3 (TR)

Bazı odalar asla terk edilmez. Sadece başka bedenlere göç ederler ve orada yaşamaya devam ederler.

Polisler eve girdiğinde duvarlardaki kan çoktan kurumaya başlamıştı.

Duvarlarda, zeminde, hatta tavanda kan izleri artık evin bir parçası gibi görünüyordu. Aile fotoğrafları kurumaya yüz tutmuş kan lekeleriyle kaplıydı — sanki bütün ev tam da bu görüntü için tasarlanmıştı.

Cavid’i mutfakta buldular. Yere oturmuş, sırtını dolaplardan birine yaslamıştı. Elindeki bıçaktan damlayan kan yerde küçük bir gölet oluşturmuştu. Ağlamaktan şişmiş gözleriyle polisleri süzdü.

“Onu durduramadım” dedi hıçkırarak.

“Sakin ol, önce adını söyle bana” dedi genç polis, temkinli adımlarla Cavid’e yaklaşarak.

“Onu durduramadım, denedim, herkesi, herkesi öldürdü” — daha da şiddetle ağlamaya başladı.

“Tamam, sakin ol, hepsini anlatacağız. Adın ne?” — genç polis artık Cavid’in yanındaydı. Birkaç saniye sonra gözündeki yaş kurumuştu. Etrafına, karşısında onu dikkatle süzen polislere uzun uzun bakmaya başladı.

“Adın ne?” diye tekrarladı genç polis.

“Cavid” dedi zayıf bir sesle, sanki birkaç saniye önce bağırarak ağlayan o değilmiş gibi. “Ama… ne olduğunu bilmiyorum. Uyudum, uyandım ve… rüya olduğunu sanıyordum…”

Birinin Cavid’in gözlerinde iki farklı insan görmesi ilk kez değildi. Ama ailesinin tamamını gece saat 04:08'de katletmesi — bu, ilk kezdi.

II

Hastanede doktorlar ona kendi aralarında, fısıltıyla, Ağlayan derlerdi, çünkü bunu resmi belgelere yazmak mümkün değildi. Cavid’in içinde yaşayan, zaman zaman ortaya çıkan kimliklerinden biriydi bu. Diğeriyle ise polisler çoktan tanışmıştı — Barut.

Doktor Aygün onunla çalışmaya başladığında henüz yeni mezun olmuştu.

“Bu konuda fazla aceleci davranıyorsun” demişti bölüm şefi ona. Ama Aygün inatçıydı; Cavid’e yardım edebileceğine inanıyordu. İlk günden onun gözlerindeki o derin, susmuş acıyı görmüştü ve bu acının ardında bir şey bulmak istiyordu.

“Bazen rüya gibi oluyor” demişti Cavid seanslardan birinde, elleri titreyerek. “Her şeyi görüyorum, farkındayım ama müdahale edemiyorum, sadece izliyorum. Bazen de bir yerde kalıyorum, sonra farklı bir yerde buluyorum kendimi. Aradaki kısım yok. Sanki biri filmimin bazı karelerini kesmiş.”

“Kim kesiyor o kareleri, Cavid?”

Cavid sustu. Sonra fısıltıyla: “Bilmiyorum. Ama bazen… bazen onun sesini duyuyorum. Barut’un. Diyor ki ben zayıfım. Diyor ki o beni koruyor.”

III

Oda arkadaşının adı Elşen’di — zayıf, her zaman korkmuş görünen, her zaman tetikte. Söylediğine göre, her gece elinde bıçak tutan sincaplar onu öldürmeye geliyordu.

“Gülme” derdi Elşen, Cavid ona şaşkınlıkla bakınca. “Önce duvarda dolaşıyorlar, sonra yavaş yavaş yaklaşıyorlar. Ellerinde küçük bıçaklar var. Gece saat üçte geliyorlar her zaman. Uyursan seni de keserler. Seni de keserler. Seni de keserler.”

Cavid gülmüyordu. O da biliyordu başka türlü bir “görmenin” ne olduğunu — sadece onunki aynadaydı, kendi yüzünde.

