Ruhumun adı “Tek”
Bilmiyorum.
Aslında bu kelimeyi o kadar sık kullanıyorum ki, neyi bilmediğimi bile bilmiyorum. Sıkışıyorum, eziliyorum ama özüm bile çıkmıyor ortaya. Aslım, ana fikrim, bunu yaşatan her neyse artık… yok.
Bulamıyorum.
Arıyor muyum? Onu da bilmiyorum. En azından burada neyi bilmediğimi biliyorum. Bu cümleleri yazarken neden ağladığımı bulamıyorum. Neden kötü hissettiğimi, neden kendime değer vermediğimi…
Söyleyemiyorum.
Get rumeki’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Duygularımı, hissettiklerimi, düşündüklerimi bilmiyorum, bulamıyorum ve söyleyemiyorum.
Zeminden aşağı doğru uzanan bu hortumun en tepesini yerdeki parkeler olarak düşünürsek; zemin ayaklarımı balçık misali içine çekiyor, tavan siyahlaşıp üzerime kapanıyor. Ama yine de ses çıkaramıyorum.
Göremiyorum.
Kendimi iyi göremiyorum. Değerimi göremiyorum. Bir yolu varsa — belki — bu işin içinden çıkarabilecek, o yolu ben bilmiyorum, bulamıyorum, söyleyemiyorum, göremiyorum.
Ya da işin pozitif tarafından bakarsak sadece yalnız olduğumu görüyorum.
Etrafım doluyken bile ruhumun adının “tek” olduğunu hissediyorum.
Ve ben bu cümleleri ‘tek’ ile birlikte yazıyorum.
