Çizgi-270627
İşkence, ruhu ve kalbi iki aksamıyla kıskacına aldı. Sıkıyor, nefes alamıyor. Ruhu artık ikiz..
O ikiz kardeşler birbirine pek iyi davranmıyor. Biri sabit, güvenli sığınağında planlarını yapıyor, ütüsünü yapıyor, temizliyor derliyor topluyor. Kontrol listesi elinde ve hep mükemmel olmak zorunda. Saçı herzamanki gibi yapısı ve kıyafetleri seçilmiş, kırışıksız. Yeri ise mutfağın içinde, ama gözü penceresinin ötesinde…
Öteki seyyah, sırtında taşıdığı çantada farklı benlikleri yer alıyor. Hepsinden birer tutam aldı, iksir gibi tüplere ayrı ayrı koydu. Yürüdükçe her bir şişenin şangırtılı sesi ayak sesine eşdeğer halde. Heybesi biraz ağır, taşlı o toprak yolda ip sandaletleriyle, bazılarıyla vedalaşmak zorunda olduğunun farkında. Eldeki haritada sadece yer alan işaretler bulunuyor, geçiş yolları sadece görülüyor. Bilinmezliğin tatmininde daha da hızlandırıyor adımlarını. İçerdiği tutku parlak ve alevden içini yakıyor. Nefesi bu yüzden biraz kesiliyor. Suskunluğu cesaretsizliğinden değil, yorgun heyecanından.
Sabit, bu günlerde pek bir pencereden uzaklara dalıyor. Şarkısında bir kelime yakalanıyor. Geçtiğimiz günlerde o kelimeleri tek yazmaya karar verdi. Tüm kayıplarının yerine koydukları ve koyamadıklarının derdinde. Ama o yine de tüm ayrıntıları yine eksiksiz yerine getiriyor. Bir yandan da sesi çıkmıyor, ne de olsa sesi çıkarsa şikayet gibi algılanıyor. Şikayet onun için zayıflıkla eşdeğerdir. Zayıflık onun gölge yanıdır. Korunmaya uygun, güvenin varlığı ve bir miktarın kısıtlı olması. Sahi Sabit hiç görülmedi mi?
Seyyah'ı ilk keşfeden Kaşif… Kaşif bir süredir yolda olan bir seyyah, umarsız ve anda öyle söylüyor. Yürüyen ama izi olmayan bir ruh.
Sabit'i ilk bulansa bir Asker… Hayatındaki tüm kilittaşlarını bir plana ve hizaya çekmiş, araba oyunu oynayan bir çocuğun tüm araçlarını büyükten küçüğe ve renge göre sıraladığı birisi.
Kaşif ve Asker iki mihenk taşı bu ruhunda. Her yerde korkuları ayrı, yerlerde farklı. Tek ortak özelliği ikiz ruhlarında olmaları.
Hikayeye Nereden başlanabilirse tam ortasından, tam ortasından başlandı bile. Oysa çember denildiğinde insanın aklına ne gelir, dışı mı içi mi? O kız benim, ben o çizgiyim…
Get IntuItIon’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Çizgi günün düzenli silikleşiyor ve ben nerede ruhumda iki kişileşmeye çalışan benlikte netleştirmeye çalışıyorum.Bir el çizgiyi çizerken, hangi el olduğu tahmin ediliyor, diğer el üstünden birkez daha sürekli silikleştiriyor. Öyle bir ahenkte ilerliyor ki bu. Ayışığı sonatındaki ezgiye benzer…
Sabit ve seyyahın yolculuklarını her gün izleyecek bu ezgi.
Seyyah — -
Bugün biraz yorgun, güç kaynağından yoksun. Çevresi sarı çalılık ve taşlarla dolu. Çölden hallice bir bozkırın ortasında. Gerisinde ve ilerisinde dağlık alanlar belli değil, tam da seçilemedi. Sırttaki heybeyi bir süre indirdi için, çok yorulmuştu. Çantasını yere koyduğu cam şişelerinden gelen tıkırtılar bu yolculukta onu heyecanlandırmadı.
Sanki bağını kaybetmiş gibi.
Kaşiften kalan sözler haritasına göz atıp tekrar yoluna devam ederdi. Sözleri hep bir harita oldu ona. İçindeki sezgiyi nereye yönlendireceğini bilen o sözler ilhamın kendisiydi.
Bu sefer o sözlere baktığında o kusursuzlukları göremedi. İçini bir korku kapladı. Bu bozkırın ortasında, çantasındaki benliklerle yola devam etmeliydi. Ama nereye gideceğini bilmiyordu. Durdu, derinden bir nefes aldı. O nefesin tüm zerrelerine kadar ilham alınması diledi. Diledi, ve bekledi.
Sabit — -
Bugünlerde günlerden her gündü. Uyandı, itinayla çarşafı düzeltti. Bir kontrol yapıldı, tamamdı. Mutfağa geçti ve kahve makinesinin hergün ürettiği problemlere artık daha az tahammül edebildiğini farketti bir an. Ama bir an… Kahve makinesini temizlemeye başladı. Küflenmiş telveler oradan yayılırken çöpe, İçindekilerin benzerliği olan tuhaf yakınlığı onu biraz şaşırttı. Rahatsızlık duydu ama sonuçtan. Onun hayatı tam bir düzendi, iyi kurgulanmış ilmek emek verilmiş.Ninelerimizin mutfak raflarındaki her bir dantel gibi teker teker işlenmiş, ütülenmiş ve serilmiş. Mükemmel bir nizamdaydı. Soğumuş kahvesini alıp pencereye geçti. Mevsim sonbahardı, yapraklar dağılmıştı. Sebepsiz iç sıkıntısını bastıran Sabit, yapacağı diğer işler için acele ve büyük bir yudum kahvesinden çekti…O gün bilmiyordu ki, kendiyle ayrılacağı ilk gündü.
Asker o sabah yine bir gece önceden kalma, nefesindeki keskin kokuyla Sabit’e günaydın dedi. Salonun köşesinden geçerken kısa bir an silüetini göstererek. Küfleri temizlenmiş kahve makinasından kahvesini alıp, kendi mağarasına geri döndü. Sabit hep şaşırırdı, bu kadar büyük bir dünyadayken, nasıl bir sandalyede yaşayabiliyordu? Onu orada unutsa, senelerce orada kalabilirdi. Asker’in hikayesi aslında bir kendi kendini yok edişti ona göre. Sabit onun gözlerini görüyordu, kayboluşunu…Elinden hiç bir şey gelmiyordu. Hoş artık elinden bir şey de gelsin istemiyordu. Tam da o anda içini bir sıkıntı kapladı Sabit’in. Bu boşvermişlikle nereye giderdi bu iş. Bak yine bir belirsizlik. Düşünüp hemen planlamalıydı. Bu işin nereye gideceğini evrileceğini tahmin etmeliydi. Her neyse dedi, kariyer basamağına ekleyeceği bir sertifika için daha aldığı eğitime katılmak üzere kendine çekidüzen verdi. Evet şimdi kendini tanıtmaya ve egosunu sevmeye hazırdı.
