EVLAT
Çocuklarınız sizin çocuklarınız değil
Onlar kendi yollarını izleyen Hayat’ın oğulları ve kızları.
Sizin aracılığınızla geldiler ama sizden gelmediler.
Ve sizinle birlikte olsalar da sizin değiller.
Onlara sevginizi verebilirsiniz düşüncelerinizi değil.
Çünkü onların da kendi düşünceleri vardır.
Bedenlerini tutabilirsiniz, ruhlarını değil.
Çünkü ruhlar yarındadır.
Siz ise yarını düşlerinizde bile göremezsiniz.
Onlar gibi olmaya çalışabilirsiniz ama sakin onları
Kendiniz gibi olmaya zorlamayın.
Çünkü hayat geriye dönmez, dünle bir alışverişi yoktur.
Siz yaysınız, çocuklarınız ise sizden çok ileriye atılmış oklar.
Okçu, sonsuzluk yolundaki hedefi görür
Ve o yüce gücü ile yayı eğerek okun uzaklara uçmasını sağlar.
Okçunun önünde kıvançla eğilin
Çünkü okçu, uzaklara giden oku sevdiği kadar
Başını dimdik tutarak kalan yayı da sever…
Halil Cibran
Şu hayatta sanırım çok fazla şeyi değiştirmek isterdim geçmişte yaptığım seçimlerle ve istikametine yöneldiğim kavşaklarla ilgili..
Ama eğer bir öncelik sırası yapabilseydim; anne olmakla ilgili tercihlerimi değiştirdim ilk olarak; özellikle yaşadıklarımdan sonra. Bazen evliliklere dair konuştuğumuz zaman bir resmi ve bir gayri resmi ilişki yaşamış ve her ikisinde de ciddi acılar çekmiş nihayetinde de ayrılmış biri olarak sevmek üzerine hep olumlamalar yapan hatta teşvik de eden ben çocuk sahibi olmak üzerine kesinlikle tavsiyede bulunamıyorum..
O kadar uzun vadeli ve o kadar kör bir yatırım ki hele de bu çağın metropollerinde bir evladı nakış nakış işlemek, kendi yününden yumağından ve kumaşından katarak.. Yeni neslin sığlığı, bencilliği ve duyarsızlığını öğretmenler odasında konuşurken zaman zaman ‘’benimki ne dedi geçen gün biliyor musunuz..?’’ cümlesini kuranların daha evlatları ergenliğin eşiğinden adım atmamışken şaşkın ve çaresizce medet umuyorlar çocuk kumaşına eli deyen çevrelerinden..
Hep dediğim bir cümle var; yüz tane bebeğe bakabilirim bu ömrümde ve hatta on tane çocukla aynı anda haftalar / yıllar geçirebilirim ama bir tane daha ergen ile yaşayacak takatim kalmadı..
Organik bir anne olmadım ama güvenli rutin ortamında disiplinli geçen çocukluklarında çocuklarımla çocuk olmayı, bol bol kitap okumayı, oyunlar oynamayı, dans etmeyi, sohbeti, şehir gezilerini, çanta sırtta turist olmayı, seçtiğimiz filmleri izleyip üzerine kritik yaptığımız bol gülmeli taklitleri hiç ihmal etmeden yaşantıladım..Çok güzeldi ve keyifliydi her bir çocukluk anımız.. Krizlerimiz olsa da aşılamayan bir badire yaşamıyorduk çünkü malzeme bizdik, biz bizdendik ve kendi içimizde kendi dalgalarımızla yoğrulup yine kendi yatağımızda akabiliyorduk.. Oysa okulun kapısından girdiği anda sizin ailenizin bir ferdi değil de ortamın bir üyesi olan çocuğunuzun ne kadar değişebileceğini bilmek zormuş..
Kaşık çatalla yemek yerken avuç içiyle yemeklere dalan, gezilerde çöp kutusu bulamadığı için suyunu saatlerce elinde gezdirirken elindeki her fazlalığı ortalığa bırakan, okuduğu kitaba kattığı hayalleriyle kitap okumayı size bir kez daha sevdirirken kitaplara sırtını dönen çocuklar için eğitim sisteminin açıklaması tek bir kelime : ergen..
