Prane Korçës

Magjishëm qielli po zbukurohet,

Fresku i puth Korçës sytë,

Rrugicat si arterie të një zemre,

fillon jetën një ditë.

Ajo dritaret i hap kanatë,

Për ajër edhe diell,

Pastaj ia nis me këngë,

Në sytë e saj ka ndjenj’.

Ditët e Korçës janë të ndritura,

Si stolia e nuses në gushë,

Netët e saj janë të dashura,

Get Mariolla Kostandini’s stories in your inbox

Join Medium for free to get updates from this writer.

Remember me for faster sign in

Si e puthura në buzë.

Se ditët e Korçës janë të bukura,

Janë të bukura në çdo stinë,

Si mbrëmjet e saj nuk ka,

Serenatë për dashurinë.

Kur qielli shuan zjarrë,

E prushin lë mbi Koröë,

Lum kush i është pranë,

Pranë zemrës që këndon.

Se dashuria është vetë Korça,

Pran’ saj është lumturia,

Larg saj ka veç lot malli,

Larg saj, t’ik kot rinia.