Ocak 2008
• “Elizabeth: Altın Çağ” turistik bir saray turuna benziyor. Bir cazibesi yok değil ama sarayın tarihine ve barındırdığı öykülere, sığ cümlelerle teğet geçiyor. Shekhar Kapur’un kamerası da, mütemadiyen tüllerin, aynaların, sütunların arkasından baktığı için olsa gerek, meselenin özüne hayli uzak.
• Ayın yorumu “Elizabeth”ten çıkan bir hanımefendiden: “Tarihte ne enteresan şeyler olmuş.”
• “Michael Clayton-Avukat”ın şaşırtıcı ve güzel yanı klasik hikaye anlatımını umursamaması. Sahneler arasında neden-sonuç ilişkisi gözetmiyor. Seyirciye “vermesi gereken” bilgileri vermiyor, verdiklerini araya sıkıştırıyor. Gerilimi sabit bir hızla yükseltmiyor; önce usul usul ısıtıyor, sonra altını açıyor, sonra bir tadına bakıp tekrar kısıyor, sonunda toparlayıp servis ediyor. Üstelik bütün bunları bir plan dahilinde yapıyor.
• “A History of Violence/Şiddetin Tarihçesi”nden hallice olmakla birlikte, “Eastern Promises/Şark Vaatleri” de bildiğimiz Cronenberg ses tonuna, gücüne ve formuna yaklaşamıyor. Altında başka bir yönetmenin imzası olsaydı, hayranları yine hayran olmaya devam eder miydi emin değilim.
• “Beowulf-Ölümsüz Savaşçı”yı izledikten sonra artık iyice emin oldum: Robert Zemeckis’in iki seferdir “hareket yakalama” yöntemiyle film yapmasının sebebi, aklındaki kamera açılarını ve çerçevelerini normal yollardan elde edememesi. Fakat bu yöntemin, işin tekniğini öne çıkarıp hikaye ve kamerayı arka plana atan bir tarafı var ki, Zemeckis’in aleyhine çalışıyor.
• ““Korkak Robert Ford’un Jesse James Suikasti”ni (adı da kendi gibi gereksizce uzun) neden sevmediğimi geçen ay Seyir Defteri ölçülerinde anlatırken eleştirmenlerin filme bayılacağını biliyordum. Fakat dergideki yıldız tablosuna bir baktım, uçurum sandığımdan da derinmiş. O kadar yazar içinde filme 3'ten az yıldız veren tek kişi bendenizim. “Battı balık yan gider” diyerek eylemlerime şu tespitle devam etmek isterim: “Beowulf-Ölümsüz Savaşçı”, kahramanlığın doğası, yeniden üretilmesi ve toplumsal yansımaları hakkında “K.R.F.J.J.S.”den daha derin ve anlamlı şeyler söylüyor.
• “Kabadayı”da oyunculuklardan kimi diyaloglara, sanat yönetiminden sahne açılış/kapanışlarına kadar yolunda gitmeyen çok şey var. En başta geleni de yönetmenlik. İşin ilginç tarafı, filme emeği geçenlerin çoğu öyle değerli isimler ki insan “Herhalde onlar da pek parlak bir film olmadığının farkındadırlar” diye düşünmeden edemiyor.
Get Seyir Defteri’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
• “Beyaz Melek”i izleyenlerin katılacağı bir kampanya düzenliyorum. Eğer “Mahsun Kırmızıgül Türkiye’nin Chaplin’idir” diyorsanız DİLİNKEMİĞİKALEMİNAYARIYOK yazın bir yere gönderin, eğer “Mahsun Kırmızıgül Türkiye’nin Hitchcock’udur” diyorsanız HITCHCOCKKİMDİYA yazın başka bir yere gönderin, “Temel Sinema Bilgileri” kitabı cebinize gelsin.
• “Mio fratello è figlio unicoAbim Evin Tek Çocuğu”nu, hayatları boyunca zikzaklar çizen bir abi-kardeşin öyküsü olarak izleyebilirsiniz. Veya hayatı boyunca önderlik edecek birilerini arayan bir abiyle, hayatı boyunca inanacak bir şeyler arayan bir kardeşin öyküsü olarak.
• Hepsi aynı gün, aynı sinema salonunda geçen üç anekdot anlatayım önce:
1. Sinema gişesindeyim. 30 yaşlarında bir adam bilet almış. Kız arkadaşı geliyor, “Hangi filme aldın?” diye soruyor. Adam “Love Hurts’e aldım” diyor. Küçük bir sorun var: “Love Hurts” bir film değil, “The Heartbreak Kid-Şıpsevdi” afişinin tepesinde yazan slogan.
2. Aynı gişe. 20'li yaşlarda iki arkadaş konuşuyor. Biri “Abim Evin Tek Çocuğu’na mı gitsek acaba?” diye soruyor. Öbürü “Ne ki o?” diyor. Cevap: “Bilmem.”
3. “Metres”e bilet alıp salona giriyorum. Jenerik başlayınca arkamdaki dört kişilik gruptan yükselen ses: “Bu film Fransızca galiba.”
Böyle şeylere çok şahit olmama rağmen hâlâ şaşırıyorum. Anlamadığım şu: Gazeteler, dergiler, her televizyonda sinema programları, internet, wap derken, bu bilgi bombardımanı altında bu bilgisizlik nasıl mümkün olabiliyor? “Nedir bu cehalet?” demeye çalışmıyorum. İnsanlar filme gitme kararını nasıl bu kadar üstünkörü veriyor, paralarına, zamanlarına hiç mi acımıyorlar, onu merak ediyorum.
Nitekim “Metres”teki o dörtlü, filmin yarısında çıktı. E ama gelip afişten film seçmeden önce bir yerden iki satır okuyun yahu. Sizin için söylüyorum, yoksa ben görev icabı bir sürü abuk sabuk şey izliyorum zaten.
