Etherchannel Protokolü ve Konfigürasyonları
STP protokolünden sonra şimdi de etherchannelı anlatmak istiyorum. STP’yle ilgili ufak bir hatırlatma yapayım. STP’de loopu önlemek için hatlardan birini koparıyorduk, deaktive ediyorduk. Etherchannel da yine loopları önlemek için kullanılan bir protokol ama bunu STP’den farklı şekilde yapar. Hatlardan birini koparmak yerine iki hattı tek hatmış gibi birbirine bağlayarak interfaceleri sanallaştırır.
Etherchannelin avantajlarından biri de networkte bir sorun yaşandığında çözüm planlamayla uğraşmaması. STP bununla uğraşıp yedek hat falan belirliyordu ama etherchannel bununla uğraşmaz. Etherchannelın bu avantajlarıyla birlikte bazı kısıtlamaları da vardır. En fazla 8 cihaza kadar ortak bir hat kullanılabilir ve tüm portlar aynı bandwidthe sahip olmalıdır. Portların tüm özellikleri aynı olmalıdır bir taraf trunksa diğer taraf da trunk olmak zorundadır. Ayrıca her iki tarafın da etherchannela hazır hale getirilmiş olması gerekiyor. Bunun için de bazı protokoller vardır. Bu protokollerden biri PAgP protokolüdür. Bu protokolün mantığı DTP(Dynamic Trunk Protocol) mantığına benziyor. Bir taraf etherchannel isteği gönderir ve karşı taraftan onay beklenir. Her iki taraf da etherchannelı istiyorsa ancak o şekilde etherchannel olur. Aşağıya PAgP modlarıyla ilgili bir görsel bırakacağım:
Modlardan görüldüğü gibi iki taraftan biri konfigüre edilmezse o channel asla kurulamaz. Ancak her iki taraf da “on” olduğunda veya biri auto ya da desirable diğeri ise desirable olduğunda channel kurulur.
Şimdi yukarıdaki görseldeki etherchannel bağlantısı için konfigürasyonlarının nasıl yapıldığına bakacağız. Aşağıya konfigürasyon için gereken komutları içeren bir görsel bırakıp sonra komutları açıklayacağım.
Fast ethernet 1 ve 2 portlarını kapsayan bir channel oluşturduk. Sonra sanal bir interface oluşturup bu interfaceleri 3 farklı vlan için hizmet edecek hale getirdik. İki portu tek channela sığdırma işlemini yapmak için “channel-group 1 mode active” komutunu kullanıyoruz. Buradaki channel-group’tan sonra yazdığımız sayı, yani bu senaryoda “1” sayısı, channel numarası bildirir. Bu sayının ne olduğunun bir önemi yok istediğimiz sayıyı seçebiliriz. “Mode active” dediğimiz şey ise EtherChannel’ın LACP (Link Aggregation Control Protocol) protokolünü kullanarak bağlantıları dinlemesini ve konfigürasyonu gerçekleştirmesini ifade eder. “interface port channel” komutu ile de Etherchannelın vlan konfigürasyonlarını falan yönetebiliyoruz. O komutu yazdıktan sonra Etherchannelımızın portlarının modlarını trunk şeklinde belirledik yukarıdaki örneğimizde. Sonra da hangi vlanlere izin verileceğini “switchport trunk allowed vlan 1,2,20” komutuyla belirlemiş olduk.
Get Sümeyye’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
“show etherchannel port-channel” komutuyla etherchannel portlarıyla ilgili detaylı bilgilere ulaşabilirsiniz. “show etherchannel summary” komutuyla biraz daha yüzeysel ve genel bilgilere ulaşabilirsiniz. Önemli bir noktaya daha değinelim. Bir switchte portchannel numarası 1 olan bir channelın karşı taraftaki switchte portchannel numarası 6 olabilir. Bu bir sorun teşkil etmez. Hangisine hangi channel numarasını verdiğimizi unutursak “show etherchannel summary” komutuyla bunu öğrenebiliriz.
Bu komut şuna benzer çıktılar verir. Hangi protokolün kullanıldığı bilgisini de verir. Şimdiye dek iki protokolden bahsettik PAgP ve LACP.
PAgP sadece Cisco cihazlarda kullanılıyor. LACP kullanmak mantıklı olabilir. Etherchannel konfigürasyonları temelde bu şekilde. Sormak veya belirtmek istediğiniz bir şey olursa yorumlarda belirtmekten çekinmeyin. Umarım keyif almışsınızdır ve öğrenmenize katkıda bulunmuşumdur. Bir sonraki yazıda görüşmek üzere !
