Yalanlar
Bana küçüklüğümden beri hep çok dürüst olduğum söylenmiştir. Rahmetli annem istemedikleri bir şey yapıcağım zaman bile onlara yalan yerine doğruyu söylememi çok överdi. Bu özelliğimi ben de çok severdim ama sanırım dünya bu kadar yalansız olmak için çok ‘yalan’ bir yer.
Çocukken neden insanların yalan söylediğini hiç anlayamazdım. Bana çok büyük bir sıkıntı verirdi çünkü ve insanlar neden kendilerini buna maruz bırakıyorlar diye düşünürdüm. Zamanla biraz daha anlamaya başladım. Mesela bir arkadaşınızla aranızda bir iletişimsizlik var diyelim. Bu iletişimsizliği konuşmak istediğinizde o konuşmalar genellikle soğuklaşıp uzaklaşmayla biter eğer çok yakın bir arkadaşınız değilse. Ve bu arkadaşlıklar bite bite insanın çevresinde yardım arayabileceği kimse kalmaz. Yani siz de artık yalan söylemek zorunda kalırsınız çünkü insanın insana ihtiyacı vardır ve hayatımızda birilerinin de olması gerekir. Bunun sonucunda da o arkadaşınızla iletişimsizliğinizi konuşmak yerine yalandan gülersiniz, yalandan içinizdeki soğukluğa rağmen sohbete devam edersiniz. Bütün o arkadaşlıktaki samimiyet ve sıcaklık uçar gider.
Get Ozester’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Ya da işteki patronunuzun sizinle kaba konuştuğunu düşünelim. ‘Benimle bu şekilde konuşmanızdan hoşlanmıyorum.’ dediğinizde patronla daha fazla sorun yaşama ihtimaliniz o kadar yüksek ki… Ama eğer gülüp geçerseniz ve hiçbir sorun yokmuş gibi davranıp patronunuzun ne kadar kibar olduğu yalanını söylerseniz patronunuz sizi sevmeye bile başlayabilir.
Bu iki durumda da yalan söylemek zorunda bırakılmıyor muyuz sizce de? Yalan söylemezsek arkadaşlıklarımız bitiyor, işimiz daha çekilmez oluyor. Ama hani dürüstlük erdemlikti? Hani doğruyu söylemek önemliydi? Ama dünya hiç dürüst değil ve bu şekilde davrandığımızda bir şey kazanmaktan çok kaybediyoruz sanki.
İnsanlar gerçeklerle yüzleşmek istemiyorlar. Çünkü kimse kendisinde bir sorun olabileceğini, bir şeyleri yanlış yapmış olabileceğini görmek ve bununla yüzleşmek istemiyor. Ama dürüst olmanızı istiyorlar. Biraz ironik bir durum. Dürüstlüğünüz birinin yarasına dokununcaya kadar erdemlik galiba oradan sonra rahatsız edici bir özellik oluyor ve yalancı olmanız daha cazip geliyor.
Peki bu kimseyi tüketmiyor mu acaba çok merak ediyorum. Çünkü insanlar bu yalanlarla çok rahatlar ve bu durum benim mantığımda bir yerlere oturmuyor. Yani ben kötü olduğunu düşündüğüm bir şeyin neden iyi olduğunu söylemek zorundayım? Gerçeklerle yüzleşmek bu kadar mı zor?
Değinmek istediğim asıl nokta şu; yalan söylemek ya da yalan davranmak istemesek bile böyle yapmamızı isteyen bir düzen var ve sanki yalan söylemediğimizde bir şekilde cezalandırılıyoruz. Siz bu düzen tarafından kabul görmeyi umursamasanız bile bu düzen öyle ya da böyle karşınıza çıkıyor ne yazık ki ve dürüstlüğünüzü koruyamıyorsunuz adeta yalan söylemek ‘zorunda’ bırakılıyorsunuz.
