Birkaç Metre Arayla
Biraz uzun bir alıntı olacak: “ Şu hayata bir bakınız: güçlülerin küstahlığı, avareliği, güçsüzlerin cahilliği, yabaniliği, her yerde aklın almayacağı bir yoksulluk, darlık, soysuzlaşma, sarhoşluk, ikiyüzlülük, yalan… Bununla beraber bütün evlerde, sokaklarda sessizlik, güvenlik; şehirde yaşayan elli bin kişinin içinde bağıracak, öfkesini yüksek sesle haykıracak bir kişi yok. Yiyecek almak için pazarda gezenleri, gündüz yiyen, gece uyuyanları, saçma konuşanları, evlenen, ihtiyarlayan, ölülerini sessiz sedasız mezarlığa taşıyanları görüyoruz, ama acı çekenleri görmüyoruz, duymuyoruz; hayatta korkunç olan şeyler de perde arkasında bir yerlerde geçiyor. Herkes sessiz, rahat. Protesto eden yalnız dilsiz istatistik: şu kadar insan çıldırdı, şu kadar içildi, şu kadar çocuk gıdasızlıktan öldü…”
Bir şekilde, bir yerlerde, belki bir bilgisayar programının içerisindeki bir rakamdan ibaretiz. Aramızda ince duvarlarla, belki birkaç metre aralıklarla oturuyoruz evlerde. Biz, günün getirip bıraktığı sorunlarla boğuşup da uykuya dalamadığımızda, o incecik duvarın hemen ardında horul horul uyuyan başka insanlar var. Su borusundan gecenin bilmem kaçında gelen sesler, uyandırıyor belki bizi, başkasının ihtiyaç giderdiği anlaşılan sesler.
Sakin tarafta kalmak gerek. Birkaç metre arayla mutlu, mutsuz, üzgün, heyecanlı, aklını kaybetmek üzere, aç, sarhoş, rahat vs. bir şekilde oturuyoruz. Birbirimizin dark tarafını kesiyoruz oturduğumuz açılarla. Sadece biraz daha düşünceli olmakla, belki dünya cennet olmayacaktır ama en azından iyi bir şey yapmış olacağız. O iyi şey nedir? O iyi şey, klişe belki evet ama, yere içtiğin kola kutusunu atmamak, birine gerçekten merak ettiğin için “bugün nasılsın?” diye sormak, babasını kaybedenlerin olduğu yerde babanın babalar gününü sosyal mecralardan kutlamamak, bırak baban ve senin aranda kalsın, böylesi daha özel kılmaz mı aranızdaki sevgiyi?
Get Sercan Candemir’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Bu yazıyı Vivaldi’nin Bajazet operasından bir arya, “Sposa son disprezzeta”yı dinleyerek yazdım çoğunlukla.
Yukarıdaki alıntı Anton Çehov’un Bektaşiüzümü öyküsünde geçiyordu. Yordam Edebiyat’tan okuduğumda Bektaşiüzümü olarak çevrilmişti öykünün adı. Başka yayınlarda Frenküzümü olarak yayınlandığını gördüm.
Gündüzleri işlerde güçlerde, akşamları uzunca yollardan sonra evlerde, düşüncelerde, yataklarda, uyuyamadığımızda, sabah alarmlarında, otobüslerde, işlerde güçlerde, akşamları uzunca yollardan sonra…
