DÖNÜŞÜM
Zaman geçiyor ve büyüyoruz. Büyümek sadece fiziksel kütlenin armasından ibaret değil, hiç değil. Fikren, zihnen büyümek, değişmek dönüşmek lazım. Şunun şurasında daha bir yıllık virüs bile dönüşmüyor mu? O halde bir fikre, bir duyguya (Aşk bile olsa) saplanıp kalmak, yıllar boyu canhıraş sahiplenmek neden. Duygular bile değişiyor. Merak - tutku - aşk - sevgi - saygı - özlemle nihayetlenen bir yolculuk olmuyor mu çoğu zaman hislerimizde. O zaman kemikleşmiş fikirlerimize onların kölesi değil sahibi olduğumuz gerçeğini hatırlatmak gerekiyor.
İlk dönüşümüm. Fikri, ideolojiyi yeni keşfetmiş gibi ilk buluşum üniversiteye başladığım ilk yıllara dayanıyor. Milliyetçi muhafazakar bir ailede büyüdüm. Farklı olan, aykırı olanlar çekip gitti biz bize kaldık. Yanlış onlardaydı çünkü. Savunulacak tarafı da yoktu. Susarak geçti çocukluğum. Sonra lise ve yatılı okul yılları. Okulun disiplini, kuralları ve baskısının vermiş olduğu bir hisle özgürlük kavramı çok farklı bir şekilde hayat buldu bende. Üniversite yıllarımda sahiplendiğim sarıldığım bu bizimkilerden aykırı fikir beni tepeden tırnağa sardı. (Bunda emeği geçen ve her satırını ‘’Tövbe esteğfurullah, Allahım günah yazma, aman diyim dinden çıkacağım, tövbe tövbe’’ diye söylenerek okuduğum Marx’a selam olsun). Polis olan abime inat katıldığım mitingleri ballandıra ballandıra anlatırken onun kızaran suratını unutamıyorum hala. Sonra iş ve ekmek kaygısı, güzel görünme, kadın olma, aşık olma evlenme derken fikir mikir kalmadı. Organik mama ve kek tarifleri, etkili uyku yöntemleri, tuvalet eğitimi gibi çok gerekli şeyleri bilsem Marx’ Nietzsche bilmekten daha iyi olabilirdi diye düşündüğüm yıllar. Dönüşmüştüm bilmeden. Suya sabuna dokunmadan kendi halimde yuvarlanıp gidiyordum. Evlenip feminizmden, eh işte az çok kazanıp kapitalizmden sıyrılmış, kendi evimin gönüllü kölesi olmuştum.
Get Makbule Çetin’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Sonra oğlanın okula başlaması kitaplarla yeniden tanışmam ve bir zamanların muhalif ruhunu yeniden uyandırmam aynı zamanlara denk geliyor. Her şeyi eleştiriyor, karşı çıkıyor suçluyorum. Üniversiteyi başörtüleri yüzünden bırakan kendi sıra arkadaşlarımın varlığını unutup, bunu düzeltmek isteyenlere saldırıyorum. Özgürlük diye bağırırken alt fonda gelen ‘’Kim için özgürlük’’ hissinden çıkamıyorum. Çünkü özgürlük sol, komünist, aykırı, elit insanlar içinse evet çok ulvi. Diğerleri için özgürlük kelimesinin bir anlamı, ifadesi, önemi yok. İçten içe sorularım olsa da canhıraş muhalifliğe devam ediyorum. Bizim oranın meşhur lafı var ‘’Maho dayının devir daim makinası’’ diye. Hiçbir şey üretmeyen hiçbir yere varmayan gereksiz bir icat. Onun gibi aynı cümleler devir daim etse de yanlış giden bir şeyler var hissediyorum. Fikirlerime saplanmışım çıkamıyorum. Ellerimi kesen bu ipi bırakmam lazım diyorum ama canım yana yana tutmaya devam ediyorum. O yıllarda sıkça kullandığım facebookta (kendimce)taşı gediğine koyan eleştiriler yapmaya devam ediyorum. Sosyal medyada farklıyım, muhalifim, yandaş değilim, satılmış değilim diye havalı bir şeymiş gibi gerine gerine geziyorum. Ailem ve amirlerimin uyarılarına, parmak sallamalarına (derin ikazlarına) rağmen ‘’özgürlüğümden’’ gram ödün vermiyorum.
