Mum
Hafifçe başını kaldırdı çocuk. Kolları hâlâ dizlerine sarılı, sırtı ve sağ tarafı duvara yaslanmıştı. Zeminin soğuğunu hissetti. Neredeyse tamamen karanlıktı, elleriyle duvarları yoklayıp bir köşede oturmakta olduğunu fark etti. Kolunu biraz uzattığında karşıki duvara da erişilebiliyordu, diğer taraf ise karanlıkta sanki sonsuzluğa uzanıyordu. Dar bir koridorun en uç bölümünde olmalıydı, ne var ki bu uç çıkmaz bir uçtu, duvardan başka bir şey yoktu. Çocuk bir anlık refleksle karanlığa doğru koşmaya başladı. Ancak beş altı adım atmıştı ki durdu ve ışığın onunla gelmediğini fark etti. Arkasını döndüğünde koridoru aslında en köşede duran bir mumun aydınlattığını gördü.
Yalnız olmadığına çok sevindi çocuk, mum karanlığı biraz olsun dindirip çocuğu koruyordu, hem cılız ateşi çocuğun içini de ısıtıyordu. Bir süre için mutluydu, mum ışığının duvarda dalgalanmasını izleyerek avuttu kendisi. Mumun kendisiyle böyle konuşmaya çalıştığını sandı, dinlemeye koyuldu. Ne var ki bir türlü anlayamıyordu mumun dilini. Bazen hiddetlenen bazen sakinliğiyle mayıştıran mum ışığı çocuğu ancak bir süre oyalayabilmişti. Çocuğun gözü sürekli koridorun devamındaki sonun karanlığa dalıyor, ürkek bir adımını mum ışığının cılız bir dalgası kesiviyordu. Bulundukları yer soğuk, sıkıcı ve fazlasıyla ürkütücüydü zaten. Çocuk sonunda dayanamayıp mumu ikna etti, söz verdi muma dikkatli taşıyacaktı onu, sıkı sıkı tutacak ama incitmeyecekti. Çocuk mumu taşıyacak, mum da ışığıyla önlerini aydınlatacaktı.
Heyecanla kavradı mumu çocuk, hızlıca üç dört adım attı koşarak. Mum bunu hiç sevmemişti, bir an sönecek gibi oldu, alevi cılızlaşmıştı sanki. Çocuğun küçücük yürüği ağzına geldi, bir an sonsuz karanlıkta boğulacağını zannetti, gözleri yaşardı. Çünkü nerede olduğu, nereden geldiğini hiç bilmiyordu çocuk. Gözlerini bu koridorda açmıştı ve sahip olduğunu tek şeydi mum, başka kimsesi yoktu, hiç olmamıştı. Çocuğun mumu yanlışlıkla da söndürmesi, kendi nefesini söndürmesi demekti. Çocuk ancak mumun ışığı kadar görebiliyor, görebildiği kadar umut edebiliyordu. Çocuk korkudan donup kalmıştı, nefes bile almıyordu sanki, mum da hâlâ elindeydi. Bir süre sonra mumun alevi de sakinleşmiş, eski dinginliğine dönmüştü. Nefesini bırakmaya nihayet cesaret edebilen çocuk biraz olsun rahatlamıştı.
Oldukça uzun bir süre daha hareketsiz bekleyen çocuğun içerisinde fırtınalar kopuyordu. Bir yandan mumu endişelendirmemek için kıpırdayamıyor bir yandan ise içindeki umut merakla karışıyor, ilerlemek istiyordu. Ürkerek de olsa sonunda yeniden küçük bir adım atmaya cesaret edebilmişti çocuk. Kalbi yerinden çıkacak gibi atıyordu, mum ise gayet sakin gözüküyordu. Evet, ışığı biraz daha sert dalgalanmıştı ancak sönecek gibi gözükmüyordu. Mumun sakinliği çocuğu biraz daha cesaretlendirmiş, birkaç adım daha atabilmişti. Çocuk sadece hızlı yürüdüğünde mumu yorduğunu fark etmişti nihayet. Mum ile birlikte, dingin bir şekilde ilermesi gerekiyordu. Çocuktu işte, bunu önceden düşünememişti. Neyse ki mum şiddetli bir dille de olsa çocuğa bunu öğretmişti. Birlikte koridor boyunca ilerliyorlardı şimdi.
