Hayat devam etti
Çok zaman geçmedi belki ama batırma, depresyon endişesi gibi hisleri artık hissetmiyorum. Oldukça düzeldim ve yeniden çabalamaya hazırım. Hayatın bu düzenini seviyorum ya da daha anlaşılır şekilde söylemek istersem hayatın hiçbir olayı sabit tutmayışını ve doğanın bir kanunu olarak her şeyin düzelmeye mahkum oluşunu seviyorum.
Yaptığım hiçbir şeye dair hiçbir pişmanlık taşımıyorum. Asıl olay da birisini öyle bir zamanda tanımaya çalışmak değil, birisini oldurmaya çalışmakmış anladım. Vücudum tepki de gösterse diğer her şey sorunsuz olduğu için oldurmaya çalışmak. Fakat, çok şükür ki artık düşüncelerim ve hislerim güvenebileceğim bilgeliğe ve olgunluğa erişti. Bazı şeyleri ne kadar istesem de olduramayacağımı biliyor, bunu kendi başarısızlığım olarak görmüyorum. Bazen olmaz, kader de bunu bize sormaz. Bazen de olur bilemezsin, deneyim gerekir. Bir tek aynı frekansta olmadığım insanlara kendi düşünce şeklimi anlayacakları şekilde anlatabilmek kalıyor öğrenmem gereken, kırmadan, dökmeden. Hallolur o da diye umuyorum. Olmasa bile tüm saf ve artniyetsiz halimle elimden geleni yapmaya çalışmaktan mutluluk ve tatminiyet duyuyorum.
Ne söylemek istiyorum biliyor musun? Bunu aklında tut:
Hangi cinsiyettensen o cinsiyete sahip ebeveynine benzersin. İsterse dünyanın en melek veya şeytan insanı olsun ve bunu fark ediyor ol, ona benzememe yeminleri et, ona benzersin. Özellikle de 35 yaşından sonra aynası olmaya başlarsın. Ve karşına da karşı ebeveynin gibi bir kişi bulursun. Bu biraz da frekans işi. Benzer frekansları bilincin saptayabiliyor ve tanıdıklığı çekim oluşturuyor. O kişinin iyiliği/kötülüğü değil sana aileni hatırlatışı ve yaşayacağınız olayların evdeki olaylara olan tanıdıklığı. Beynin kimyası budur. Zehir de olsa tanıdık ister ve yabancılardan kaçınır. Fakat bu zinciri kırabilirsin de. Bunun için davranışlarındaki şablonu görebilmen ve temellerine inebilmen gerek. Ardından da yaralarını iyileştirmelisin. 24–25 yaşların üstüne çıktıysan bunu çoktan yapmış olman gerekir çünkü bu bi zeka gelişimi belirtecidir aynı zamanda ve hayat da zorlaşmaya, yaşamına kendini düzeltmekten başka zorluklar eklemeye başlamıştır çoktan. Fakat biraz daha küçüksen beraber iyileşeceğin bir insan olabilir, düşük ihtimal de olsa. Her halükarda bu süreç yalnızdır çoğu zaman çünkü bizler biriciğiz ve hiçbir sürecimiz tamamen aynı değildir başka bir insanla, benzese de. Bu sebeple erken gelmek veya geç kalmak söylemleri çıkmış olabilir hatta ne dersin? Ne yazık ki istisnalar kaideyi bozmaz. Karmaşık olduğumuz kadar basitiz. Zaman düzeltmez, zihinsel ve fiziksel çaba düzeltir. Sağlıklı alışkanlıklar düzeltir. Buna kimseyi başlatamaz, başlamış olanı da durduramazsın. Tamamen bireysel karar ve istikrar. Yıllara yayılmış bir alışkanlığı anlık gaza geliş kıramaz. Zihninde derin bir patika oluşturmuşken bir yöne doğru, başka bir yöne gittiğinin ilk günü bitkiler bile adımlarını anlamaz. Anlık gaza gelişler böyledir. Birkaç günde o değişimi göremediğinde hazır yola yönelirsin. Ancak ve ancak geri dönme fikrini aklından tamamen çıkarabilecek bilgi birikimine ulaştığında ve zihnine yeni yolu denemeyi ısrarla kabul ettirdiğinde değişim başlar. Sence bu 1 günde olabilir mi? Ona göre yargıla vaatleri, vaatlerini.
Get Ahves’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Bu hafta beklenmedik şekilde mezun olduğumu öğrendim. Yani zaten olacaktım fakat yaz okulu alırım diye düşünüyordum. Tüm derslerden başarıyla geçince direkt mezun etmişler geri alınamayacak şekilde. İstemediğim bir ortalama ile kaldım ortada ancak bunda da bir nasip vardır, inanıyorum. Yeni denemelerim geldi, bu sefer, öldürücü bir stres yaşamadan sınavı atlatabileceğimi düşünüyorum. Öyle olmasa bile sorun değil. O kadar uzun süredir öğrenciymişim ki bir anda bu durumdan çıkmak çok garip hissettirdi birkaç gün. Bu sebeple kendime yine izin verdim durumu iyice sindirebilmek için. Yaz okulu derdim de olmayacağından fazladan 1 hafta çok bir stres yükü bindirmez, birbirlerini eşitlerler diye düşünüyorum. İyi geldi. Hatta öyle stresliymişim de normale dönmeye başladım ki reels kaydırmak hoşuma gitmemeye başladı. Rahatsız ediyor gözümün hiç durmadan videolar arasında kayması ki kitap okumaya yöneldim? Garip ama böyle. 2. kitabıma başlayacağım bugün mesela. Bu haftadan sonra da sosyal medyanın video kaydırma kısmını bir kez daha kapatacağım.
Bir gönderi gördüm, “Kendinizle randevuya çıkar mıydınız?” diye soru soruyordu ve düşününce evet, çıkardım. Çocuklarımın bana benzemesini, benim gibi biriyle görüşmelerini bile isterdim. Bunu diyebilmek mutlu etti. Mükemmel değilim ve hata yapıyorum haliyle. Hatta tekrarlı hatalarım da var fakat genel hatlarıyla yaşantımdan ve karakterimden memnunum. Rabbim haksız çıkarmasın.
Bugünlere biraz dinimden, teslimiyetimden uzak hissediyordum fakat geri kazanmaya başladım. Sanırım tüm bu stres artırıcı olayların etkisiydi ancak değilse bile olur öyle şeyler.
Varoluşundan beri hiçbir sabiti olmayan dünya burası.
Bir hafta daha geçti.