Sonra tartışmayı bir noktada bırakmaya sessizleşmeye başladığım bir dönem oldu. Savunmam gereken fikri savunamıyor, karşı çıkmam gereken fikre karşı çıkamıyorum. Ama, fakat, aslında ile başlayan cümlelerim uzuyor, anlamı kısalıyor. Sonra o keskin viraj… Gezi olayları. Kimilerinin muhteşem dediği vandalizmi, devlet düşmanlığını izlerken gözlerim doluyor. Bunu savunamam. Ben bu değilim diyorum. Geçip klavyemin başına gezi güzellemesi yapanların ağzının payını veriyorum. Öyle bir yazıyorum ki dün olsa eline limonu alıp gaz yemeye koşacak olan ben, tomanın üzerinden kalabalığa tazyikli su sıkmayı, hepsini merkeze götürmeyi falan hayal ediyorum. Birkaç arkadaşım hesabımın çalınmış olmasından şüphelenip beni arıyor. Birkaçı bu sen misin diye mesaj atıyor. Evet benim, değiştim. Bu vandalizmi, bu düşmanlığı sırf muhalif olmak adına savunmaya devam edemeyeceğim diyorum. İnanamıyorlar. Ama ben inanıyorum. Dönüşümümden memnunun. Olaylar yatışınca ben inceden eleştiriye devam ediyorum elbette. Onların değimi ile hala yandaş değilim. Olumsuzu eleştiren ancak olumluyu da görebilen biriyim kendimce.
Sonra o virajı tamamlayan bir viraj daha oluyor hayatımda. Aslında birçok kişini hayatı için çok büyük bir viraj. 15 Temmuz… Ne gece ama. Alevler içinde uykusuz geçen saatler. Sela sesleri ile umutlansam da, tank ve bağırış seslerinin içime işleyen korkusuna engel olamadığım o gece. Nasıl olur, olamaz, diye debelenirken 18 yaşından küçük olan oğlumdan ilk hayat dersini aldığım gece. ‘’Ben de sevmiyorum bu adamları ama bunu yapamazlar. Asker benim caddemde gezemez, beni düşman ilan edemez’’ diyip evden çıktığı o gece… Siz neyle beslerseniz evladınız da öyle oluyor çoğu zaman. Benim eleştirim muhalifliğim onu da etkilemiş, o da ‘elit bir muhalif’ olma yolunda benim sözlerime dayanarak ilerlemiş besbelli. Ama o gece muhalif değil bir olma zamanıydı. Evden veya dışarıdan, cismen ya da duayla o geceyi değerlerimizi savunarak geçirdik. Ayın 15 i maaş günü olmasına rağmen ve maaşımı henüz çekememiş olmama rağmen banka kuyruğuna gitmek aklımın ucundan bile geçmedi. Aklımdan geçen tek şey ‘oğlum üniversiteyi kazandı, ne olacak nasıl olacak gidebilecek mi’ oldu. 80 darbesinde burada değildik ama anlatılanları hayal meyal hatırlıyorum. Berbat günler olduğunu herkesin tenine sirayet eden korkuyu hissediyorum. O günlere dönemeyiz. Olmaz, olamaz nidaları sokak nöbetleri ile geçiyor günler. O sokaklar beni ben yapıyor. Yanlışta ısrar etmenin kendini bir hücreye kapatmaktan farksız olduğunu anlıyorum. Dönüşüyorum.
Belki bu son değildir. Belki başka şekilde evrilir değişirim bilemem. Ama bana acı veren fikirlere saplanıp kalamam.
Her dönüşümde kelebek olmanız beklenemez. Ama kelebek olmak için dönüşmek gerekir. Sahibi olduğunuz gerçeğini fikirlerinize anlatın. Beyninizi yönetin.
Ha bir de bazı şeylerde beyin değil kalp önde oluyor. İnanmak için ispata gerek duymuyorsanız kalben inanıyorsunuz demektir. Ben kalben bu vatanın iyiliği için çalışanlara inanıyorum. İyi ki inanıyorum…