Get Muratcan Cicek’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Upuzun bir koridorda epey yürüdükten sonra karşılarına bir kapı çıkmıştı. Mumu köşeye uzulca bırakan çocuk kapıyı zorlamaya çalıştı ancak kapı kilitliydi. Kapıyı yumruklamaya, çığlıklar atarak yardım istemeye başladı. Çığlıkları hıçkırıklara dönüştü, ağlıyordu, sesini duyan ise kimse yoktu. Kapı açılmadığı gibi yumruklanırken çocuğun küçük ellerini de acıtmıştı. Umudunu yorgunlukta kaybeden çocuk dudak bükerek mumun yanına yığıldı. Şimdi ise için için ağlıyordu. Neden kimse sesini duymuyordu, gerçekten başka kimse yok muydu, tek başına nasıl hayatta kalacaktı ki? Hem neden çok küçüktü, büyük olsa belki kapıyı açabilirdi. Geldiği tarafa baktı, şimdi de orası sonsuz bir karanlığa gömülmüştü. Neden bu kadar karanlıktı ki? Mumun belli belirsiz aydınlattğı duvarlar vahşi ve çırılçıplaktı. Çocuk yine mum ışığının cılız dalgalanmasıyla avunmaya çalışıyor, duvardaki gölgelenmede kayboluyordu. Derken gözü duvarın köşesindeki bir çatlağa ilişti, sanki küçük bir oyuk varmış da oraya denk taşla kapatılmış gibiydi. Hiçlikte sıkılan çocuk kalkıp oyuğu parmaklaya başladı, gerçekten de bir taştı bu ve düşüverdi. Çocuk oyuğun içerisinde metalimsi bir şey fark etti, küçük parmaklarıyla çekip aldı bu metali. Neredeyse parmağı uzunluğunda garip görünümlü bu metal bir anahtardı. Daha önce hiç anahtar görmeyen çocuk ne yapacağını bilemeyerek başını kaşıdı. Mum ışığı bu kez kapının üzerinde dalgalanıyordu. Çocuk elindeki metal ile kapıyı nasıl açabileceğini düşünmeye başladı, biraz üzerinde gezdirdi, birkaç kez sertçe vurdu, bir kez elinden düşürdü. Epey uğraştıktan sonra kapıdaki anahtar deliğini fark etti, anahtarı geçirdi. Biraz kurcaladıktan sonra anahtarı bir tarafa doğru çevirmekte zorlandığını hissetti. Biraz daha güçlü bir şekilde çevirdiğinde kilit sesini duydu ve kapı açılmıştı.
Açılan kapının ardından farklı bir koridor uzanıyordu. Üstelik bu koridorun tavanına çok yakın pencereler de bulunuyordu. Gece karanlığıydı ve pencereler çocuk için çok yüksekte kalıyordu, dışarı baksa ancak gökyüzünü görebiliirdi. Yine de içeri sızan ışık zemine kadar ulaşıyordu, çocuğun ilerleyebilmesi için yeterliydi. Sevinçle çığlık attı çocuk ellerini çıparak. Hemen koşmaya başladı, bu koridor daha uzundu, on on beş adım attıktan sonra durakladı çocuk. Koridorun sonunda bir kapı daha gözüküyordu, o da kilitli olmalıydı, arkası ise muammaydı. Hızla geri döndü çocuk, muma koştu. Defalarca özür dileyerek kavradı mumu, adeta kuçaklaştılar. Çocuk dikkatli adımlarla ilerliyordu yine, mumu bırakamazdı. Ne de olsa ilk koridoru mumun sayesinde geçmiş, anahtarı da onun ışığında bulmuştu. İkinci kapıya ulaştıklarında çocuk yan taraftaki dolabı fark etti, tek tek gözlerini karıştırıp bir halkaya geçirilmiş üç dört anahtarı birlikte buldu. Deneye deneye sonunda doğru anahtarı bulup ikinci kapıyı da açtı. Bu kez sevincini mumla paylaştı, birlikte devem edeceklerdi. Hem üçüncü koridorda gerçekten de pencere yoktu, ilki gibi kapkaranlıktı. İlerledikçe koridorun sonundan serin bir rüzgâr geldiğini fark ettiler. Mum hiç sevmedi bu durumu, alevi üşüyüp titremeye başladı. Çocuk bir anlık refleksle eliyle alevin önünü kapatmaya, alevi sıcak tutmaya çalıştı. Küçük eli rüzgârın mumu etkilemesi nispeten önlüyordu, devam edebildiler. Çocuk diğer anahtarları gömleğinin içinde taşımıştı, düşündüğü gibi anahtarların biri kapıyı açmıştı. Çocuk aldığı kararlarda haklı çıktıkça kendine daha çok güveniyor, adımlarını daha emin atıyordu. Bir yandan kendini muma methetmeye başlamıştı, anahtarları aldığı için övünüyordu. Biraz da mumun titrek, şikayetçi hâlini anlamlandıramıyor, artık daha çok güvenmesini istiyordu.
