Bir Limonata Eşliğinde
Geldim! Herkes bunu bekliyormuş gibi geldim. Herkes dediysem ben ve kendim, bir de bunu gören her kimse… Geldim.
Bir şeyleri romantize etmeyi bırakırsam yazacağım da tam tersi romantize ettiğimde yazarken buluyorum kendimi. Ama en azından hep bu ikisi sayesinde oluyor. Bunu da yanımda kendi aldığım sarı bir çiçek, bir limonata ve Camilo Cabello-Never Be The Same eşliğinde yazıyorum. Müzik çoğunlukla olur bu arada. Şarkıyı dinleyin, güzelmiş. Romantize etmek demişken, genellikle güvenli alanda hissettiğimde yani güvenli bir his oluştuğunda, kafamda ve içimde bir şey yükseliyor ki öyle geliyorum.
Spor da benim için öyle; izlemek, takip etmek, hakkında yazmak. Zaten işimi de böyle seçtim, bu blog da böyle açıldı. Bu aralar hepimizi meşgul eden Dünya Kupası var. Hangi Dünya Kupası? Çünkü, bence öyle. Futbol ağırlıklı bir pasta var ve ben de onun içindeyim. O nedenle normal karşılamakla birlikte diğer branşlarda ve başka takım sporlarında da olduğunu hatırlatmakta fayda var. Bu arada şarkının aynı kısmı 57 tekrar falan yaptı zira instagramda bir videoda denk geldiğim ve sayesinde buraya oturduğum için hiç kapatmadım. Devam edersem… Futbolda Dünya Kupası, hentbolda 18–20 yaşlarda kadın ve erkeklerde Avrupa ve Dünya Şampiyonaları, yine kadın ve erkeklerde A Milli Takımlarımızın Avrupa ve Dünya Şampiyonaları var. Voleybolda kadın ve erkeklerde Milletler Ligi devam ederken, Avrupa Şampiyonası da gelecek. Bu yaz çok güzel ve özel bir yaz olacak.
Başka ülkeleri, başka oyuncuları takip etmek, sabaha karşı maçlar izlemek ya da akşam 10 maçları izleyip sonra da film izleyerek geceyi kapatmak ruhumu besleyen şey. Bu arada bir turnuva yazın oynanıyorsa 22’deki maç akşam maçıdır. Belki de ben gündüzle vedalaşamadığım için de bu böyle olabilir, her ne kadar yaz akşamlarını aşırı sevsem de. Şarkıyı değiştirdim bu arada, yani başka bir video denk geldi haberiniz olsun…
Get Sena Delihüseyinoğlu’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Dünya Kupası ile ilgili bizim adımıza söyleyecek çok şey var; birçoğumuz da dile getirdik zaten. Erken elenmenin, oyunun, yapılan açıklamaların ve daha bir sürü şeyin bizi tatmin etmediği aşikar. Farkı anlatabilmek adına, Euro 2020’de gruplarda olağanüstü kötü mücadele etmiştik. Galler maçı hala hafızamdadır, sahada yürümüyorduk bile. Çok çok büyük hayal kırıklığıydı benim için. Üstelik milli takım ile yeniden yakınlaşma, toparlanma gibi bir süreç başlangıcıydı; böyle addediyorduk hepimiz. Bugün 2026 Dünya Kupası’ndaki kısacık yolculuğumuz, o günü dahi geride bıraktı ve ben buna hala inanamıyorum. Yaklaşık 2 sene önce Euro 2024 oynandı. Hatırlıyorsunuz değil mi nasıl hazırlanmış nasıl coşkulu ve mutluyduk? Çünkü, takımdık ve bu en iyisiydi. Elimizden gelen mücadeleyi gösteriyor, oyun planına sağdık kalıyorduk. Turnuva genelinde en heyecanlı takip edilen maçlar bizimkilerdi. Sanırım farkı yeterince anlatabilmişimdir. Ne var biliyor musunuz? Bir hatayı aynı yerden aynı şekilde yapıyorsan yeni bir yola dönmenin vakti gelmiştir. Fatih Terim’in dediği gibi, “biten bir şey, başlayan başka bir şeydir”.
