Giderim
Sabahları ODTÜ 2. yurt kantinine gidip bir bardak kahve ile eşlik eden sigaranın terapi seviyesinde olmasada ruhuma iyi geldiği doğruydu. Yaza girmek üzereydik. Finaller başlamak üzere olmasına rağmen pek de dert edinmiyordum. Ancak bu diğer bölümlerde okuyan arkadaşlar için kabul edilebilir tarafı olmayan, ilahi adaletsizliğin vücut bulmuş hali olarak görüldüğüne eminim. Üniversitenin diğer bölümlerinde Mayıs ayı çile ayı demekti. Kan ter gözyaşı kıvamında sınavlardan çıkılır, sınavlara girinirdi. Benim gibilerin aylak aylak dolaşması pek de hoş karşılaşılanan bir durum değildi. Kantinde sabahlamış bir öğrenci terliklerle inmiş bir şeyler alıyor, bir diğeri derse yetişmek için hızlı adımlarla hareket ediyordu. Anlamsız rahatlığımla kahvemi zar kıvamında ince plastik bir bardakta alıp, içinde karıştırırken eğilip bir miktar kahveye karıştığını düşündüğüm karıştırıcıyla karıştırarak dışarı çıktım. Güzel sigara içerdim. hakkını vere vere, efkarı içime çeke çeke. Ruhuma işleyen sözleri daha anlamlı hale getirmeye yarayan bir araçtı benim için sigara. Hiçbir anlamı olmasa da bu anlamı ben üretmiştim ve gayet de yakışıyordu işte. Eski günlerdi işte, biraz delikanlılık, biraz aylaklık biraz da aşkın halleri.
Get Dilimin Ucunda Kelimeler’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Tamam gideceksin anladık da bu kadar da kendini paralama be abicim. Nasıl bir ruh haliyle söylüyordu bu dizeleri? Aslında hepsi Yusuf Hayaloğlunun düşünceleri Ahmet Kaya sadece güzel seslendirmiş işte. Ama gerçekten çıkıp gidecekmiş gibi, dertli, kederli belki biraz da öfkeli.
Bize kalanın ne olduğunu bu kadar güzel kim anlatabilirdi. Çünkü insanlığa bırakmak istediğimiz değildi. Binlerce fidan ekmiştik halkın çölüne, su vermediler eğildi.
Sigaramdan son nefesi de çekip bardağın dibinde kalmış bir miktar kahveye atarak tekrar içeri dönmüştüm. Milletin derdi ayrı benim derdim ayrıydı. 1998 yılının Mayıs ayıydı. Elimde bere takmış tebessüm eden Ahmet Kayanın fotoğrafının olduğu kaset kapağını inceliyordum. Walkmenime taktığım kaseti kaç sefer dinlediğimi bilmiyorum. Yedek pillerle birlikte epey çevirdiğimi hatırlıyorum. Bir şey daha hatırlıyorum o bahar sabahında. Kırgınlık.
Sözünü tuttu Ahmet Kaya. Tam 1 yıl sonra ülkeden ayrıldı. Gitti yani. Tam da dediği gibi. Değer miydi değmez miydi bilmiyorum ama benim kırgınlığım bizi o ana benzer harikulade duygulardan mahrum edişineydi. “Artık gitti ve bir daha dönmeyeckti.”