Dördüncü koridor da karanlıktı, yalnız burada bir esinti yoktu. Duvarları boyalıydı ve bazı noktalarında çeşitli motifler bulunuyordu. Epey ilerledikten sonra çocuk duvarda asılı bir resim gördü. Bir doğa resmiydi bu, uzakta dağlar uzanıyor, bir kenerda akarsu süzülüyor, yeşil tepeleri çiçekler süslüyordu. Yeşilliklerin arasında bir de kız çocuğu bulunuyordu, sarı saçları pembe omuzlarına düşen, beyaz çiçekli bir elbise içerisinde güleç bir kız çocuğuydu bu. Gülümsemesi kıkırdamaya dönüşüyor, ışıl ışıl gözleri çocuğu çağırıyordu. Birden arkasını dönüp koşmaya başladı, gülüşü dağlarda yankılanıyordu sanki. Çocuk da kıza yetişmek için vargüçlüğüyle koşmaya başladı, taze çiçek kokuları ciğerlerine dolarken kız bir o tepe koşuyor bir bu çayıra iniyordu, bahar rüzgârı koşarken kızın saçlarını savuruyordu, savruldu savruldu çocuğun bütün hayatı kızın saçlarında… Nihayet uzanıp belini kavramaya yeltendi çünkü, derken kız çocuğun kolunu kavrayıp kendisini yere bırakıverdi. Şimdi ikisi birden kahkahalar içerisinde çimlerde yuvarlanıyordu. Eğimin sonuna ulaştıklarında ikisi de sırt üstü uzandı, minik elleri birleşmişti, soluk soluğa olduklarından yürekleri çıkacakmışçasına atıyordu. Birbirlerine bakıp gülümsüyordular, çocuk masmavi iki göz dışında hiçbir şey göremez olmuştu. Kız parmağını göğe uzatıp beyaz bulutları gösterdi, çocuksa kızın terden yanağına yapışan saçlarını süzüyordu. Eliyle ısrar etti kız,başını çocuğun koluna yasladı, diğer eliyle de çocuğun çenesini ittirip yüzünü göğe çevirdi. İlk defa gökyüzünü görüyordu çocuk, içene düşeceğini sandı bir an, beyaz bulutlar ise farklı farklı şekillere bürünüyordu. Şimdi ise farklı bir bulutu gösteriyordu kız, sebepsizce gülüştüler bir kez daha. Çocuk kızın sıcak başını kendi yanağında hissediyordu, tarifsiz duygular yaşarken bütün yorgunluğu da silinmiş gibiydi. Uzun bir süre öylece kaldılar, kalp atışları birbirine karıştı ve sessizce gökyüzünü seyrettiler.
Bir müddet sonra çocuğun gözü kararır gibi oldu, sanki bulutlar titremeye başlamıştı. Daha sonra çocuk yere bir şey damladığını fark etti. Mumdu bu, eriyordu, eridikçe biriken sıvı alevi titretiyordu. Bu yüzden resimdeki bulutlar da dalgalanıyor gibi görünüyordu. Mumu inceledi çocuk, sanki ilk bulunduğunda mum daha uzundu. Sadece dört koridor geçmiştiler ve mum epey kısalmıştı. Kimbilir daha önlerinde daha ne kadar koridor vardı. Çocuk şimdi anlamıştı mumun neden sürekli titrek, sitemkâr olduğunu. Mum eriyordu sürekli, bu yüzden de çocuğun zamanı kısıtlıydı, mum çocuğun acele etmesini istediği için hiddetleniyordu. Telaşa kapılan çocuk son bir kez resme, kızın gözlerinin içine baktı. Gözleri doldu çocuğun, dudağı titriyordu. Ağlamaya vakti yoktu, hayal kurmaya da… Yine de küçük yumrğunu sıktı çocuk, kararlıydı, mum bitmeden bu karanlıktan çıkacak, o kızı bulacaktı. Sık adımlarla koridorun sonuna doğru ilerledi. Eliyle alevi koruduğunda ışığı çok da titremeden daha hızlı yürüyebildiğini keşfetti, artık daha hızlı ilerliyordu. Yanındaki anahtarlar burada da kapıyı açtı.
Çok koridorlar geçti çocuk, kimi karanlık kimi soğuktu. Bazı kapılar kilitli bile değildi, bazıların üzerindeki yapbozları çözmesi gerekti. Koridorların birinde bir kavanoz içerisinde kurabiyeler bulup karnını doyurdu. Bir başka koridorda eski bir bataniye bulup üzerine attı, artık o kadar üşümüyordü. Çocuk ilerledikçe kendine daha da güveniyor, adımları da güçleniyordu. Koridorlar da bir o kadar uzunlaşmıştı, bazılarında yol ayrımı oluyor, çocuk hangisindeki kapıyı açabilirse oradan ilerliyor, bazen de geri dönüp diğerinden devam etmesi gerekiyordu.
Mumun neredeyse yarısı erimişti. Çocuk mumun biraz daha dayanmasını istiyordu, biraz daha. Mumdan başka kimsesi yoktu çünkü, onunla yürüyüp yolunu aydınlatacak, biraz olsun içini ısıtacak kimsesi yoktu. Elinde mum, aklında mavi bir gülüş, kendinden emin bir şekilde ilerliyordu çocuk…