Hentbolun özelinde bir şeyler söylemek istiyorum. Sanırım son 2 senedir falan futboldan sonra voleybolla birlikte en çok takip ettiğim ve dolayısıyla hakim olduğum alan. Genç yaş takımlarından 50. Yıl için belgesel yapmaya kadar düşünebilirsiniz, bu konuda habitatım baya genişledi ve bunun için de çok mutluyum. Hentbolda uzun süredir iyi işler yapılmak isteniyor, genetiğimiz oluşmasa da önemli bir temelimiz var. Geçmiş dönem avrupa ve dünya sahnelerinde özellikle milli takım olarak yer almak gibi. Bunu yeniden yakalamaya çalışıyoruz, bu çok net görünüyor. Elbette kolay olmadığı gibi birçok farklı nokta var katkı sağlamak ve ilerlememiz adına. Sınırları olmayan zaferler kazanmak çok sık yapabildiğimiz bir şey değil. O nedenle sürekli bu arenalarda olmalı ve dünya sahnesinde yer alırken de her anın ve maçın kıymetini bilmeliyiz. Bilmeliyiz ki bu sporun ekol ülkelerine ve sporcularına karşı oyalanmak yerine oynayalım. Bir yerde yazmıştım, rahat hissetmeyeceğiz ve rahatsızlık vereceğiz. Bu yaz ve yıl sonuyla birlikte bu sahnelere geri dönüyoruz, 20–25 yıl sonra hem de. Genç takımlarımız, a milli takımlarımız gibi farklı seviyelerde hentbol dünyasına vereceğimiz mesajlar çok önemli olacak.
Artık bence voleybol ile ilgili konuşmalıyız. Epey zamandır fazlasıyla hak edilen, bu sene ile birlikte erkek takımımızın da katıldığı ve bizi fazlasıyla heyecanlandıran günler yaşıyoruz. Filenin Sultanları’nın Milletler Ligi’nde hafta hafta geniş kadrolarla bize aynı heyecanı yaşatması oldukça önemli ve çok güzel. Biliyorum hep bunu söylüyor gibiyim ama gelecek adına yeni oyuncular katmaya çalışıyoruz. Burada kazandığımız şampiyonlukları, yeni ve çeşitli kadrolarımızla tekrarlamak şu anki en önemli hedefimiz. Bir eksiğimiz var ki o da olimpiyat; size satırlarca anlatabilirim ne kadar çok istediğimi. Filenin Efeleri de bu sene Milletler Ligi ile o hep beklediğimiz, daha doğrusu görmeyi umduğumuz performansını sergilemeye başladı. Hala maç içinde bazı düşüşler yaşasak da geldiğimiz yolu görmek şahane. “Lütfen bize sabredin” dedikleri günlerden, “Polonya’yı elimizden kaçırdık” dedikleri güne geldik. Çok yakından takip eden, Bulgaristan’dan dahi zor puan aldığımız zamanlardan beri takip eden biri olarak söylüyorum ki sizi temin ederim hiç mi hiç kolay olmadı. Hayal kurmak ve onlar için çok çalışmak çok önemli evet. Bunlar bir yana, bizim inanmadığımız hiçbir anda bir başka bize inanmaz, inanmayacaktır da. Umarım onlarla da buradan sonra yolumuz açık. Zirveler ve vadiler hep olacak, biz de takım olacağız.
Şimdi size karşı bir konuda dürüst olmam lazım; buraya en başta bahsettiğim gibi oturdum ama kısmen. Yani limonata bana yetişmedi açıkçası. Çünkü, yazmaya başlayınca kendimi alamadım. Kafamda ve içimde bir şey yükseliyor demiştim ya hani, heh işte o hissin peşinden gidince böyle oldu. Limonata biraz geç de olsa bir önceki bölümde yanımdaydı ve birçok iyi hissettiren şarkıyla beraber. Söylüyorum size; bir şeyleri romantize etmeyi bırakırsam yazacağım da tam tersi romantize ettiğimde yazarken buluyorum kendimi. Ama en azından hep bu ikisi sayesinde oluyor.
