duymak için acele ediyorken buluyorum. Sesler geliyor, sesler geçiyor ben bekliyorum. Neyi beklediğini bilmeyen bir yaşlı gibi; neyi beklediğini bilen bir çocuk gibi.
Tanrının varlığını unutturan öğretmenlerin sesleri yükseliyor. Biri susuyor, diğeri başlıyor. Ve bu döngü, ben duymayı unutana kadar devam ediyor. Tanrıyla konuşmak istediğimi unutana kadar devam ediyor. Ve sonunda sesleri duyamayan bir yaratığa dönüşüyorum.
İnanmak için görmem gerekiyor. Gördüğümü seviyorum. Gördüğüme aşık oluyorum.
Tanrının varlığını hatırlayışım eksik.
…
Öğretmenler yok; duymaya başlıyorum. Ben varım. Yalnızca ben ve beni duyan ben. Kelimelerim aceleci değil.
güm güm güm
Pencereme vuran yağmur seslerini duyuyorum:
şır şır şır
Çiçek sergicisi maskesini takıyorum, birden çiçeklerden doğuyorum. Onlar gibi büyüyorum, ölüyorum, tekrar doğuyorum. Çiçeklerimi sergiliyorum, insanları tanıyorum. Ve sonra yağmur başlıyor, çiçeklerim serpiliyor, büyüyor. Ben de onlarla büyüyorum, serpiliyorum. Yağmur sesinin yerini göklerin gürültüsü alıyor. Çiçeklerim soluyor, hepsi yana düşüyor. O an anlıyorum beni neyin büyüttüğünü, neyin öldürdüğünü. Bir daha da o maskeyi takmıyorum.