O gün hava güneşliydi. Cavid diğer hastalarla vakit geçirdiği salona girdi. Her tarafta beyaz önlüklü doktorlar hastalarla ilgileniyor, sohbet ediyordu. Bazı hastalar masa oyunu oynuyor, bazıları tavana sabitlenmiş, demir kafesin içindeki televizyona bakıyordu. Pencereden süzülen güneş havada uçuşan toz taneciklerini sanki ahenkle dans ediyormuş gibi gösteriyordu. Cavid güneşi severdi. Bu yüzden bir sandalye alıp güneşin altına oturdu, gözlerini yumdu. Sıcaklığı derisinde hissediyordu. Kısa kesilmiş saçlarının köklerinde duyduğu ısı sanki bütün zihnini sakinleştiriyordu.

Koridordaki hastalardan biri — Tofik adlı, yıllardır orada yatan yaşlı bir adam — Cavid’e yaklaşıp elinin tersiyle omzuna vurdu.

“Orası benim yerim.”

Cavid göz ucuyla ona baktı ama aldırış etmedi. Bu sefer Tofik yumrukla vurdu.

“Orası benim yerim, kalk!” dedi Tofik, sesini biraz daha yükselterek.

Bu an Cavid ayağa kalktı. Bedeni gerildi, omuzları düzeldi, bakışları değişti — Aygün’ün sonradan raporunda yazdığı gibi, “ışık sanki söndü, sonra tamamen başka türlü yandı.”

Barut uyandı.

Olay saniyeler sürdü. Barut, Tofik’in iri bedenini yere yıkıp sırtını duvara dayadı. Etraftaki hastalar telaşa kapıldı.

“Yukarı bak” dedi Barut, Tofik’in kulağına eğilerek.

Tofik’in gözlerindeki korku tarifsizdi.

“Yukarı bak!” diye bağırdı bu sefer Barut.

Tofik itaatkâr bir şekilde, titreyerek yukarı baktı.

Get Malik Jafar’s stories in your inbox

Join Medium for free to get updates from this writer.

Remember me for faster sign in

Bir göz açıp kapayıncaya kadar boynuna gelen tekme darbesi onu oracıkta öldürdü.

IV

Bu olaydan sonra hastane kapatıldı — tam anlamıyla. Binaya giren polis koridorları kontrol etti. Cavid’i tecrit odasına taşıdılar, demir kapılı ve kamera gözetimli.

Artık geceleri onunla konuşan Elşen yoktu. Gece nöbeti artık Ağlayan’ındı — sabaha kadar aralıklarla ağlayıp yaptıklarından ne kadar pişman olduğunu söylüyor, onu durduramadığı için kendini suçluyordu. Cavid ise sabah kızarmış gözleriyle etrafı süzüyor, ağlamaktan yorulmuş bedenini yatağından çıkaramıyordu. Tüm bunlara anlam veremese de artık ne olduğunu biliyordu.

Birkaç geceydi ki onu kontrol etmeye gelen polis tam kapının önünde sabahlıyordu.

Ama sistemler her zaman güvenilir olmuyor.

Nöbetçi polislerden biri — adı sonradan belgelerden silinen — koridordan telefonla konuşmaya çıkmıştı, kapıyı arkasından kapatmayı unutarak. Beş dakika. Bu, yeterli oldu.

Cavid odadan çıktığında ilk gördüğü kişi Doktor Aygün oldu. Elinde dosyalarla odasına doğru gidiyordu — gece nöbetindeydi. Cavid’i görünce korkudan dosyaları yere düşürdü, bu gürültü diğer polislerin dikkatini çekti. O an Cavid çıkış yolunu “Barut olmak”ta buldu. Yerden aldığı kalemi Aygün’ün boğazına yaklaştırdı, diğer eliyle arkasına geçip boynundan tuttu.

“Yaklaşmayın, yoksa damarını deşip genç doktorun kanında yıkanırım” dedi ürkütücü bir sesle, gülerek.