Bizim neslin ergenliğini düşünüyorum. Bir arkadaşımın söylediği bir cümle vardı ‘’biz ailelerimizi üzmekten çekinirdik..’’ o öyle değildi aslında.. Biz ailelerimizi severken; sevmeyi bilen bir nesildik.. Tüm öğrencilik hayatımda bir yaşlı karı kocayla büyürken ‘’şu çarpma nasıldı ya, bölmede burasını nasıl yapıyorduk?’’ diye sorma şansım olmamasına rağmen hep çok başarılı olmaya çabaladım; rezil babamın gölgesinin altında eğilmek zorunda kalan dedeme duyduğum büyük sevgi yüzünden, başı dik dursun diye yeniden..
Okuldan bir tek olumsuz cümle duyarsa bana yine öyle güzel bakmaz, gülüşü solar diye korkardım.. Bir tek hayalim vardı lise yıllarımda; üniversite diplomamı dedemin yorgun ellerine bırakacaktım ve o hayatının en büyük gururunu yaşayacaktı bana verdiği o sıcacık sevginin mahsülünü toplayarak.. Ha bu kısım ayrı bir hikaye çünkü Rabbimden alacaklı olduğum bir Haziran ayı var; tam da mezuniyetimin arefesinde dedemi yanına almasına dair;bu mevzu O’nunla aramızda..
Ama ne onu ne de beni seven öğretmenlerimi ve dostlarımı üzmemek için ihtimam gösterirken yaşam ibremin manyetiği bu vefa duygusuydu, sevgiydi..
Biz sevmeyi biliyorduk, vefayı biliyorduk, bencilliğimiz bir başkasının ruhuna yaralar açacak kadar keskin uçlu değildi ve hırslarımız zorbalığımızı değil çabamızı biliyordu.. Merhameti kimse öğretmezdi, kediyi/kuşu/çocuğu/kamu malını/parkı/bahçeyi talan etmezdik; talan ederek değil ihya ederek oynardık oynayacaksak..
Dedem ya da babaannem beni karşılarına oturtup merhameti tanımlamadı hiç bir zaman ya da bir başkasının acısıyla alay etmemem gerektiği hakkında konuşmadı benimle; yalana ihtiyaç duymadım ki bir eylemle ya da sonucuyla karşılaşayım..
Get Leyl Semin Arya’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
İstedim ki ben de çocuklarımın hep yanında olayım ve yaşarken beraber onların minik adımlarıyla ilerleyelim.. O yüzden geçmişe baktığımda hem anneliğimle, hem o yaşlardaki çocuklarımla gurur duyuyorum; her ne kadar ben çok yıpransam da tanıyanların ‘’ne güzel yetiştirdin sen bu çocukları/ne güzel bu çocuklar..’’söylemleriyle muhatap oluyorum..
Peki tüm bu normal-miş gibi olan çocuklara dair derdim ne, değil mi..?
Sigara içen çocuklarınızın esrara ne kadar kolay ulaşabildiğini, kimyasalları ne kadar ucuza ve her yerden rahatalıkla temin edebildiklerini, denememek için de hiç bir neden bulamadıklarını biliyor musunuz? Oğlumla beraber kullandığını bildiğim iki tane ve ondan daha ufak(14 yaş) çocukların ailelerine haber verdim aynı sitede oturduğumuz için. Bana inanmadılar, çünkü onların çocukları öyle kötü(!) şeyler kullanmazdı.. Oysa o gece oğlum o bana inanmayan annenin oğluyla hap denemişti, neredeyse kör olmanın eşiğine gelerek.. Bu tek bir örnek değil, daha çocuk doktoruna götürürken 38 derece ateşli haline kıyamadığınız ortaokul yaşlarındaki kızlarınızın neler yaşadığına dair bir fikriniz var mı? Ben 8.sınıfta olmasına rağmen çocuk gülüşlü küçücük bir kız çocuğunun sevgilisine attığı çırılçıplak dans videosunun bir anda Bağdat Caddesindeki akranlarının eline düştüğünü ve aynı videonun sadece oğlumun telefona en az otuz farklı numaradan gönderildiğini gördüğümde şaşırmamayı öğrendim galiba..
