Lieve Marnix, wat moet ik doen?
“Marnix… stel je was drankverslaafd en 6 weken clean. En opeens pak je een fles. En de volgende dag weer. En nog 1. Wat helpt dan? Hoe stop ik?”
Je stopt door het drie minuten niet meer te doen. En dan weer vijf minuten niet. En dan twee. Tot je helemaal kapot in slaap valt, terwijl je denkt dat de aandrang nooit meer weggaat.
En dan word je wakker, en doe je het weer niet. Weer tien minuten. Dan vijf. En je houdt in je achterhoofd dat dit de enige manier is om het te doorbreken. Dat elke dag dat je wél gebruikt, je autonomie in de weg staat. Dat elke kortetermijnoplossing, je op de langere termijn zal tegenwerken.
En dan put je heel diep in jezelf om de kracht te vinden om vooruit te denken.
Dan durf je het aan het niet te weten, bang te zijn, moe te zijn. En je gebruikt weer een half uur niet. En je gaat een stuk wandelen. En dan neem je wéér vijf minuten niks. En je realiseert je dat je een buffer aan het opbouwen bent. Dat je systeem langzaam maar zeker aan het wennen is aan onthouding, aan onafhankelijkheid. En dat doet pijn. Dan wil je het opgeven.
En dat doe je niet.
Ook al weet je niet eens meer waarom niet.
Get MarnixAmsterdam©’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Maar je voelt dat het moet. Dat het genoeg is geweest. Je voelt ergens een onmiskenbaar vonkje dat je zal leiden, en beschermen, en stimuleren. En dan heb je ineens vijf minuten niet gedacht aan wat je zo ontzettend graag zou willen, wat je denkt nodig te hebben. En dat betekent vijf minuten vrijheid.
Zelfs als je moe en op en klaar bent.
Je gaat de strijd aan, en je bekijkt het per minimale tijdseenheden. Stapje voor stapje. En zo win je kleine stukjes terug.
Dat is niet steeds bevredigend. En dat is wél heel moeilijk.
Maar het is de enige optie tegenover die andere: weer gebruiken.
Kleine stapjes. Dat kun je. Dat móet je.
Dit is hoe het gaat lopen.
En het zal je lukken.
-
