Merhaba
Merhaba demekten neden geri durduğumu bilmiyorum. İlle başka bir başlıkla mı açılış yapmamlazım her hafta? Yapmyorum işte.
Neyse. Bu hafta başka bir mekandan yazıyorum. Hatırladım da geçen senelerde böyle bir planım vardı, pazar günleri başka bir yere gidecek ve oralarda yazacaktım. Hatırladım o günü ve hissi. Güzeldi ve mantıklıydı. Ama hayat garip işte. Bilmediğim bir yerlere gidiyor, birçok insanla tanışıyor, yeni deneyimler ediniyor, vaktini hayal bile edemediğin şeylere ayırıp bölüyorsun.
Pişman değilim.
Son günlerde ve son deneyimlerimde kendimi hep birileriyle kıyaslarken bulmaya başladım. Birileri ne istediğini bulmuş, çoğunluk bulmuş, iş hayatına atılmış, deneyimler edinmiş, bense hala işsiz bir öğrenciyim. 25 yaşında. Tek başıma. Çevremde yalnız. Biliyorum bambaşka deneyimlerim ve becerilerim var, ben başka birisiyim başka bir yerden gelen ama yine de üzüyor bu sanırım biraz. Çevrem de değersizleştiriyor çabamı. Sadece işe ve paraya önem veriyorlar. Biliyorum işi ve parası olanların hayatı da değişebilir bir anda veya eriyor olabilir tam şu an. Ama içim üzülüyor işte. Haksızım. Kendime haksızlık edemem, etmemem de gerekir. Niye böyle oldu?
Ha hatırladım. Aynı yaştaki hatta benden daha küçük insanlarla iş bulabilmem hakkında konuşmak koydu biraz. Onlar okumuş, mezun olmuş, iş bulmuş, deneyimlenmiş, bense daha yeni iş aramaya koyulmuşum. Daha mezun bile olmadan. Bilmiyorum. Biraz geri kalmışım gibi sanki. Hızlandırmak için okulu bile kısalttım, inanabiliyor musun? Önceki okullarımdan zar zor bir şekil mezun olan ben, yarım dönem önden gidiyorum şu an. Bahsetmemeye uğraşıyorum bundan insanlara. Çünkü ne kadar geride bile olsam birilerinin cesaret edemediği şeyleri yapıyor olmam batıyor. Kendilerinden geri görseler bile.
İnsanlar ne garip ve boş. Çoğu. Küstahlaşmamaya uğraşıyorum fakat deneyim edinip tanıdıkça bu his daha da artıyor. Gerçekten boşlar. Arkadaşlığı güzel olanların kafaları boş.
Get Ahves’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Arkadaşlık demişken. Biliyoruz bir soykırım dönüyor ve insanları bilinçledirmeye çalışırken olabildiğince anlayışlı olmaya uğraşıyorum. Uzaklaştırmamaya uğraşıyorum yetişkin insanları? Aslında gerek bile yok işte ama neyse. Bilinçlensinler ve ses olsunlar ulaşmayan yerlerde istiyorum. Ben buna uğraşırken, sabrımı ve iletişim becerilerimi geliştirirken sen gel en yakın arkadaşlarımdan birisi Star*cks denen yerden aldığı içecekle güle oynaya hikaye paylaşsın. İnsanların ve çocukların diri diri yakıldığı gecenin gününde. Anlarım yakın görmezsin, anlarım hayat meşgalen çoktur, anlarım çok seversin oranın tatsız kahvelerini ancak deprem de mi görmedin sen ülkende. Bir kere dahi bakmadın mı benim paylaşımlarıma. Güya yakın arkadaşımsın. Güya yetişkin bir insansın. İç yine sessizce ancak kahkahalı bir hikaye yakıştı mı. Öfkem hala içimde diri duruyor. Asla yakıştıramıyorum. Hiçbir şeyi de bahane olarak göremiyorum. İç diyorum bak iç ama paylaşma bari. Bahanesi yok aptallığının. Açıklama yapmak da istemedim, neden diye sormak da. ‘Bilmiyordum’ denemez çünkü. Kalmadı öyle bir ihtimal. Benim için depremden beri yoktu o şirket. Son bir senedir de yokluğu birçok insana yayılmışken bir sana ulaşmadı öyle mi? Kabul edemiyorum. Sindiremiyorum da. Çok sorguladım kendimi acaba fazla mı tepki gösteriyorum, acaba yazmalı mıydım, doğru mu yapıyorum vs. Artık böyle olduğunu düşünmüyorum. Artık keskin bir duruşa sahip olacağım. Artık eşlik etmeyeceğim boykot ürünü tüketen arkadaşlarıma kalplerini sözlerime yumuşatmak için. Bazı insanlar anlamaz ve bazı insanlar insan değillerdir. Bunu değiştirmeye uğraşacağım enerjiyi değişmek isteyenlere harcayacağım ve insanlığını koruyanlara. Hırsımı ve öfkemi de koruyacağım sinsice tüm gözünü kapayanlara. Utanacaksınız bir gün. Yerin dibine girmek isteyeceksiniz ama kapatacağım oraya giden kapıyı, kalacaksınız gün yüzünde o gelişmemiş duygusal zekanızı utanç duyduğunuz olaylara harcayacaksınız, harcayamayacaksınız daha doğrusu. Görüşeceğiz bir gün. Sesi çıkmayan çocukların silüeti olarak yaşayacağım aranızda ve teğet geçeceğim yanınızdan. Sadece Filistin’de değil. Lübnan’da, Türkiye’de, geçmişte ve şimdi, her yerde sesi çıkmayan kaç güçsüz varsa hepsinin canının hırsını taşıyor bu beden. Evet zorlanıyorum, evet zor ve ağır, evet devamlı çöküyorum ama kalkıyorum. Rabbim izin verdiği sürece kalkmaya devam edeceğim. Gözümün içine baktıracağım sizi. Görüşeceğiz burada veya başka evrenlerde. Ben ölsem dahi, birileri gelecek arkamdan ve yaşayacağım başka ruhlarda, hatırlatmak için hepsini.
Öyle işte.
Gururumun biraz eğilip büküldüğü, yalnızlığı ve güçsüzlüğü öncekilerden biraz daha kuvvetli hissettiğim günler yaşıyorum. Halledeceğim. Eminim ki bir yerlerde işime yarayacaktır bu deneyim.
Umudu kuldan bulmadım, kul yüzünden de kaybetmem.
Bir amacım, gayem var benim de ve olduracağım bunu. Gerekirse başarılı olarak, adımı duyurarak, gerekirse şehit olarak, gerekirse sessizce bir köşede yazarak. Ama tarihte utanç duyulacak o tarafta olmayacağım Rabbimin izniyle.
Bir hafta daha geçti. Yazmak istediğim başka deneyimler de vardı fakat başka zamana saklayacağım onları. Özentilik ve sahtelikle alakalıydı katıldığım merasimlerde gördüğüm. Bakalım, nasip.
Kendine çok iyi bak. Rabbim hepimize yeter ve gözetir. Başaracağız inşaAllah. Ya da başarı yolunda bir adım olacağız.
Bir hafta daha geçti. Ömür de geçecek. Hala nefes alıyorken sen de harekete geç.