Kızımın ergenliğinde daha gençtim ve sanırım duygu bağlamında onun damarlarını yakalamak daha kolay oluyordu.. Gerektiğinde bir psikolog onu yönlendirebiliyordu ve elbette seansa gitmek onun için; oğlumda olduğu gibi ruh hastalığını tescilleyen değil de story paylaşımına havalı bir malzemeydi..
Zormuş anne olmak.. Canınızın yanacağını bilerek susmaya çabalamak, ateşe uça uça giderken kanadını kestiğiniz için sizi tırnak ve gagalarıyla yaralayan bir can kuşunun hem uçmasını istemek hem de uçmasını engellemek..
Onlar benim malım ya da hazinem değil; ganimetim ya da gelecek için yatırımım olmadılar hiç.. Onlara olta verip balık tutmayı, seçenekler sunup istedikleri şekilde ilerlemeyi, renkleri öğretip kendi tercihlerine bulanmayı, tüm notaları dinletip sevdikleri müziği dinlemeyi seçtim yol arkadaşlığı yapan bir anne olarak.. Bir birey olurken bana borçlu değil sevgi dolu hissetsinler diye umdum..
Tüm bu süreçte zorlandığım tüm anlarda Cibran cümleleri sağalttı yaralarımı, peygamber dahi çocuğunu gemisine bindirmeye ikna edememişse sen kim oluyorsun da sözünü saymamasına bozuluyorsun diye teselli ettim acıyan yüreğimi..
Duygularıyla, düşünceleriyle boğuşan bir anne olarak uzun zamandır yazıp yazmamak konusunda da çok düşündüm çünkü zihninden geçenlerden değil ama teninden çıkan söz ve eylemden sorumludur insan; elim gitmedi.. Yine aynı hataları yapabilirdim uğruna yanıp kül olduğum pek çok şeyde; tutkularımı ertelemezdim yine ve elbette kendi hatalarıma paşalar gibi sahip çıkar diyetini de öderdim..
Yine evlenirdim belki aynı adamla, belki yine İstanbul için ölüp biter ama pişman olacak kadar bıkabilirdim bu keşmekeşteki bitmek bilmeyen çabalarım sonrasında burada yaşamaktan.. Paramı çok da tutmaz yine gider en olmadık gezmelere harcardım.. Yine öğretmen olabilirdim, yine motor sürerdim ama belki daha erken başlardım bu sefer..
Yine aynı insanlara aynı şansları verir ve yine pişman edilebilirdim.. Nihayetinde bu benim yaşamım ve ben her ne yaşadıysam hesabı her seferinde tek başıma tamamıyla kapatıp ödedim.. Kayıplarımı da arslanlar gibi yaşadım..
Evlat böyle bir şey değilmiş.. İçinizdeki o güçlü önseziyle olabilecekleri görürken avuçlarınızdan akıp giden o yaşam karşısında oluşan acının yok etme gücü o denli fazla ki… Kimsenin söndüremediği hayat ışığımı gözlerimden çalan, kimsenin rengini tarif edemediği o gülüşümü solduran tek bir şey oldu hayatımda; evlat…
Yaşarken, yaşattıklarıyla ve yaşayacaklarıyla içimde oluşan o hissin tarifini sanırım ancak lavların arasında usul usul gömülen biri anlatabilirdi..Çekip gidemediğiniz, kalıp seyretmek istemediğiniz bu öykü, sizin değil ki…
Bir kadınla bir erkeğin paylaşabileceği tüm mutlulukların zirvesi evlat derdim.. İlişki kötü bitse de kanını ve canını katarak yoğurduğun o hamura saf sevgi katıyorsun ya hele de benim gibi anasının babasının çöp poşeti gibi kapıya bıraktığı o çocuksan, aile kavramının sihrindeki ışıltıya daha çok inanıyor ve hep sımsıkı sarıp sarmalamak ve kendi eksik parçalarını en iyi bildiğin yerlerin o dokunaklı ezberiyle evlatlarında nakış nakış tamamlamak için elinden gelenin en iyisi için yaşıyorsun..
Ama belki de fragmanını izleyebilseydim hayatımın; ben anne olmayı seçmezdim..
