KPUTJE — Saranda Mehmedi
KPUTJE
Në fillim m’u kputën
telat e zanit
e u munova me e përcjellë dhimbjen —
hala po përcillem,
veç dhimbja asht po aty
tuj ulërit
ma shumë
ma shumë
në zgavrën e pafund
të brendisë sime —
tashma
të
zezë.
Masanej
m’u kput zemra!
Kjo zemër që kish duru
si toka trokun e kuajve
u kput siç kput dora e një fëmije
nji lule të sapoçelme pranvere.
Get Saranda Mehmedi’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
E
m’jankput edhe kambët,
kam mbet e gjunjëzume
para dhimbjes
si nji lis
para nji rrfeje.
E
veç lisi mundet me e marrë n’gji
nji rrfe.
Shifëm —
jam e tana
dritë.
Saranda Mehmedi, Prill 2025, poezi e pabotume.










