Arkada Kalanlar
Dün beynimizin zaman algısının yaptığımız işlerle nasıl değiştiğini öğrendim. Yani yeni şeyler keşfetmek zamanı daha uzun hissetmemizi sağlıyor. Bu bilgiyi öğrenmek beni gerçekten heyecanlandırdı.. ama ya gerçeklik. Kontrol?
Belki saçma olacak ama neden shorts izlerken kendimi kotnrol edemeyip hep yapmak istediğim küçük işleri yapmıyorum, yapmayı tercih etmiyorum, yapmak istediklerimden kaçıyorum?? Değişmekten, alışkanlıklarımdan mı kaçıyorum emin değilim ama bu durum neden bana zor geliyor, zor hissettikçe gelişemediğimi, yaşlı, basma kalıp, durağan, ve gelişmemiş hissediyorum. Hiç öz kontrolüm yokmuş gibi hissediyorum. Bu her gün böyle değil tabii ama hayatımın büyük kısmını ele geçiriyor, hayallerimden, hedeflerimden uzak kalmama sebep oluyor ve bu noktada gerçekten yapmak istediklerimi gerçekten yapmak istiyor muyum diye kendimi sorgulatıyor.
Get hannah’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Belki yeterince güçlü değilim ya da ya gerçekten bu izleme kültürünün bir yanı da buysa, beni geri plana atmak, varoluşumu geride tutup beni yok etmek ve kötü hissettirmek ve yok olmak.. çürümüş gibi.
Hep kendimi kandırıyorum sanırım. Sürekli bu bir seferlikti olabilir diye. Başka zaman ise vaktim yoksa bu vakitte şunu şunu yapabilirdim diye düşünürken kendimi saçma sapan videolar izlerken bulmak.. beni kötü hissettiriyor. Meşgulken daha verimli geçiriyorum zamanımı belki de, çünkü yapmak istediklerimi net görmemi sağlıyor. Ve gerçekten vaktim olmadığı için yapmak istediklerime vakit ayırabiliyorum ve tamamen kendi irademe bırakılmış bir vakitte ise kontrol ve kendimi yönetebilme gücümü kaybediyorum. Nefret ediyorum bundan.
Kesinlikle itiraf ediyorum ki cidden günlük bir şey izleyemeden duramıyorum yani alışkanlık olarak bağımlılık değil. Ama bu bile beni çok rahatsız ediyor. Kendimi hep üniversite sınavına hazırlanırken ki ‘ben’le ya da daha önce kendimde başarmış olduğumu hissettiğim anlardaki ‘ben’le karşılaştırıp şu anki halime üzülüyorum ya da gelecekte olabilecek kötü ‘ben’e bakıp o olmamak için çabalamam gerektiğini düşünüyorum ve her bir iki saatlik boş video izlediğimde ise acayip vicdan azabı çekiyorum. İşte tam olarak bu noktada kendimi kontrol edemeyince gerçekten kendime çok üzülüyorum bunun bir daha tekrarlanmaması için elimden geleni yapmaya çalışırken yine kendimi aynı noktada bulmak berbat bir şey.
En azından buraya yazmak da yapmak istediklerimden biriydi, geç de olsa gereksiz vakit kaybının (shorts izleyerek) ardından burada olmak ve kendimi kendime itiraf etmek beni bir tık rahatlattı ama inşallah bu konu hakkında bu kadar üzülerek bir daha yazmam, amin.
