Mahkeme
İlkokulu köyde bitiren gençler şehir merkezinde bir şekilde lise eğitimine devam ediyorlardı. Eğitimin yarım bırakılması zorunlu olmadıkça mümkün değildi. Anlayış buydu ve bu anlayış yıllarca böyle devam etti, ediyor.
İkinci sınıftan itibaren ilk göçümüz olan küçük göç yani köyden şehir merkezine göç etmiştik. Köyde devam ettiğim birinci sınıf nasıl olmuşsa yok sayılmış, şehre göçten sonra oradaki ilk okulda tekrar birinci sınıfa başlamıştım. Zorunlu eğitim gereği ilk okula başlama yaşı yasal olarak yedi yaş olmalıydı. Oysa ben sekiz yaşındaydım ve ailem bu konuda yasalara aykırı hareket etmişlerdi. Bu suçun yasanın emrettiği bir para cezası vardı. Babam bu cezadan kurtulmak için çözüm bulmuştu bile. Yaşımın gerçek yaşımdan daha küçük olduğunu mahkeme kararı ile sabitlemek. Okul kaydından önce bu işlem gerçekleşmeliydi.
Get Selçuk Yüzbaşıoğlu’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Bir sabah erkenden babam elimden tutuğu gibi bilmediğim bir yere doğru yola çıktık. Okula başladıktan sonra sınıfımın arka penceresinden yıllarca seyredeceğim mahkeme binasıydı gittiğimiz yer. Orada suçlular hakim karşısına çıkıyor, kimi hapishaneye dönüyor kimi serbest kalıyordu.
Ya benim ne işim vardı burada? Suç işlemediğimi biliyordum ama neden gelmiştim buraya? Bizi orada gören arkadaşlarına babamın söylediklerinden işi çözmeye çalışıyordum. Çözmeye çalıştıkça içinden çıkılmaz bir hal alıyordu. Korku girmişti içime ama babam vardı yanımda ve onun sakinliği beni hem rahatlatıyor hemde biraz kızdırıyordu. Soranlara beni biraz küçülteceğini söylüyordu. Nasıl mı? İşte sorun da buydu. Ne demekti küçültmek? Boyum yaşıtlarıma göre biraz daha uzundu ama, ortam hiçte öyle boy kısaltacak bir yere benzemiyordu. Bazı arkadaşları babama zaten bayağı da büyümüş, biraz kısaltmakta yarar var gibi gülerek söyledikleri sözler beni iyice allak bullak etmişti. Benzer sözler o kadar çoğaldı ki bunun bir şaka olduğunu ve korkulacak şeyin boyumla ilgili olmadığını anlamıştım.
Derken hakimin olduğu salonun kapısı açıldı ve içeriden çıkan buruşuk üniformalı bir adam rahatça duyabileceğimiz mesafede olmamıza rağmen kulakları çınlatacak bir tonla ve soyadımı uzatarak benim adımı sesleniyordu. Bu tellal kılıklı adam beni hakim karşısına çıkmak üzere çağırıyordu. Hemen yanı başındaydık ve adımı yüksek sesle okuduktan sonra gelin der gibi bir işaretle bizi içeriye aldı. Yaşamım boyunca ilk defa hakim karşısına çıkıyordum. Yerimize geçip oturmak üzereydik ki ayağa kalk uyarısı ile babamla beraber hakim karşısında hazır ol konumunu aldık.
Hakim sert görünümlü ve bunu sesinin tonuyla, kullandığı üslup ile desteklemeye çalışan biriydi. Artvin, küçük bir şehir. İnsanların hemen her gün tesadüf de olsa görüştüğü, birbirlerini görme imkanı olan bir yer. Bu yüzden kimse kimseye yabancı gelmiyor. Hakimin babamla bir göz aşinalığından ileri gitmeyen samimi havası dikkatimi çekmişti.
O gün çok sık duyduğum ve artık şaka mahiyetini kaybeden espri son kez hakimden geldi. ‘’Demek çok büyümüşsün, sana bir yaş küçülme cezası verdim gitti’’ diyerek, gerekli yazılar yazıldı, imzalar atıldı derken benim yeni doğum tarihim 16.12.1958 olarak sabitlenmiş oldu. Böylelikle babam, bir yıl geç okula başlamanın cezasından kurtulmuş oldu.