Aygün bunun Barut olduğunu anladı.

“Yaklaşmayın” dedi Aygün, ellerini kaldırarak. “Bu Barut.”

“Beni odana götür.”

“Tamam, tamam Barut, sakinleş.”

Odaya girer girmez Cavid kapıyı kapattı — önce anahtarla, sonra güvenmeyip önüne sandalye dayadı. Aygün’ü bir sandalyeye oturtup ellerini ve ayaklarını bağladı.

“Barut, ne olur, sakin ol, kimseye zarar vermek zorunda değilsin, Cavid burada güvende!” Aygün korkuyordu. Cavid’den değil, Barut’tan.

V

“Biliyor musun, oda tam bu oda büyüklüğündeydi” dedi Cavid. Sesi ve hareketleri tuhaf bir şekilde sakindi. Bu Barut olamaz diye geçirdi içinden Aygün.

“Cavid?”

Cavid cevap vermedi. Sırtı Aygün’e dönüktü.

“Soluk bir ışık vardı. Lamba eskiydi, sarı ışık saçıyordu, bazen titriyordu. Duvarda duvar kağıdı vardı — palyaço desenli. Çocuk odası için alınmıştı ama orası benim odam değildi.”

Aygün sessizce dinliyordu, kımıldamıyordu.

“Amcam götürürdü beni oraya. Derdi ki bu bizim sırrımız. Derdi ki birine söylersem inanmazlar. Haklıydı da — kim inanırdı? O, herkesin sevdiği amcaydı. Bayramlarda hediye getiren, çocukları kucağına alan…”

Sesi titredi ama devam etti.

“Kız kardeşim ve erkek kardeşim benden küçüktü ama ne yapsam da ailem onlar kadar sevmedi beni. Tam da bu yüzden, onlar salonda yemek yerken annem benim yemeğimi odamın kapısına atıp giderdi. Bazen babamın yemediği, üzerinde et parçası kalmış kemikleri, bazen kardeşimin artan patatesini.”

Aygün bir adım atmak istedi ama Cavid elini kaldırdı — dur işareti.

“Kimseye söylemedim. Yıllarca. Sonra bir gün… bir gün artık kendime de söylemedim. Kendimle de konuşmadım artık. Sanki başka biri oldu o olayları hatırlayan. Ben yoktum artık o odada. Başkasıydı.”

Saate baktı. 04:08. Pencereye doğru yürüdü.

“Artık yoruldum, Aygün Hanım.”

Camın kırılma sesi kapının diğer tarafındaki kalabalığı alevlendirdi. Herkes Aygün’e bir şey olduğunu sanıyordu ama Aygün ağlayarak Cavid’i çağırıyordu. Elleri arkadan bağlı, oturduğu yerden ona ulaşmaya çalıştı ama artık geçti.

Cavid çoktan pencereden aşağı, karanlığa doğru uçmuştu — Barut gibi değil, Ağlayan gibi de değil, sadece Cavid gibi, muhtemelen hayatında ilk kez tam olarak kendisi gibi.

VI

Üç gün sonra, morga, cesedi almak için bir akraba geldi. Belgelerde “yakın akraba, amca” yazıyordu.

Doktor Aygün onu tanıdı — tam olarak nereden bilmedi ama içinde bir şey sıkıştı, sanki bedeni aklından önce anladı.

Adam cesedin üzerine eğildi, yüzüne baktı. Gözlerinde yaş vardı — gerçek, sıcak bir yaş, sanki gerçekten bir şey kaybetmişti.

“Zavallı çocuk” dedi, sesi titreyerek. “Öyle sevecen bir çocuktu. Onu çok severdim.”

Aygün hiçbir şey demedi. Sadece belgeye baktı, sonra adamın eline — hâlâ genç, hâlâ yumuşak görünen ellerine. Sonra düşündü: belki bu evde, bu şehirde, şu an başka bir oda var — sarı ışıklı, palyaço duvar kağıtlı.

Ve belki orada, şu an, başka bir çocuk yatıyor.